آمفتامین

آمفتامین‌ها نخست جهت مصرف درمانی ساخته شده و اکنون نیز در درمان نارکولپسی، افسردگی و سندرم پرتحرکی کودکان کاربرد دارند. این داروها به عنوان مقلد سمپاتیک یا محرک سیستم عصبی مرکزی نیز معروفند. این ترکیبات شامل متیل فنیدیت (ریتالین)،‌ دکستروآمفتامین و متآمفتامین هستند و اسامی خیابانی نظیر کریستال، یخ (ICE)، کریستالمت و سرعت (Speed) دارند و به صورت پودر با رنگهای مختلف سفید، صورتی، زرد و قرصها و کپسولهایی با رنگ، شکل و اندازه متفاوت موجودند

آمفتامین‌ها اغلب جهت بهبود کارایی، کاهش خواب و ایجاد سرخوشی توسط ورزشکاران، دانشجویان و رانندگان مورد سوءمصرف قرار می‌گیرند. نحوه مصرف به صورت خوردن، استنشاق، ‌تزریق یا کشیدن با سیگار است.

 

آثار مصرف

  • آثار روانی: مصرف باعث افزایش احساس راحتی شده و سرخوشی و رفتار دوستانه ایجاد می‌کند. دوزهای پایین عموماً باعث بهبود توجه و عملکرد، کاهش خستگی ، کاهش خواب و بالارفتن آستانه درد می‌شود. با مصرف دوزهای بالا برای دوره‌های زمانی طولانی آثار نامطلوب دارو بوجود می‌آید.
  • آثار جسمی: افزایش فشار خون و ضربان قلب، خشکی دهان، تعریق، افزایش انرژی و کاهش اشتها.

 

عوارض جانبی مصرف طولانی‌مدت:

بروز وابستگی و تحمل، کاهش وزن، ضایعات پوستی مزمن، سایکوز شبه اسکیزوفرنی، ایسکمی قلبی.

 

وابستگی

تحمل و وابستگی به آمفتامینها رخ می‌دهد.

 

توصیه‌ها و درمانهای لازم

  • بیمارانی را که علائم سایکوز یا افسردگی شدید دارند به مراکز روانپزشکی هدایت کنید.
  • به بیمار اطمینان دهید که علائم لتارژی، افسردگی و خستگی از عوارض طبیعی ترک بوده و گذرا است.
  • اغلب برای ترک نیاز به داروی خاصی نیست. داروهای ضد افسردگی در برخی موارد کمک کننده است.
  • در صورت بروز مسمومیت با آمفتامین فشار خون و درجه حرارت را کنترل کنید، مراقب احتمال بروز تشنج باشید، در صورت بروز علائم سایکوتیک یا رفتارهای خشونت‌آمیز از آنتی‌سایکوتیک استفاده کنید.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده