معماری
تریاک

تریاک یا افیون (opium)

تریاک یا افیون (opium) به عصاره گیاه خشخاش گفته می‌شود.اثرات و عوارض تریاک،خطرات مصرف تریاک. به مشتقات طبیعی تریاک (همچون مورفین و کدئین) یا موادی که از ترکیبات طبیعی تریاک ساخته می‌شوند (همچون هروئین و هیدرومورفون) مواد افیونی (opiates) می‌گویند. اما واژه شبه‌افیونی (opioid) به دو معنا به کار می‌رود؛ ۱- مخدر مصنوعی که از نظر تأثیر شبیه مواد افیونی است اما از مشتقات تریاک نیست (همچون متادون و بوپرنورفین)، ۲- هرگونه فراورده‌ای که خاصیت تریاک را داشته باشد چه طبیعی و چه مصنوعی؛ لذا شامل همه مواد گفته شده مثل تریاک، هروئین، متادون و… می‌شود. در این کتاب این واژه در معنای عام به کار رفته است. واژه مخدر (narcotic) نیز به معنای تمام موادی است که خاصیت منگی(stupor) و بی‌حسی و بی‌دردی (analgesia) داشته باشند به‌ویژه مواد شبه‌افیونی در معنای عام کلمه.

  • تریاک

تریاک (opium) عصاره گیاه خشخاش با نام علمی پاپاور سامنی‌فروم‌ (Papaver somniferum) است که حاوی تقریباً ۲۰ نوع الکالوئید می‌باشد. مهمترین آنها مورفین است که ۱۲-۱۰% تریاک را تشکیل ‌می‌دهد. تریاک همچنین حاوی ۵/۰% کدئین (۳ متوکسی مرفین‌) می‌باشد.

تریاک معمولاً به رنگ قهوه‌ای سیر و دارای قوامی خمیری است که بویی شبیه به آمونیاک یا ادرار مانده دارد و هنگام سوختن بوی خاصی شبیه چسب دوقلو می‌دهد. بسته‌بندی آن به صورت لول، حبه قند و یا کیک می‌باشد.

پس از مصرف تدخینی (کشیدن) تریاک ماده‌ای به رنگ قهوه‌ای سوخته و براق بدست می‌آید که «سوخته» نام دارد. گاهی آن را در آب حل کرده و به صورت شربت بنفش رنگی مصرف می‌کنند.

تریاک یا سوخته تریاک را در آب حل می‌کنند و می‌جوشانند. سپس آن را از صافی عبور می‌دهند. آنچه باقی می‌ماند «تفاله» نام دارد. محصول حاصل را مجدداً حرارت می‌دهند. با این کار ماده خمیری و سفت و غلیظی به رنگ قهوه‌ای روشن بدست می‌آید که به ترتیب «شیره» و «شیره سوخته» نام دارد.

روشهای مصرف:

  • تدخین (دود کردن): ابزار‌های مورد استفاده برای تدخین عبارتند از: منقل، وافور، چپق، نگاری (وسیله‌ای شبیه به چپق که برای مصرف شیره به کار می‌رود)، قلیان، ذغالهای نیمه سوخته، سیخ، میله و سنجاق باز شده‌. در روش سیخ و سنگ سر سیخ را داغ کرده با سنجاق، تریاک را بر روی آن می‌گذارند و با لوله‌ای دود حاصل را وارد ریه‌ها می‌کنند.
  • خوردن: این روش را بیشتر، ‌افرادی که بیماری جسمی دارند یا مدت طولانی از روش تدخین استفاده کرده‌اند، به کار می‌برند. تریاک را معمولاً بعد از غذا می‌خورند. در این روش مصرف، وسیله و اثری دال بر مصرف وجود ندارد.
  • تزریق: در این روش، تریاک را در آب حل کرده و در یک قاشق می‌ریزند و آن را کمی حرارت می‌دهند. سپس آن را روی تکه پنبه یا اسفنج می‌ریزند و با سرنگ می‌کشند و داخل ورید تزریق می‌کنند. معمولاً معتادان بی‌بضاعت از این روش استفاده می‌کنند. وجود سرنگهای کهنه و چندبار مصرف شده، قاشق سیاه شده، تکه‌های پنبه یا اسفنج، علامت مصرف تزریقی ماده است.

 

پاسخ دهید