معماری

اتواکوستیک امیشن؛ صدایی که از گوش بیرون می‌آید!

سیگنال‌های اتواکوستیک امیشن  OAE،یا صداهایی که توسط گوش تولید می‌شوند، از سال ۱۹۷۷ به طور علمی در دست بررسی هستند اما پیدا شدن سرنخ‌هایی از وجود این اصوات در گوش انسان به دهه‌ها قبل از این کشف برمی‌گردد. این حقیقت که این پدیده پیچیده هنوز به طور کامل درک نشده، مانع از کشف کاربردهای OAE نشده است. سیگنال‌های OAE برای آشکارسازی و مشخص کردن عملکرد صحیح یا نقص در عملکرد سیستم شنوایی بسیار مفید هستند. در این کاربرد،  OAEمنبعی مطمئن برای بررسی صحت عملکرد حلزون و گوش میانی را فراهم کرده و به تسهیل غربالگری شنوایی نوزادان در زمانی کمتر ازیک دقیقه، کمک می‌کند.

اصـوات خـارج شـونـده از گوش یـا اتواکوستیک امیشن، به عنوان مولفه‌ای اصلی در تست شنوایی به تفکیک نواقص حسی شنوایی از نواقص عصبی کمک کرده و برای مانیتورینگ  تغییرات وضعیت حلزون گوش به کار می‌روند. همچنیـن از OAE به عنوان یک منبع اطلاعات برای تعیین پاسخ حلزون گوش، به محرک‌های صـدا و چگـونگـی تغییـر ایـن پاسخ در اثر بروز مشکـلات مختلـف در سیستم شنوایی استفاده مـی‌شـود. ارتباط OAE با مشخصه‌های کلیدی مکانیزم حلزون گوش که به عنوان “پروسه فعال”  یا به طور خاص، “تقویت کننده حلزون گوش” شناخته شده‌اند، در مطالعات بیشماری به اثبات رسیده است.
اتـواکوستیک امیشن می‌تواند برای طراحی آزمایشات مهم بر روی گوش سالم به کار رود و به سادگی می‌توان تغییرات دامنه اتواکوستیک امیشـن را در پـاسـخ به تحریک خاص مشاهده کرد. با اتواکوستیک امیشن می‌توان غیرخطی و انتخابی بودن فرکانس حلزون گوش و کاهش فعـالیـت آن بـر اثر نویز، داروها، وتحریکات را نشان داد. از این جنبه مهیج اتواکوستیک امیشن، اغلب چشم‌پوشی می‌شود و در اکثر مـقـالات بـر روی تـکـنـولـوژی ثبت یا پیچیدگی پدیده اتواکوستیک امیشن که نیاز به پردازش اولیه شنوایی کمی دارد پرداخته می‌شود.اتواکوستیک امیشن چیست؟چگونه کشف شد؟ چگونه به ما در درک ومطالعه حلزون گوش کمک می‌کند؟ این مقاله سعی دارد کـه بـه ایـن سـوال‌هـا پـاسـخ داده واتواکوستیک امیشن را از دیدگاه اصول پایه و مشاهدات اولیه معرفی کند. تکنیک‌های مختلفی امروزه در ثبت اتواکوستیک امیشن به کـار مـی‌رونـد  کـه شـامـل نـوع بـرانـگـیـخـتـگـی گـذرا، فـرکـانـسی، محصول اعوجاج و خودانگیخته هستند و در آخرین بخش مقاله حاضر به توضیح هر یک خواهیم پرداخت.

تاریخچه
کشف نشانه‌‌های اولیه از اتواکوستیک امیشن به سال‌ها قبل باز می‌گردد. از آنجاکه که وزوز گوش یک مشکل متداول شنوایی است، می‌توان تصور کرد که ایده “تولید صدا توسط گوش ” برای هزاران سال همراه انسان بوده است. در سال ۱۹۷۱دانشمندی به نام دیـویـد کمپ همکاری خود را با دو متخصص در زمینه شنوایی‌سنجی و فیزیک‌ به نام‌های هینچکلیف و نایت که در حال ثبت صدای وزوز گوش توسط یک میکروفن خازنی یک اینچی بودند، آغاز کرد. در مواقعی که وزوز از نوع کوتاه بود و منبع تولید آن به شیپور استاش نسبت داده می‌شد، ثبت موفقیت‌آمیز بود.
برای یک دوره زمانی کوتاه از ۱۹۷۸ تا کشف قابلیت حرکت سلول‌های مویی در سال ۱۹۸۳، اتواکوستیک امیشن تنها نشانه پروسه مکانیکی غیرخطی فعال در حلزون گوش بود. درحالی‌که غیرخطی بودن حلزون گوش به‌سرعت پذیرفته شد، در آن زمان هنوز مشخص نبود که این پروسه فعال به وسیله اتواکوستیک امیشن خودانگیخته، منجر به بهبود کارکرد حلزون گوش نرمال می‌شود یا خیر. تعداد بسیاری از محققان شنوایی اکنون پذیرفته‌اند که پروسه‌ای فعال و غیرخطی سبب بهبود حساسیت، انتخابی بودن، و افزایش محدوه دینامیکی حلزون گوش می‌شود و نیز این‌که اتواکوستیک امیشن محصول فرعی چنین فرایندی است.
اما چرا چنین مکانیزم مهمی در حلزون گوش باید دارای نشت انرژی باشد که منجر به  تولید OAE شود؟ اصولا چرا انرژی تحریک‌ به هدر می‌رود؟ این غیر منطقی به نظر می‌رسد که ارگانی مانند حلزون گوش که دارای حساسیت ذاتی بسیار بالایی است اجازه اتلاف چنین انرژی را بدهد. آیا تولید اتواکوستیک امیشن به علت طراحی حلزون گوش اجتناب ناپذیر است؟ و آیا ضرورتی برای تولید اتواکوستیک امیشن وجود دارد؟ برای آغاز به پاسخگویی این سوالات، باید ابتدا منبع (یا منابع) تولید اتواکوستیک امیشن را در کانال گوش پیدا کنیم.

 ‌مفاهیم اولیه
منشاء OAE،‌ نوسانات فشاری است که در کانال گوش اتفاق می‌افتد. این نوسانات فشار توسط بخش حلزونی در پرده گوش ایجاد می‌شود. در یک اشتباه رایج، OAE به عنوان صدایی تعبیر شده که توسط خود حلزون گوش منتشر می‌شود.   این فرضیه  در کل اشتباه است، زیرا تا زمانی‌که پرده گوش به وسیله بخش حلزونی باعث ایجاد ارتعاش در هوای موجود در کانال گوش نشود، هیچ‌گونه صدای قابل اندازه‌گیری تولید نمی‌شود. ساختار فیزیکی گوش میانی، کمک شایانی به ثبت OAE می‌کند. گوش میانی نوعی تطبیق امپدانسی بین لایه نازک پرده گوش (با امپدانس کم) و کپسول پر از مایع پشت آن (با امپدانس بالا) ایجاد می‌کند. این تطبیق امپدانسی در جهت معکوس نیز برقرار است و این امر علت رسیدن OAE به پرده گوش و فراهم آوردن امکان ثبت آن است.
به عبارت دیگر، کپسول پر از مایع گوش میانی عمل تطبیق امپدانس را بین بخش حلزونی و پرده گوش و بالعکس انجام می‌دهد. برای درک بهتر می‌توان گوش میانی را به یک وسیله شیپور مانند تشبیه کرد که از یک جهت همانند یک بوق عمل کرده و صدا را تقویت می‌کند و از جهت مخالف صداهای موجود در محیط را به خوبی دریافت کرده و بلندتر به گوش می‌رساند. یا به عبارت دیگر، گوش میانی همانند یک گوشی پزشکی است که امکان ثبت فعالیت‌های ارتعاشی را که در اعماق گوش اتفاق می‌افتد برای ما فراهم می‌کند. در صورت باز بودن کانال گوش، هوایی که با حرکت پرده گوش جابجا می‌شود فقط به دورن و بیرون کانال گوش پس و پیش می‌رود. در اکثر مواقع فشارهای صوتی بسیار کمی تولید می‌شوند، بجز در فرکانس‌های بسیار بالا ( بیشتر از ۸ کیلوهرتز برای گوش انسان) که در آن ها کانال گوش همچون شیپور عمل می‌کند. با عایق بندی کانال گوش به نحوی که در شکل ۱ نشان داده شده است، حجم محدودی از هوا در کانال محبوس می‌شود و به این ترتیب ارتعاش پرده گوش می‌تواند فشار صوت را متناسب با فرکانس‌های کم تولید کند.

نحوه ثبت اتواکوستیک امیشن
عایق‌بندی کانال گوش از ملزومات ثبت OAE است و در انسان به وسیله وارد کردن یـک پـروب با نوکی از جنس پلاستیک نرم در کـانال گوش برای اطمینان از عایق‌بندی کامل انجـام مـی‌گیرد. یک میکروفون و یک تحریک کننده صوتی کوچک درون پروب قرار داشته یا به آن متصل هستند. مزیت دیگر ساختار طبیعی کــانــال گــوش در ثـبــت سیگنـال OAE، قـابلیـت چشمگیر آن در تضعیف نویز موجود در محیط است. این امر بالاخص در کاربردهای بالینی و مـحـیـط‌هـای آزمـایـش فـاقد عایق صوتی دارای اهمیت ویژه‌ای است.  همان‌طور که در تصویر ۱ مــشـــاهـــده مـــی‌شـــود، در ثــبـــت سـیـگـنــال‌هــای اتواکوستیک امیشن، یک پروب )P( شامل یک میکروفون (M) فشار صوت را درون کانال گوش بـسـتـه (C) ثـبـت می‌کند. فشار صوت در کانال گوش ممکن است ناشی از صداهایی باشد که تـوسـط بـلندگوهای تعبیه شده در پروب تولید می‌شوند (L) یا در اثر ارتعاشات پرده گوش (D) کــه بــه وسـیـلـه بـخـش حـلـزونـی (I) در زنـجـیـره استخوانچه‌ها که استخوان رکابی (S) را به پرده گوش (D) متصل می‌کنند، ایجاد شود. در ثبت OAE برانگیخته شده، صدای تولید شده توسط پـروب ارتعـاشاتی را در استخوان رکابی ایجاد مـی‌کنـد  و متنـاظـر بـا آن جـابجـایی، مایع درون بخش حلزونی و متقابلا حرکت پنجره دایره‌ای اتـفــاق مــی‌افـتــد. غـشــاء بـازیـلار درون حلـزون گــوش، انــرژی نــاشــی از حــرکــت مــایـع درون حلزون را دریافت کرده و سبب حرکت یک موج در غـشــاء بـازیـلار (BM) در جهـت مستقیـم (F) می‌شود. شکل موج )T( ایجاد شده در اثر یک تحریک تک صوت در پایین تصویر به صورت شماتیک نشان داده شده است. این موج عمل انـتـقـال تـحـریـک را بـه سـلول‌های حسی درون ارگان فنری شکل  Corti(که به صورت مجزا در تـصویربا نماد (O) نشان داده شده است) انجام مـی‌دهـد. در حالت تحریک تک صوت، محل متمایزی وجود دارد که در آن ماکزیمم ارتعاش غشاء بازیلار بر اساس محلی که انرژی جذب شده و موج متوقف شده است، اتفاق می‌افتد. به طور معمول  در حوالی پیک، مقداری از انرژی به سـمـت قـاعـده حلزون بازگردانیده می‌شود که احتمالا  به صورت معکوس و در جهت R است. سپس فرایند تحریک در جهت معکوس اتفاق مـی‌افـتـد. اسـتـخوان رکابی و پنجره دایره‌ای به صورت مکمل در اثر ارتعاش مایع درون حلزون گوش به حرکت درآمده و ارتعاشاتی را در استخوانچه‌ها و در نهایت، پرده گوش ایجاد می‌کنند. به این ترتیب، فشار جدیدی در کانال گوش با همان فرکانس تحریک تولید می‌شود. در حالتی که تحریک با دو صـوت یـا بیشتـر صـورت مـی‌گیـرد، در صـورت بـروز مدولاسیون، راه دیگری برای بازگشت انرژی به کانال گوش به وجود می‌آید.
اندازه حرکات ارتعاشی ایجاد شده در گوش میانی که در انتقال اتواکوستیک امیشن در طول کانال گوش نقش دارند، بسیار کوچک است. اگر حجم کانال گوش انسان در حالتی که آن را با پروب مسدود کرده‌ایم در حدود یک سانتی متر مکعب و فشار هوا را برابر با ۰۰۰/۱۰۰  پاسکال (۱ بار) فرض کنیم، لازم است پرده گوش این حجم از هوای محبوس را با نسبت یک بر ۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۱  متراکم یا منبسط کند تا فشار پیک صدایی برابر با ۱۰۰ میکرو پاسکال یا ۱۴ دسیبل SPL که سطح نرمال OAE در بزرگسالان است، تولید شود. برای رسیدن به این میزان از تراکم در هوای محبوس، پرده گوش باید فقط به میزان ۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۱/۱سانتی‌متر یا ۰۱/۰ نانومتر حرکت کند. این حرکت در مقیاس اتمی در حدود یک دهم قطر یک اتم هیدروژن است. بسیاری از دستگاه‌های ثبت OAE قادر به ثبت صداهایی ۳۰ برابر کوچکتر از این میزان نیز هستند (ارتعاش پرده گوش کمتر از ۱۰- دسیبل SPL، یا ۳/۰ پیکومتر.)
در پروب‌های OAE از میکروفون مینیاتوری مشابه میکروفون‌های به کار رفته در سمعک استفاده می‌شود. توانایی میکروفون‌های مینیاتوری در ثبت ارتعاشاتی در چنین مقیاس جزئی بسیار قابل توجه است .  مقیاسی که فراتر از توانایی اینترفرومترهای لیزری اسـت کـه در روش‌های اندازه‌گیری تهاجمی حرکات درون حلزون گوش استفاده می‌شوند. بدین ترتیب، تکنیک‌های مبتنی بر OAE در حال حاضر به عنوان دقیق‌ترین روش ثبت فعالیت مکانیکی حلزون گوش شناخته می‌شوند.

منبع تولید OAE
اکنون این سوال مطرح است که چگونه بخش حلزونی قادر به مرتعش کردن پرده گوش برای تولید صدا (OAE) است؟ ایجاد حرکت در پرده گوش از طریق مایع محصور شده درون حلزون، نیازمند به هم خوردن تعادل فشار ارتعاشی در مایع روی پنجره‌های بیضوی و دایره‌ای است. پنجره دایره‌ای پشت پنجره بیضوی قرار گرفته است و توسط یک برآمدگی از آن جدا شده‌ است (شکل۲٫) بدین منظور باید (۱) انرژی ارتعاشی از فرایند شنوایی اصلی منحرف شود و (۲) این انرژی به سمت قاعده حلزون بازگردانده شود، به گونه‌ای که به طور فیزیکی قادر به ایجاد اختلاف فشار شده و در گوش میانی ایجاد حرکت کند. منبع اولیه انرژی ارتعاشی که برای تولید OAE در پستانداران مورد نیاز است، به حرکت الکتروموتوری سه ردیف خارجی تارهای موی سنسوری در حلزون گوش نسبت داده می‌شود که به نام سلول‌های مویی خارجی یا به اختصار OHC شناخته می‌شوند.
حرکت OHCها به عنوان موتور محرک “تقویت کننده حلزون گوش” دانسته شده است. در اکثر مطالعات انجام شده، منبع ارسال کننده این انرژی برای تولید OAE موج معکوسی است که از غشاء بازیلار برگردانده می‌شود. به این ترتیب منبعی از انرژی ارتعاشی به سوی گوش میانی ایجاد می‌شود که جـهـت آن بـر خـلاف فـراینـد نـرمـالـی اسـت کـه تـحـریک را به سلول‌های مویی می‌رساند. این یـک توصیف بسیار ساده سازی شده از منشاء پیدایش OAE است که به موضوعاتی نظیر اینکه سـلــول‌هــای مــویـی چـگـونـه مـوج مـعـکـوس را برمی‌انگیزند، نپرداخته و در واقع به این حقیقت اشاره دارد که وجود یک موج معکوس در تولید OAE هنوز به صورت تجربی به اثبات نرسیده اسـت. با این وجود، چنین فرضیه‌ای می‌تواند نقطـه شـروع منـاسبـی بـرای بحـث درباره OAE باشد.

دستگاه‌ ثبت اتواکوستیک امیشن
سـیـسـتــم ثـبــت سـیـگـنــال‌هـای اتـواکـوستیـک امـیـشـن مـحـصـول اعـوجـاج عـمـومـا شامل یک پــروب بـا طـراحـی مـنـحـصـر بـه فـرد، یـک بـورد پردازش سیگنال‌های دیجیتال و مجموعه‌ای از دیـســـک‌هـــای فـشـــرده حـــاوی نـــرم‌افـــزارهـــای عـمـلـکـردی است. ممکن است دستگاه دارای لوازم جانبی متعددی شامل Set پاکسازی پروب و تـعـدادی گـوشـی بـرای قـرار گـرفتن در کانال گوش و اتصال به پروب باشد. پروب دارای دو اسپیکر مینیاتوری است و یک میکروفون با نویز کم است.  هر اسپیکر قادر به تولید یک صدای خالص با فرکانس ۱f یا ۲f است. صداهای ۱f و  ۲f(کـه بـه عـنـوان زوج فـرکـانـسـی اولـیه شناخته مــی‌شــونـد) تـا لـحـظـه ورود بـه کـانـال گـوش از یکدیگر جدا نگه داشته می‌شوند. یکی دیگر از مـولفـه‌هـای پـروب هـای میکـروفـونی است که برای اندازه‌گیری سیگنال پاسخ صوتی در کانال گوش خارجی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
‌پروب ممکن است شامل یک بلندگو برای ایجاد تحریک کوتاه (TEOAE) یا دو بلندگو برای ایجاد دو تحریک اولیه مستقل باشد که در تصویر با نمادهای ۱f و ۲f و سطوح ۱L و ۲L نشان داده شــده‌انــد. (DPOAE) یـکــی دیگـر از مـولفـه‌هـای پـروب میکروفونی است که برای اندازه‌گیری سـیگنال پاسخ صوتی در کانال گوش خارجی مــورد اسـتـفــاده قــرار مــی‌گـیــرد. سـیـگـنــال‌هـای  TEOAEنشـان دهنـده پـاسـخ پـالسـی سلـول‌های مـویـی خـارجـی در طـول غشـاء بـازیـلار اسـت. سیگنال‌های DPOAE در ناحیه همپوشانی امواج دو صدای اولیه و نزدیک به فرکانس‌های ۱f و ۲f است. مولفه اعوجاج فرکانسی ۲-f1f در انسان معمولاً دارای بالاترین دامنه است.

انواع حالت ‌های ثبت اتواکوستیک امیشن
چهـار حـالـت متـداول ثبـت OAE در ادامـه  نـوشتـه شـده ونـام اختصاری و توضیح مختصری از هر یک ارائه خواهد شد. تفاوت عمده این حالت‌ها بر اساس ویژگی‌های ذیل است:
‌روش آنالیزی که  به طور معمول برای جداسازی OAE از سایر سیگنال‌ها استفاده می‌شود؛
‌نوع سیگنال OAE
‌روش تایید این‌که این سیگنال از حلزون گوش نشأت می‌گیرد.
۱) اکوستیک امیشن خودانگیخته:SOAE در این نوع ثبت، هیچ‌گونه تحریکی اعمال نمی‌شود. برای بازیابی سیگنال از آنالیز فرکانسی باند باریک استفاده شده و سیگنال به صورت آماری و از روی بالاتر بودن سطح آن نسبت به نویز پس‌زمینه شناسایی می‌شود. سیگنـال‌هـای SOAE شـامـل یک صدای ثابت با پهنای باند کمتر از یک هرتز هستند (پایداری فرکانسی.) نشأت گرفتن این صدا از حلزون گوش را می‌توان با اعمال صدای سرکوب کننده‌ای با قابلیت انتخاب فرکانس تأیید کرد  که یک منحنی تنظیم تیز را آشکار می‌کند.
۲) اتواکوستیک امیشن با تحریک فرکانسی :SFOAE ‌در این روش، یک تحریک تک‌صدا اعمال شده و برای حذف نویز از آنالیز فرکانسی باند باریک استفاده می‌شود. جداسازی SFOAE از صدای تحریک بر اساس ویژگی‌های افزایش غیرخطی OAE بوده و از طریق تفریق برداری  به همراه اعمال تغییراتی در سطح تحریک، یا با ایجاد یک صدای سرکوب‌کننده با فرکانسی متفاوت انجام می‌گیرد. سیگنال SFOAE شامل صدایی تک آهنگ یا فرکانس تحریک است. نشأت گرفتن این صدا از حلزون گوش را می‌توان با اعمال صدای سرکوب کننده‌ای با قابلیت انتخاب فرکانس تأیید کرد  که یک منحنی تنظیم تیز را آشکار می‌کند.
۳) اتواکوستیک امیشن گذرا یا تحریک شونده با تک صوت :TEOAE, CEOAE در این روش، پالس تحریک با  مدت زمان کوتاه (کمتر از ۳ میلی ثانیه) به صورت تکرار شونده با پهنای باند وسیع یا محدود اعمال می‌شود. برای بازیابی سیگنال و حذف نویز از روش میانگین‌گیری هم‌زمان و آنالیز فرکانسی استفاده می‌شود. برای جداسازی سیگنال از تحریک و پاسخ‌های صوتی کانال گوش و گوش میانی، باید از روش‌های گیتینگ زمانی و /  یا تفاضل شکل موج به همراه تغییر در سطح تحریک استفاده کرد که بر افزایش غیرخطی OAE استوار هستند. سیگنال TEOAE شامل نوسانات پیچیده‌ای با پــراکـنــدگــی فـرکـانسـی اسـت کـه بیشتـر شـامـل فـرکـانـس مـوجـود در تحـریـک اسـت. سیگنال‌های TEOAE حقیقی در پاسخ به تحریکات اضافی که در فرکانس‌ها یا زمان‌های خاصی اعمال شوند، سرکوب می‌شوند.
۴) اتواکوستیک امیشن محصول اعوجاج :DPOAE  در این نوع از ثبت، دو صدای تحریک کننده اعمال می‌شود که  به طور معمول کمتر از نیم اکتاو با یکدیگر فاصله دارند. برای بازیابی سیگنال از نویز از روش‌های آنالیز فرکانسی باند باریک استفاده می‌شود.  سیگنال به صورت آماری و از طریق بالاتر بودن سطح آن نسبت به نویز پس زمینه در فـرکـانـس‌هـای نـزدیـک تعیین می شود. فرکانس حاصل از اغتشاش به طور دقیق به فرکانس‌های ۱f و ۲f ناشی از تحریک وابسته بوده و از فرمول ۱-f2-N*f1f برای باند جانبی بالا و ۱-f2+N*f2f برای باند جانبی پایین محاسبه می‌شود N(  عددی صحیح و بزرگتر از ۱ اسـت.) در اکـثـر مـوارد DOAE بـه عـنـوان سـیـگـنـال‌های تک فرکانس تصور می‌شود، در حالی‌که این امر تنها هنگامی صحت دارد که تنها یک مولفه فرکانسی با تکنیک‌های پــردازشــی تـفـکـیــک شـده بـاشـد. DPOAE هـای مرکب (که می‌توانند تمامی مولفه‌های فرکانسی را دارا باشند) ، نوسانات مدوله شده سینوسی شکل و مختلطی هستند که دارای پالس‌هایی در تـفــاضــل فــرکــانــس‌هـای تـحـریـک هـسـتـنـد. در سیستـم‌هـای الکتـرومکـانیکـی از روشـی مشابه بـرای تـولیـد اغتشـاش استفـاده می‌شود. نشأت گرفتن این صدا از حلزون گوش را می‌توان با اعـمــال صــدای ســرکــوب کـننـده‌ای بـا قـابلیـت انـتـخـاب فـرکـانـس کـه یک منحنی تنظیم تیز را آشکار می‌کند، و نیز با تعیین میزان تأخیر زمانی تأیید  کرد.
حروف اختصاری به کار رفته در شکل ۳ به شرح ذیل هستند:
A/D = مبدل آنالوگ به دیجیتال، D/A = مبدل دیـجـیـتـال بـه آنـالوگ، PC = کامپیوتر شخصی،  L= ســـطـــــح فـــشـــــار صـــــدا، p = فـــشــــار صــــدا، f = فرکانس، t = زمان.

کاربرد بالینی
آزمـون OAE بـه عـنـوان یکی از مطمئن‌ترین روش‌هـــای شــنــوایــی سـنـجــی در غــربــالـگــری نوزادان شناخته شده است. چراکه در این روش نیازی به همکاری فرد تحت آزمون نبوده و کلیه فـرایـنـد بـه صـورت غیرفعال و غیرارادی انجام مـی‌گـیـرد. بـنـابـراین می‌توان با انجام این تست سـاده، حـتـی در اولین ساعات تولد، از صحت عـمـلـکـرد شـنـوایی اطمینان حاصل کرد. شایان ذکر است که محققان ایرانی موفق به بومی‌سازی تــکــنـــولـــوژی غـــربـــالـگــری شـنــوایــی بــه روش اتـواکـوسـتـیـک امـیـشن شده‌اند. این دستگاه در مـرکز تحقیقات علوم و تکنولوژی در پزشکی بــیــمـــارســتـــان امـــام خــمــیــنــی طــراحــی شــده و ویــژگــی‌هــای مـنـحـصــر بـه فـرد آنـالـیـزی آن در غـــربــالـگــری نــوزادان، فــراتــر از قــابـلـیــت‌هــای نمونه‌های خارجی است.

 

پاسخ دهید