خانه > بیوشیمی > آزمایش لاکتات دهیدروژناز LDH

آزمایش لاکتات دهیدروژناز LDH

بالا بودن ldh نشانه چیست,مقدار نرمال ldh,تفسیر آزمایش خون ldh,رنج نرمال ldh,آزمایش لاکتات دهیدروژناز,hld بالا نشانه چیست,آزمایش cpk,بالا بودن ldh خون

نام اختصاری: LDH

سایر نام ها: لاکتات دهیدروژناز، Lactate Dehydrogenase (LD)

بخش مورد انجام : بیوشیمی

نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم یا پلاسمای هپارینه

حجم نمونه مورد نیاز:  ۰٫۵ mL

شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی نمی باشد.

ملاحظات نمونه گیری:

  1.  بسیاری از بیماری ها می تواند موجب افزایش LDH گردند بنابراین وضعیت بیماری فرد را روی برگه آزمایش ذکر کنید.
  2. به منظور ارزیابی الگوی زمانی افزایش آنزیم،  زمان و تاریخ نمونه گیری را بر روی برگه آزمایشگاه بنویسید.
  3. سن بیمار را در برگه آزمایش یادداشت کنید.
  4. از CSF نیز می توان برای سنجش استفاده کرد.

موارد عدم پذیرش نمونه : همولیز شدید نمونه موجب رد نمونه می شود.

شرایط نگهداری:

  • به علت ناپایداری آنزیم LDH نمونه هرچه سریعتر مورد آزمایش قرار گیرد.
  • سرم در دمای C ۴ به مدت ۴۸ ساعت و در دمای C۲۰-   به مدت ۳۰ روز پایدار است.

کاربردهای بالینی:

  1. کمک به تشخیص افتراقی انفراکتوس میوکارد ((MI، انفارکتوس ریوی، کم خونی ها و بیماری های کبدی،
  2. پی گیری پاسخ بیمار به بعضی از انواع شیمی درمانی ها
  3. کمک به تشخیص بیماری های کلیوی، عضلانی- اسکلتی و مغزی.

روش ارجح: فتومتری تبدیل لاکتات به پیروات (C۳۰)

سایر روشها: SCE(C۳۷)، LDH-L، BMD(C۳۷)

مقادیر طبیعی: (واحد SI)

۱ تا ۳۰ روز: ۱۳۵-۷۵۰ U/L

۳۱ روز تا ۱۱ ماهگی: ۱۸۰-۴۳۵ U/L

۱ تا ۳ سالگی: ۱۶۰-۳۷۰ U/L

۴ تا ۶ سالگی: ۱۴۵-۳۴۵ U/L

۷ تا ۹ سالگی: ۱۴۳-۲۹۰ U/L

۱۰ تا ۱۲ سالگی: ۱۲۰-۲۹۳ U/L

۱۳ تا ۱۵ سالگی: ۱۱۰-۲۸۳ U/L

۱۶ تا ۱۷ سالگی:  ۱۰۵-۲۳۳ U/L

 

۱۸ سال و بالاتر: ۱۲۲-۲۲۲ U/L

 

تفسیر: LDH در سراسر بدن وجود دارد. از این رو سطح LDH کل شاخص اختصاصی برای آسیب یا بیماری عضو خاص نمی باشد.LDH حاوی ۵ ایزوآنزیم (LDH-1,2,3,4,5) می باشد. ایزوآنزیمها اختصاصی تر می باشند و بیشتر به تشخیص کمک می کنند.

چنانچه LDH-1 بیشتر از LDH-2 گردد، قویاً مشکوک به انفارکتوس میوکارد می شویم. به این پدیده Flipped LDH  گویند. افزایش LDH-5 به تنهایی معمولاً نشانه آسیب یا بیماری سلولهای کبدی است. مقادیر LDH در طی عمر تا حد زیادی تغییر می کنند.

افزایش سطح: انفارکتوس میوکارد، بیماری ریوی ( انفارکتوس ، آمبولی، پنومونی، نارسایی احتقانی قلب ) ، بیماری کبدی ( هپاتیت، سیروز فعال، نئوپلاسم) ، بیماری گلبول قرمز (آنمی همولیتیک یا مگالوبلاستیک، تخریب RBC توسط دریچه های مصنوعی قلب) ‌، بیماری و آسیب عضله اسکلتی ( دیستروفی عضلانی، بدنبال انجام ورزش شدید، ترومای عضله)، بیماریهای پارانشیم کلیه (انفارکتوس ، گلومرولونفریت ، نکروز حاد توبولی ، رد پیوند کلیه) ایسکمی و انفارکتوس روده ، نئوپلاسم ها، تومورهای بیضه، لنفوم و سایر تومورهای سیستم رتیکولواندوتلیال، تومورهای بدخیم توپر و پیشرفته، پانکراتیت، بیماری یا آسیب های منتشر ( سکته قلبی، بیماری کلاژن، شوک، کاهش فشار خون)

عوامل مداخله گر:

افزایش دهنده ها: همولیز ، ورزش شدید، الکل، داروهای بیهوشی، آسپرین، کلوفیبرات ، فلوراید ها، میترامایسین، نارکوتیک ها، پروکائین آمید، ایمی پرامین، انترفرون، کتوکونازول، نیتروفورانتوئین، تتراسایکلین

کاهش دهنده ها: اسید آسکوربیک

توضیحات: حاملگی می تواند موجب افزایش سطح LDH گردد.