معماری
الکتروفورز لیپوپروتئین

آزمایش الکتروفورز لیپوپروتئین

نام اختصاری: LPEL

سایر نام ها:  الکتروفورز لیپوپروتئین، Lipo proteins Phenotype

بخش مورد انجام : بیوشیمی

نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم یا پلاسما EDTA دار

حجم نمونه مورد نیاز: ml 1

شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی مساوی یا بیش از 12 ساعت می باشد.

ملاحظات نمونه گیری:

1-    هرگونه داروی مصرفی مؤثر بر نتایج آزمون را یادداشت کنید.

2-    دانستن سابقه بیماری مرتبط با آزمون حائز اهمیت است.

موارد عدم پذیرش نمونه:

1-    نمونه همولیز شدید موجب تداخل در نتایج آزمون می گردد.

2-    پلاسما هپارینه قابل قبول نیست.

شرایط نگهداری:

  • سرم بایستی تازه ( در کمتر از 2 ساعت) استفاده شود.
  • نمونه در C4 به مدت 7 روز و در C 20-  به مدت 14 روز پایدار است.

کاربردهای بالینی: الکتروفورز لیپوپروتئین ها در ارزیابی هیپرلیپدمی و شناساندن ناهنجاری های توزیع لیپوپروتئین سرمی و غلظت آن کاربرد دارد.

هیپرلیپوپروتئین I : کمبود اولیه یا ارثی لیپوپروتئین لییپاز (LPL) ، دیابت کنترل نشده ثانویه،لوپوس اریتروماتوز (SLE) ، دیس گاماگلوبولینی

هیپرلیپوپروتئینمی II : هیپرکلسترولمی ارثی، هیپر لیپیدمی ارثی، علل ثانویه سندرم نفروتیک، هیپوتیروئیدی، دیس گاماگلوبینمی، هیپرلیپوپروتئینمی تیپ II در این آزمون مورد بررسی واقع می شوند.

روش ارجح: الکتروفورز بر روی ژل

مقادیر طبیعی:

شیلو میکرون : 2– 0 %

β یا LDL  :  33 % الی52  % از کل توده لیپوپروتئینمی

α یا HDL  : 30 – 10%  ظاهر پلاسما: واضح و شفاف

β Pre  یا VLDL : 28- 7 %

حد ایده ال :

mg/dl   35  <  : HDL

mg/dl 130>  : LDL

mg/dl 45- 10  :  VLDL

تفسیر:

لیپوپروتئین ها بر اساس تفاوت در بار الکتریکی سطح خود، جدا می شوند. سرعت تجمع بستگی به محیط عمل دارد ( Paper یا ژل آگاروز، پلی اکریلامید یا نشاسته). 2 محیط آخر باعث تفکیک بر اثر اندازه می شوند. HDL ( آلفا- لیپوپروتئین) سریعتر به طرف آند حرکت می کند. در روش پلی اکریلامید یا نشاسته، LDL سریع تر یه طرف آند می رود و سپس VLDL.

عوامل مداخله گر:

وجود تداخل در الکتروفورز پس از رنگ آمیزی مشخص می شود و باید اندازه گیری کمی لیپید و لیپوپروتئین ها در ترکیب با هم ارزیابی شوند. نمونه کنترلی باید وجود فاصله بین باندهای آلفا (α) و بتا (β) را نشان داده و نوار باریک پره- بتا مشخص باشد. این آزمایش با استرس و رژیم غذایی تحت تأثیر قرار می گیرد. در صورت وجود بیماری های ثانویه نظیر دیابت شیرین، مشکلات کلیوی و نفریت این آزمایش فاقد اعتبار می باشد. برخی داروها روی حرکت الکتروفورتیکی لیپوپروتئین ها تأثیر می گذارند. خون هپارینه قابل قبول نیست و نتایج آزمایشات در طول دوره هپارین درمانی فاقد ارزش است. شیلومیکرون ها در صورت وجود در نمونه، در همان مبدأ باقی می مانند.

توضیحات:

بهترین مورد کاربرد الکتروفورز لیپوپروتئین ها، تشخیص فنوتیپ های هیپرلیپوپروتئینمی می باشد. الکتروفورز لیپوپروتئین بر روی ژل با قدرت جداسازی بهتری همراه است. در الکتروفورز بر روی استات سلولز شناسایی شیلومیکرون که همراه VLDL است امکان پذیر نیست. بنابراین توصیه نمی شود.


نام اختصاری: Lp(a)

سایر نام ها: لیپوپروتئین (a)،  Lp(a) apoprotein, Apolipoprotein (a)

بخش مورد انجام : بیوشیمی

نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم یا پلاسما ETDA دار

حجم نمونه مورد نیاز: 1 ml

شرایط نمونه گیری:  بیمار می بایست 14-12 ساعت قبل از آزمایش ناشتا باشد. مصرف آب مجاز است.

ملاحظات نمونه گیری:

  1. نمونه گیری از خون وریدی صورت می گیرد.
  2. مصرف هرگونه داروی مؤثر بر نتایج آزمایش را بر روی برگه آزمایش ثبت نمایید.

موارد عدم پذیرش نمونه: نمونه با همولیز شدید، لیمپیک شدید و ایکتریک شدید مورد قبول نمی باشد.

شرایط نگهداری: نمونه سرم یا پلاسما در دمای C 4  و C20-  به مدت یک هفته پایدار است.

کاربردهای بالینی: این آزمایش به منظور ارزیابی احتمال خطر بروز بیماری های قلبی آتروژنیک و بیماری های عروقی محیطی استفاده می شود. سطح این ترکیبات در مقایسه با لیپو پروتئین های با چگالی بالا (HDL)، لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL) و لیپوپروتئین با چگالی بسیار پایین (VLDL)، شاخص بهتری برای خطر بیماری آنروژنیک می باشد.

روش متداول: ایمنو توربیدومتریک

مقادیر طبیعی:  30 mg/dL≥

مقادیر بالای 30mg/dl  ممکن است نشان دهنده ریسک بالای بیماری کرونری قلب باشد.

تفسیر:

توزیع فراوانی غلظت های لیپوپروتئین((a سرم، نشان دهنده 85%  از جمعیت با غلظت سرمی کمتر از 30 mg/dl است. غلظت های بیشتر از  30mg/dl با افزایش خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر  قلب در مطالعات متعددی همراه شده است.

عوامل مداخله گر:

1-    التهاب فعال در بدن، زیرا Lpa از جمله پروتئین های فاز حاد می باشد.

2-    سکته مغزی و انفارکتوس میکارد به مدت حداقل یک ماه بر میزان Lpa سرم تداخل ایجاد می کنند.

3-    داروهای کاهنده سطح Lpa عبارتند از : استروژن ها، نیاسین، نئومایسین و استانوزولول.

توضیحات: لیپوپروتئین(a) شاخصی بهتر از HDL, LDL, VLDL برای پیش بینی خطرات آتروژنیک می باشد. تحقیقات نشان دهنده آن است که افزایش سطح Lpa با بالا رفتن خطر بیماری شریان کورونر در ارتباط است.

پاسخ دهید