معماری
ادرار

آزمایش نسبت پروتئین به کراتینین در ادرار

 در بسیاری از بیماریهای کلیوی، هدف نهایی درکنترل بیماری، کاهش میزان پروتئینوری است. بدین جهت ارزیابی میزان

پروتئینوری از اهمیت خاصی در درمان و پیگیری بیماری و تنظیم دوز دارو برخوردار است.

روش استاندارد برای اندازه گیری میزان دفع پروتئین، محاسبه آن در ادرار24 ساعته است. ولی این روش بعلت مشکلات

 مربوط به جمع آوری نمونه ادرار، بخصوص در بیماران سرپائی و کودکان، اغلب بصورت غیر صحیح انجام میشود.

 برای فائق آمدن بر این مشکل، درسال2002 انجمن ملی کلیه آمریکا(US National Kidney foundation  ) توصیه نمود که

 نسبت پروتئین به کراتینین در نمونه ادرار رندوم جایگزین پروتئین ادرار 24 ساعته گردد.

نمونه ادرارترجیحا” بایستی اولین ادرار صبح باشدولی بررسی های مکررنشان داده که نسبت پروتئین به کراتینین درسایر

 نمونه های ادرار ، نیز ارتباط خوبی با میزان پروتئین ادرار 24 ساعته دارد. حد مجاز پروتئینوری در بررسی های متعدد

 به میزان کمتر از 0.2 mg/mg تعیین شده که تقریبا” معادل دفع پروتئین کمتر از 200 mg/ 24hrs است.

در بررسی های مختلف، ارقام نسبتا” مشابه ای برای ارتباط نسبت پروتئین به کراتینین با ادرار24 ساعته بدست آمده واین

 ارتباط در میزان پروتئینوری 0.5-2gr/24hr ازحساسیت واختصاصی بودن خوبی برخوردار است. بایستی توجه داشت که

 هرچه میزان پروتئینوری بیشترشودارتباط نسبت پروتئین به کراتینین در ادراررندوم با ادرار24 ساعته ضعیف ترمیشود.

در یک بررسی ،  نسبت پروتئین به کراتینین ادرار رندوم با نسبت  0.72 ، 1.2 و  3.23 mg/mg به  ترتیب  با دفع  پروتئین

 0.5 ، 1.0  و  3.5 gr در روز مطابقت داشته است. در بررسی دیگری نیز ارقام زیر مطرح شده است:

         Protein/Creatinin ( mg/mg )

         > 0.45            > 0.5 gr/24hr

         > 0.7              > 1.0 gr/24hr

         > 1.85            Nephrotic range of proteinuria    

این بررسی و مقایسه تاکنون در بسیاری از بیماریها از جمله نفریت لوپوسی، نفروپاتی دیابتی ، پیوند کلیه و حاملگی انجام شده و نتایج آن نشان میدهد که  نسبت پروتئین  به  کراتینین در ادرار رندوم  بخصوص در میزان  پروتئینوری  و درحد

0.5 – 2 gr/24hr قابل اعتماد بوده و میتواند جایگزین پروتئین ادرار 24 ساعته گردد.

پاسخ دهید