معماری
رفتار گستاخانه کودک

چگونه جلوی رفتارهای گستاخانه فرزندانمان را بگیریم؟

در سیستم خانواده باید به حریم‌های بدنی احترام بگذاریم. در روش‌های تربیتی، نه والدین اجازه دارند از خشونت فیزیکی و جسمانی به شکل کتک استفاده کنند و نه کودکان اجازه دست بلند کردن روی والدین دارند.
روش‌های تربیتی باید از ۱ سالگی به بعد اجرا شود. خانواده‌هایی که در آن والدین با فرزندانشان شوخی دستی می‌کنند و با کودک بازی‌هایی می‌کنند که تماس فیزیکی در آن زیاد است و به نوعی به حریم بدنی فرزند تجاوز می‌کنند، همین اجازه را هم در مورد خودشان به فرزندانشان می‌دهند.

البته منظور این نیست نباید کودک را به آغوش کشید و نوازش کرد یا بوسید بلکه شوخی اضافی دستی باعث از بین رفتن حرمت می‌شود. باید به کودک قانون «دست زدن ممنوع» را آموخت.

کودک باید یاد بگیرد که از دست زدن اضافی به دیگران پرهیز کند. گاهی این دست زدن‌ها جنبه پرخاشگری پیدا می‌کند. اگر فرزند دست روی والدین بلند کرد، والدین باید نارضایتی خود را اعلام کنند و دست کودک را نگه دارند و با اخم کردن در ۳-۲ سالگی و استفاده از انگشت اشاره به کودک بفهمانند که کار اشتباهی انجام داده و ۱۵ دقیقه به کودک کم‌توجهی کنند.

این کار به این معنی نیست که به نیاز اولیه کودک مثل آب خوردن یا دستشویی بردن بی‌توجهی کنند اما جو سنگین باید حاکم شود تا کودک بفهمد پرخاشگری مورد تایید والدین نیست و باید در رفتارش تجدیدنظر کند.

گاهی از کودک رفتارهای پرخاشگرانه می‌بینیم اما با توجیهاتی مثل اینکه کودک است، متوجه نیست، بزرگ می‌شود، خوب می‌شود و… با بی‌تفاوتی از رفتار کودک می‌گذریم اما به مرور این شیوه رفتار در نهادینه می‌شود و کودک یاد می‌گیرد از پرخاشگری برای کنترل والدین استفاده کند.

برای از بین بردن این رفتارها می‌توان از تشویق و تنبیه (تحریم) استفاده کرد. توهین، پرخاش و تنبیه بدنی توصیه نمی‌شود ولی تحریم خوب است. هماهنگی والدین با هم و پشتیبانی آنها از هم سبب کنترل بهتر رفتار کودکان می‌شود.

هرچه شکاف بین والدین بیشتر باشد، پرخاشگری کودکان نیز نسبت به والدین بیشتر می‌شود زیرا کودک متوجه می‌شود این رفتار او تنبیه خاصی در پی نخواهد داشت. حتی یکی از والدین ممکن است از پرخاشگری کودک نبست به همسرش احساس خوبی داشته باشد و این حس را به فرزندش منتقل کند.