معماری

بیماری ۴S

۴S یک بیماری بالقوه تهدیدکننده حیات اما قابل درمان است و بواسطه گونه های خاصی از استافیلوکک که عفونت موضعی ایجاد می کند بوجود می آید. این سندرم شامل مجموعه ای از بیماری محدود پوستی تا بیماری گسترده پوستی و علایم سیستمیک است که با تندرنس- تاول سطحی پوست مشخص می شود.

علایم: ایمپتیگوی تاولی شایعترین تظاهر طیف ۴S است که در اثر عفونت لوکالیزه با استافیلوکک تولیدکننده توکسین اپیدرمولیتیک ایجاد می شود . عفونتهائی که باعث ۴S می شوند بطور تیپیک از نازوفارنکس منشا می گیرند و اغلب شناسائی نمی شوند . سایر کانونهای اولیه عفونت که منجر به ۴S

می شوند عبارتند از : ناف- سیستم ادراری- ملتحمه و خون

علایم شامل تب- تحریک پذیری- تندرنس پوست- اریتم شبه مخملک- اریتم اغلب در نواحی فلکسور بوجود می آید.

۴S در دوران نوزادی و نوپائی شایع است فاکتورهای مستعد کننده در این سنین شامل : نارس بودن کلیه که منجر به کاهش کلیرنس توکسین می شود و عدم وجود ایمنی به توکسین است. بخشهای نوزادان از نواحی پر خطر برای شیوع ۴S  است.

۴S یک پروسه تاولی داخل اپیدرمی آکانتولتیک است که در آن شکاف دو لایه گرانولر بوجود می آید.

تشخیص: بیوپسی پوست و تست Tzank Smear

تشخیص افتراقی: با TEN  است.

درمان: درمان با آنتی بیوتیک ضد استافیلوکک مقاوم به پنی سیلیناز – مراقبت از پوست و توجه به آب و الکترولیت- روشهای کنترل عفونت مثل شستشوی دقیق دستها

پاسخ دهید