معماری
سرطان كولوركتال

درمان سرطان کولورکتال

راههای درمان سرطان کولورکتال،مراحل درمان سرطان کولورکتال و …

سرطان کولورکتال

بسیاری از مبتلایان به سرطان کولورکتال، خواستار مشارکت فعال در تصمیماتی هستند که برای درمان آنها اتخاذ می شود. آنان می خواهند از بیماری و روش های درمانی خود مطلع باشند. به هرحال شوک و اضطراب ناشی از تشخیص سرطان ممکن است افراد را در مورد سؤالاتی را که از پزشک خود باید داشته باشند، دچار مشکل کند. غالباً این افراد قبل از ملاقات با پزشک، لیستی از سؤالات را تهیه نموده و برای بخاطرسپردن تمام توضیحات پزشک، آن ها یادداشت می کنند. برخی بیماران نیز در زمان ملاقات با پزشک ، افراد فامیل یا دوستان را همراه خود دارند تا در بحث آنها شرکت نموده، یادداشت بردارد و یا فقط به سخنان آنها گوش فرا دهد.
پزشک ممکن است بیمار را برای درمان به متخصص دیگری ارجاع دهد. افراد متخصص درگیر درمان سرطان کولورکتال عبارتند از : متخصصین گوارش، جراحان، پزشکان متخصص، انکولوژیست های بالینی و انکولوژیست های رادیوتراپی.
کسب نظر دوم
پیش ازشروع درمان، بیمار ممکن است نظریه تشخیصی دیگر یا برنامه ریزی درمانی دیگری را جستجو کند.
شاید جمع نمودن اسناد پزشکی و برنامه ریزی جهت پیدا کردن نظر پزشک دیگر، وقت زیادی نخواهد. دراغلب موارد، تاخیر در آگاهی از نظر پزشکان در روند درمان خللی وارد نمی کند. راه های مختلفی جهت یافتن نظر پزشک در خصوص کسب نظر دوم وجود دارد. پزشک ممکن است بیمار را به متخصّص یا متخصّصین دیگری ارجاع دهد. گاهی نیز در مر کز درمانی سرطان، چندین متخصّص به عنوان یک تیم با یکدیگر کارمی کنند.
روش های درمانی
اساسا انتخاب نوع درمان به محل تومور در رکتوم و کولون و مرحله بیماری بستگی دارد. برای درمان سرطان کولورکتال از جراحی، رادیوتراپی (پرتودرمانی)، شیمی درمانی و یا ترکیبی از این درمان ها استفاده می شود.
پزشک در مورد درمان انتخابی و نتایج مورد انتظار به فرد توضیح میدهد.
درمان سرطان به صورت درمان موضعی یا درمان سیستمیک است.
درمان موضعی:
جراحی و پرتودرمانی جزء درمان های موضعی هستند. در جراحی، تومور خارج شده و پرتودرمانی، سلول های سرطانی را نابود می کند. در صورت انتشار سرطان کولورکتال به سایر قسمت های بدن ، از درمان موضعی برای کنترل بیماری در آن مناطق خاص، استفاده می شود.
درمان سیستمیک:
شیمی درمانی و درمان بیولوژیکی از سایر روش های درمانی سیستمیک هستند و برای کنترل سرطان، دارو وارد جریان خون می شود.
بروز عوارض جانبی به علت تاثیر درمان روی سلول ها و بافت های سالم، شایع است. عوارض جانبی به نوع و وسعت درمان بستگی داشته و در تمام افراد یکسان نمی باشد. ممکن است عوارض جانبی، در هر جلسه از درمان متفاوت باشد. اعضای تیم درمانی عورض جانبی احتمالی و روش های کنترل آنها را به فرد توضیح می دهند.
در هر مرحله از بیماری اعضای تیم درمان برای برطرف نمودن و درمان عوارض جانبی در دسترس هستند.

جراحی
رایج ترین درمان سرطان کولورکتال، جراحی است.
کولونوسکپی: یک پولیپ سرطانی کوچک موجود در کولون یا قسمت فوقانی رکتوم ممکن است توسط کولونوسکوپ خارج گردد. برخی تومورهای کوچک قسمت تحتانی رکتوم را می توان از طریق سوراخ مقعد و بدون استفاده از کولونوسکوپ، خارج کرد.
لاپاراسکپی: ممکن است سرطان کولون در مراحل اولیه با استفاده از لاپاراسکوپ ( لوله ای که در انتهای آن منبع نوری قرار دارد ) برداشته شود. سه الی چهار برش کوچک در شکم داده می شود. جراح با لاپاراسکوپ داخل شکم را مشاهده کرده و تومور و قسمتی از نواحی سالم کولون را خارج می کند. ممکن است تعدادی از گره های لنفاوی مجاور نیز برداشته شود. باقیمانده روده و کبد را از نظر وجود متاستاز بررسی می گردد.
جراحی باز:
جراح برای خارج نمودن تومور و قسمتی از نواحی سالم رکتوم و کولون، روی شکم برش بزرگی ایجاد می کند. ممکن است گره های لنفاوی مجاور نیز خارج شود. باقیمانده روده و کبد را از نظر وجود متاستاز بررسی می گردد.
جراح پس ازخارج کردن قسمتی از کولون و رکتوم، قسمت های سالم را دوباره به هم متصل می کند. در برخی موارد، اتصال مجدد امکان پذیر نیست. در چنین مواردی، راه جدیدی برای خروج مواد دفعی از بدن ایجاد می گردد. در دیواره شکم شکافی ایجاد گردیده ( استوما ) و انتهای فوقانی روده به استوما، وصل می گردد. به ایجاد استوما، کولوستومی گفته می شود. یک کیسه برای جمع آوری مواد دفعی به استوما وصل می شود وبا استفاده از چسب خاصی، کیسه در محل ثابت می گردد.
در بیشترافراد، استوما موقتی بوده و تنها تا زمان ترمیم رکتوم و کولون پس از جراحی، لازم است. پس از ترمیم، جراح مجددا قسمت های روده را به هم وصل نموده و استوما را می بندد. در برخی از افراد به خصوص آنهایی که تومور در قسمت تحتانی رکتوم است، نیاز به کولوستومی دائمی می باشد.
ممکن است تحریک پوستی در اطراف استوما ایجاد شود. پزشک یا پرستار جهت پیشگیری از تحریک پوستی وعفونت، نحوه تمیز کردن پوست اطراف استوما را به افراد آموزش می دهند.
در افراد، زمان ترمیم بعد از جراحی متفاوت است.ممکن است در چند روز اول بعد از جراحی، فرد احساس ناراحتی کند. برای کنترل درد، دارو کمک کننده است. قبل از جراحی پزشک در مورد برنامه تسکین درد با فرد صحبت می کند. بسته به نیاز ، پزشک برای تسکین درد بعد از جراحی مقدار داروی دریافتی را تعدیل می کند.
احساس ضعف و خستگی شایع است. در برخی موارد، جراحی موجب یبوست و اسهال می شود. اعضای تیم بهداشتی از نظر خونریزی، عفونت و مشکلات دیگر فرد را کنترل می کنند تا در صورت لزوم درمان شوند.

 

 شیمی درمانی
شیمی درمانی استفاده از داروهای ضد سرطان برای از بین بردن سلول های سرطانی است. داروهای شیمی درمانی وارد گردش خون شده و بر سلول های سرطانی تمام بدن اثر می کنند.
داروهای ضد سرطان، معمولا از طریق وریدی تجویز می شوند ولی در برخی موارد، خوراکی نیز داده می شوند. ممکن است بیمار به صورت سرپایی در درمانگاه، مطب پزشک و یا منزل درمان گردد. در مواردی نیاز به بستری بیمارستانی می باشد.
عوارض جانبی به نوع و مقدار دارو بستگی دارد. این داروها به سلول های سالمی که قدرت تقسیم بالایی دارند، آسیب می رسانند.
سلول های خونی: این سلول ها با عفونت مقابله نموده و به لخته شدن خون کمک می کنند، هم چنین اکسیژن را به تمام بافت های بدن حمل می کنند. ممکن است به علت تاثیر دارو روی سلول های خونی، عفونت و خونریزی های خودبخودی و کبودی، احساس ضعف و خستگی ایجاد شود.
سلول های ریشه مو: شیمی درمانی موجب ریزش مو می شود. باید دانست که موها مجدد رشد می کنند ولی ممکن است از نظر بافت و رنگ متفاوت باشد.
سلول های دستگاه گوارشی: شیمی درمانی موجب کاهش اشتها، تهوع و استفراغ، اسهال یا زخم های دهان و لب ها می شود.
شیمی درمانی ممکن است موجب قرمزی پاها، دردناک شدن و کنده شدن پوست کف دست و قسمت های تحتانی پا شود. اعضای تیم بهداشتی برای کنترل عوارض جانبی روش هایی را پیشنهاد می کنند. بیشتر عوارض جانبی بعد از اتمام درمان بهبود می یابند.
درمان بیولوژیکی: .برخی از مبتلایان به سرطان کولورکتال انتشار یافته، نوعی درمان بیولوژیکی به نام آنتی بادی مونوکلونال دریافت می کنند. آنتی بادی های مونوکلونال به سلول های سرطانی کولورکتال می پیوندند و رشد و انتشار آن ها را مهار می کنند. ممکن است فرد همزمان شیمی درمانی نیز دریافت کند. آنتی بادی های مونوکلونال از طریق وریدی در درمانگاه، مطب پزشک و یا بیمارستان تجویز می شوند.
در طول درمان اعضای تیم بهداشتی، فرد را از نظر بروز عوارض جانبی کنترل می کنند. ممکن است برای پیشگیری از عوارض آلرژیک، فرد دارو دریافت کند. عوارض جانبی عمدتا به نوع آنتی بادی مونوکلونال مورد استفاده بستگی دارد. عوارض جانبی عبارتند از: کهیر، تب، درد شکم، استفراغ، اسهال، نوسانات فشار خون، خونریزی و اختلالات تنفسی.
عوارض جانبی معمولا بعد از درمان اول خفیف تر می شود.

پرتودرمانی ( درمان با اشعه )
دراین روش از اشعه های پرانرژی جهت از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود. پرتودرمانی تنها در ناحیه تحت درمان، بر سلول های سرطانی تاثیر می گذارد.
پزشکان از انواع پرتودرمانی برای درمان سرطان استفاده می کنند. اغلب افراد دو نوع رادیوتراپی دریافت می کنند:
پرتو درمانی خارجی : دستگاهی بزرگ، اشعه هایی را به سمت موضع هدایت می کند. اکثرا از دستگاه شتاب دهنده خطی برای پرتودرمانی استفاده می شود. جهت این روش درمانی، فرد در بیمارستان یا کلینیک در هفته های متوالی و به صورت پنج روز در هفته، تحت رادیوتراپی قرارمی گیرد.
پرتودرمانی داخلی: اشعه، توسط ماده رادیواکتیو قرار داده شده در لوله باریکی که مستقیما در داخل و یا نزدیک تومور کار گذاشته است، تابانده می شود. فرد در بیمارستان بستری شده و مواد رادیواکتیو چندین روز در محل باقی می مانند. این مواد معمولا قبل از رفتن فرد به منزل ، خارج می شوند.
پرتودرمانی حین جراحی: در برخی موارد، پرتو درمانی خارجی در طول جراحی داده می شود.
عوارض جانبی پرتو درمانی به مقدار اشعه و محل درمان دارد. پرتودرمانی به شکم و لگن ممکن است موجب بروز تهوع، استفراغ، اسهال، مدفوع خونی، دل پیچه، اختلالات ادراری مانند عدم توانایی در توقف جریان ادرار از مثانه شود. پوست محل درمان ممکن است قرمز، خشک و حساس شده و پوست اطراف مقعد حساس گردد.
ممکن است به خصوص در هفته های آخر درمان، فرد احساس خستگی کند. استراحت خیلی مهم است، پزشکان توصیه می کنند که فرد فعالیت های خود را حفظ کند.
اگرچه عوارض جانبی پرتو درمانی استرس آورهستند، اما پزشک آنها را کنترل می کند. بیشتر عوارض جانبی بعد از اتمام درمان، بهبود می یابند

 
درمان سرطان کولون
غالب مبتلا یان به سرطان کولون با جراحی درمان می شوند. برخی هم بصورت توام جراحی و شیمی درمانی می شوند. در موارد پیشرفته بیماری از درمان بیولوژیکی استفاده می شود.
بندرت کولوستومی برای مبتلایان به سرطان کولون لازم است.
اگرچه معمولا از پرتودرمانی برای درمان سرطان کولون استفاده نمی شود اما گاهی اوقات برای تسکین درد و سایر علائم پرتودرمانی انجام می گیرد..
درمان سرطان رکتوم
برای تمام مراحل سرطان رکتوم، جراحی متداول ترین درمان مورد استفاده می باشد. غالب بیماران جراحی، پرتودرمانی و شیمی درمانی را دریافت می کنند. در موارد پیشرفته بیماری ازدرمان بیولوژیکی استفاده می شود.
از هر ۸ بیمار مبتلا به سرطان رکتوم، یک بیمار نیازمند کولوستومی دائمی می باشد.رادیوتراپی ممکن است قبل و بعد از جراحی استفاده شود. از رادیوتراپی، قبل از جراحی برای کوچک کردن حجم تومور و بعد از جراحی برای از بین بردن سلول های سرطانی باقیمانده استفاده می شود. در برخی از بیمارستان ها ممکن است بیماران رادیوتراپی را در طول جراحی دریافت کنند. هم چنین جهت تسکین درد بیماران یا مشکلات ناشی از سرطان، از رادیوتراپی استفاده می شود.
تغذیه و فعالیت های جسمی
تغذیه مناسب و حفط فعالیت در طی درمان سرطان، مهم است.. افراد نیاز به کالری کافی برای حفظ وزن، پروتئین‌ کافی ، ویتامین ها و املاح معدنی در طی درمان و بعد از درمان دارند. تغذیه مناسب به افراد کمک می‌کند تا احساس بهتر و انرژی بیشتری داشته باشند.
غذا خوردن طی درمان و بعد از آن ممکن است مشکل باشد. ممکن است افراد در صورتی که دچار ناراحتی یا خستگی باشند، میل به غذا خوردن نداشته باشند. هم‌چنین عوارض‌ جانبی درمان نظیر کم‌اشتهایی، تهوع و استفراغ غذا خوردن را مشکل کند. طعم غذاها ممکن است متفاوت بنظر برسد.
پزشک، کارشناس تغذیه یا سایر فراهم‌کنندگان مراقبت سلامت، می‌توانند به افراد در مورد روش های حفظ تغذیه سالم، توصیه های لازم را بنمایند.
بسیاری از افراد موقع فعالیت، پیاده روی، شنا، یوگا و سایر فعالیت ها احساس بهتری دارند. این اقدامات به افراد قدرت و انرژی بیشتری می بخشند. قبل از انتخاب فعالیت مورد نظر و شروع آن باید با پزشک مشورت کنند. در صورتی که فعالیت موجب درد و سایر مشکلات شود، باید به پزشک یا پرستار اطلاع داد.
نوتوانی
نوتوانی قسمت مهمی از درمان سرطان است. اعضای تیم سلامت، برای برگشت هر چه زودتر فرد به انجام فعالیت های عادی زندگی، از هیچ کوششی دریغ نمی کنند.
فردی که استوما دارد، نیازمند یادگیری نحوه مراقبت از استوما می باشد. پزشک و پرستار و متخصصین استوما، می توانند به افراد کمک کنند. اغلب متخصصین استوما، افراد را قبل از جراحی ویزیت نموده و در مورد انتظارات آنان با یکدیگر صحبت می کنند. آنها نحوه مراقبت از استوما را بعد از جراحی به افراد آموزش می دهند و با آنها در مورد شیوه های زندگی افراد از قبیل نگرانی ها و اضطراب های روحی، جسمی و جنسی صحبت می کنند.

پاسخ دهید