معماری

گرافت درمانی

انتقال پوست از محل دهنده به بستر گیرنده که نیازمند جریان خون جدید است را گرافت پوستی می گویند.

 

گرافت پوستی تکنیکی است که قسمتی از پوست را که جریان خون دارد به جایی دیگر انتقال می دهند.

 

گرافت پوستی شامل اپیدرم و درم و یا فقط درم است. بنابراین گرافتهای پوستی کل ضخامت

 

Full Thickness یا فقط قسمتی از ضخامت Split Thickness  می باشند.

 

 

انواع گرافت از نظر ضخامت

  • Thin

 

  • Intermediate   اپیدرم و قسمتی از درم

 

  • Full Thickness or Thick اپیدرم و درم بدون لایه چربی

 

 

 

انواع گرافتهای پوستی:

 

  • اتوگرافت Autograft انتقال پوست از دهنده به محل گیرنده در همان فرد است.از خود فرد گرافت پوستی گرفته می شود و به قسمتی دیگر پیوند زده می شود.

 

  • آلوگرافت یا هموگرافت Hemograft از افراد هم جنس گرافت پوستی گرفته می شود.انتقال گرافت از دهنده به گیرنده در افراد یک گونه است.

 

  • گزنو گرافت یا هتروگرافت Heterograft انتقال گرافت از دهنده به گیرنده در گونه های متفاوت است. از افراد غیر همگن و غیر همجنس گرافت پوستی گرفته می شود.

 

ایزوگرافت Isograft  همان آلوگرافت است که بطور تجربی فقط در حیوانات انجام می شود.

 

 

انواع گرافتهای پوستی:

 

تفاوت گرافتها در ساختمان، نیازمندیهای متابولیکی، بازده و برآیند زیبایی و تکنیک است.

 

۱-Split Thickness Skin Graft شامل اپیدرم و قسمت نازکی از درم است .در این روش قسمتی از درم را که برمیدارند شامل Thin  -Medium – Thick می باشد. در Thick ساختمان غددی هم وجود دارد.هر چه ضخامت گرافت اضافه شود نیازمندیهای فیزیولوژیک هم افزوده می گردد.

 

معایب: STSG

  • با این روش نمیتوان عمق ضایعه را ترمیم کرد بنابراین نیاز به Flap است.
  • با این روش غدد و فولیکولهای مو جایگزین نمی شوند بنابراین پوست ترمیم شده از نظر رنگ و رویش مو بندرت هما هنگی دارد.
  • در این روش بطور واضح تفاوت در پیگمانتاسیون و Texture وجود دارد.

 

 

  • Full thickness Skin Graft شامل اپیدرم و قسمت داخلی درم بدون چربی زیر جلدی است و بیشتر برای نقصهای عمیق استفاده می شود.

عیب آن این است که بعلت ضخامت بیشتر نیازهای متابولیکی ان نیز بیشتر است. عضو گیرنده بایستی کاملا بی حرکت باشد . بستر گیرنده بایستی بیشتر رگ داشته باشد. پوستی که در آن مو رشد می کند را نمی توان به منطقه ای که مو رشد نمی کند پیوند زد.

 

 

  • گرافتهای مخلوط Composite

گرافتهای مخلوط شامل پوست و حداقل یک لایه بافت اضافی شامل چربی،عضله،غضروف و استخوان است. برای  نقصهای عمیق استفاده می شود. بستر گیرنده از سایر گرافتها کوچکتر است زیرا فقط با لبه های گرافت در ارتباط است. گرافتهای پوستی شانس بیشتری برای پیوند دارند.

در سیگاریها و کسانی که به هر علتی در آنها اکسیژن رسانی مختل است میزان موفقیت گرافت کاهش می یابد.

 

خصوصیات گرافتهای پوستی

 

  • محل گرافت بایستی جریان خون کافی داشته باشد
  • گرافت بایستی با بسترش برداشته شود
  • موضع گرافت غیر قابل تحرک بایستی باشد
  • موضع گرافت بایستی عاری از عفونت باشد

 

معیارهای انتخاب موضع برای دادن گرافت

 

۱-از نظر رنگ :  که موضع دهنده با موضع گیرنده از نظر رنگ باید تناسب و تطابق داشته باشد

۲-تناسب و تطابق موضع دهنده و گیرنده از نظر رویش مو

۳-تناسب وتطابق از نظر ضخامت

۴-ازنظر گرفتن اثرات زیبایی   موضع دهنده بعد از گرافت و ترمیم

 

مهمترین تصمیم در گرافت پوستی انتخاب گرافت ایده ال محل دهنده است.جراح باید اول تصمیم بگیرد که آیا نیاز به STG  دارد یا FTG  .  در گرافتهای پوستی کوچک گرافت اپیدرم موثر است.

STSG در زخمهای گرانوله استفاده می شود زیرا نیاز به جریان خون زیادی ندارد. متوسط ضخامت STSG امروزه بین inch  ۰٫۰۱۸-۰٫۰۱۲ یا mm 0.45-0.30 استفاده می شود زیرا شاخه های عروق خونی زیر درم می باشد و STSG تعداد زیادی از این عروق خونی را در بر می گیرد.محل دهنده گرافت نیز قادر است خودبخود ترمیم شود.

FTSG شامل ضخامت اپیدرم و درم است. این گرافتها Texture و پیگمانتاسیون نزدیکتری به پوست پیوند زده شده دارند. این نوع گرافت نیاز به جریان خون کافی برای بقا دارد و در زخمهای غیر عفونی و در اندازه کوچک استفاده می شود.

زخم عفونی و بزرگ ابتدا با STSG جراحی شده سپس با FTSG ترمیم می شود.

 

انتخاب محل دهنده:

 

برای STSG میتوان از هر نقطه بدن گرافت را انتخاب نمود مثل سر و انتهاها. از آنجا که در STSG اسکار به جا می ماند بنابراین جایی را باید انتخاب کرد که در معرض دید نباشد . از پوست انتهاها و تنه برای صورت استفاده نمی شود چون رنگ گرافت آن زرد متمایل به قهوه ای است . برای پوست صورت در STSG از پوست سوپراکلاویکولار و سر ترجیحا استفاده می شود. برای تنه و انتهاها از پوست شکم،رانها و باتکس استفاده می شود. برای انگشت دستها از قسمت فوقانی و داخلی بازو استفاده می شود.

FTSG معمولا از جاهائی استفاده می شود که پوست نازکی دارد و اغلب از بالای پلک و بالای کلاویکول و پشت گوش استفاده می شود. مناطق بدون مو نازکتر بوده و بیشتر استفاده می شود. FTSG  از جائی انتخاب می شود که فاقد مو باشد .

 

آماده کردن زخم

 

اگر بستر زخم آمادگی لازم را نداشته باشد گرافت پوستی موفقیت آمیز نخواهد بود . بیشتر شکستها در گرافت پوستی مربوط به محل گیرنده گرافت است.

 

آماده کردن زخم

 

اگر بستر زخم آمادگی لازم را نداشته باشد گرافت پوستی موفقیت آمیز نخواهد بود. همه گرافتهای پوستی نیاز به جریان خون کافی در بستر زخم دارند. برای انجام گرافت پوست باید تمیز و عاری از هر گونه جرک و عفونت باشد و ظاهر صورتی یا قرمز روشن داشته باشد و۷٫۴ =PH  و یا بیشتر را داشته باشد.رشد اپیتلیال در لبه های سطح گرانوله نشانه ای از آمادگی زخم برای پذیرش گرافت پوستی است. مناطق هیپرتروفیک به سختی گرافت پوستی را قبول می کنند. در ابتدا زخمهای عفونی بایستی درمان آنتی بیوتیکی مناسب را دریافت کرده سپس از گرافت استفاده کرد. زخم را در ابتدا باید با محلولهای ملایم مثل سالین و یا بتادین تمیز نمود .دبرید محل از عوامل شایع خونریزی است و گاهی هموستازیس لازم است.

برای بقای گرافت پوستی در بستر زخم چسبندگی کافی و خوب به عروق خونی ناحیه لازم است. در مواردی Tie-Over لازم است که از اطراف بخیه های بلندی را برای نگهداری گرافت در بستر زخم می زنند.با این پانسمان بستر زخم تحت فشار قرار گرفته و بی حرکت می شود.و از هماتوم هم پیشگیری می شود.

 

دلایل شکست گرافتهای پوستی

 

۱ عدم خونرسانی به گرافت

۲- هماتوم

۳- حرکت

۴- عفونت

۵- اشتباهات تکنیکی در گرافت

۶-مراقبت ناصحیح از گرافت

 

مراقبتهای بعد از پیوند

 

۱- هیپر پیگمانتاسیون عارضه ناخواسته ای است که در نتیجه نور آفتاب تشدید می شود.

 

۲-هر چه محل دهنده و گیرنده گرافت به هم نزدیکتر باشد زیبائی گرافت بیشتر است.

 

۳-پیوندها خصوصیات حسی ناحیه پیوند شده را دارا می شوند.

 

۴- برگشت حس در نتیجه رشد اعصاب از نسوج عمیق تر است نه از کناره ها و در بستر زخم برگشت حس با تاخیر است.

 

۵- پیوندهای پوستی غدد عرق ندارند.

 

 

بیمار۲ هفته بعد از گرافت پوستی میتواند شروع به حرکت کند . در این مرحله لباسهای فشارنده خاصی به اشکال گوناگون بنامJobst برای بیمار آماده می شود تا از ایجاد اسکار هیپرتروفیک جلوگیری نماید. در صورتی که از بانداژها و لباسهای فشارنده استفاده نشود عوارض بوجود آمده عبارتند از:

۱- تجمع سرم در محل

۲- ترک برداشتن اپیتلیوم تازه ترمیم

۳- بوجود آمدن اسکار هیپرتروفیک در محل

 

بطورکلی بانداژهای فشارنده به مدت ۱۸-۱۲ ماه بایستی استفاده شود. این فشار باعث پختگی سریع زخم شده و از طرف دیگر زخم خصوصیات الاستیک پوست سالم را پیدا می کند.با مشاهده پختگی و عدم پیشرفت اسکار هیپرتروفیک پانسمان فشارنده برداشته می شود.

 

ناحیه پیوند دارای خارش با شدتهای گوناگون می باشند. می توان از یک کرم جلدی بعلاوه آنتی هیستامین خوراکی برای جلوگیری از آن استفاده کرد.

هیدروتراپی روزانه علاوه بر تامین فونکسیون اندامها و ساختن توده عضلانی به تمیزی زخم کمک می کند.با دوری گزیدن از آفتاب به مدت ۱۸-۱۲ ماه و استفاده از دستکش و کلاه هیپرپیگمانتاسیون نواحی دهنده و گیرنده کم می شود.

پاسخ دهید