معماری
سرطان فوق کلیه

سرطان آدرنال (سرطان غده فوق‌کلیه) علائم و نشانه،راه درمان

درمان سرطان آدرنال،علائم و شنانه های سرطان آدرنال،تومور غده فوق کلیوی،نشانه های سرطان فوق کلیه،راه درمان و تشخیص آزمایشگاهی سرطان آدرنال

سرطان آدرنال (غده فوق‌کلیه)

سرطان زمانی بوجود می‌آید که گروهی از سلول‌ها، شروع به رشد بی‌وقفه می‌کنند. تقریباً سلول‌ها در هر قسمتی از بدن می‌توانند سرطانی شوند و به سایر نواحی بدن انتشار یابند.

 

سرطان آدرنال چیست؟

غدد آدرنال: آدرنال‌ها غدد کوچکی هستند که در قسمت فوقانی هر یک از کلیه‌ها قرار دارند. محل استقرار کلیه‌ها در عمق قسمت فوقانی شکم است.

 

غده آدرنال دو قسمت دارد؛ قسمت بیرونی که کورتکس یا بخش قشری نامیده می‌شود و بیشتر تومورها در این قسمت رشد می‌کنند. عملکرد بخش کورتکس آدرنال، تولید هورمون‌های بخصوصی برای بدن است. تمام این هورمون‌ها دارای ساختمان شیمیایی مشابهی هستند و به آن‌ها استروئید می‌گویند و شامل موارد زیر هستند:

 

  • کورتیزول– باعث تغییراتی در متابولیسم می‌شود که این تغییرات در کنترل هیجانات به بدن کمک می‌کند.
  • آلدوسترون- به کلیه‌ها در تنظیم مقدار نمک در خون و تنظیم فشارخون کمک می‌کند.
  • آندروژن‌های آدرنال- هورمون‌هایی هستند که قادرند به شکل‌های بسیار شایع هورمون‌های جنسی استروژن و تستوسترون در قسمت‌های دیگر بدن تبدیل شوند. مقدار هورمون‌هایی که ناشی از تبدیل آندروژن‌های آدرنال هستند در مقایسه با هورمون‌هایی که در سایر قسمت‌های بدن ساخته می‌شوند ناچیز است. عضو تولیدکننده آندروژن‌ها در آقایان بیضه‌ها و در خانم‌ها، تخمدان‌ها هستند.
  • قسمت داخلی غده آدرنال یا بخش مدولا- در حقیقت قسمتی از سیستم عصبی است. هورمون‌های سیستم عصبی مانند نوراپی‌نفرین واپی‌نفرین (که به آن آدرنالین نیز می‌گویند) در مدولا تولید می‌شوند. تومورها و سرطان‌هایی که در قسمت مدولای آدرنال ایجاد می‌شوند شامل “فئوکروموسیتوما” (که غالباً خوش‌خیم است) و “نوروبلاستوما” می‌باشد.

 

تومورهای کورتکس آدرنال

تومورهای کورتکس آدرنال دو نوع اصلی دارند؛ خوش‌خیم (غیرسرطانی) و بدخیم (سرطانی). بیشتر این تومورها خوش‌خیم هستند که به آن‌ها “آدنوم” گفته می‌شود.

سرطان‌های کورتکس آدرنال نادر هستند. گاهی اوقات وقتی‌که سلول‌ها زیر میکروسکپ بررسی می‌شوند این دو نوع تومور به‌سختی از یکدیگر قابل‌تفکیک هستند.

گرچه پاتولوژیست‌های باتجربه اغلب اوقات قادرند تفاوت آن‌ها را تشخیص دهند، اما گاهی تنها راه حصول اطمینان از سرطانی بودن تومور زمانی میسر است که انتشار می‌یابد. اگر توموری به غدد لنفاوی یا سایر ارگان‌ها و بافت‌های بدن منتشر شود، آن تومور سرطانی است، زیرا آدنوم به خارج از غده آدرنال منتشر نمی‌شود.

 

آدنومای کورتکس آدرنال

اغلب تومورهای کورتکس آدرنال سرطانی نیستند. آن‌ها تومورهای خوش‌خیمی هستند که به نام آدنوم شناخته می‌شوند. این تومورهای کوچک، عرضی کمتر از ۲ اینچ (۵ سانتیمتر) دارند. معمولاً فقط در یکی از غدد آدرنال بوجود می‌آیند، ولی گاهی هر دو غده را گرفتار می‌کنند.

اکثر مبتلایان به آدنومای آدرنال علائمی ندارند و نسبت به وجود تومور آدرنال خود ناآگاه هستند. برخی از این آدنوماها به‌طور تصادفی در ضمن انجام CT اسکن یا MRI شکم، به دلیل یک مشکل غیرمرتبط، شناسایی می‌شوند. در پنج درصد کسانی که CT اسکن شکمی دارند تومور آدرنال به‌طور غیرمنتظره مشاهده می‌گردد.

بسیاری از آن‌ها فاقد عملکرد هستند، به این معنی که هورمون‌های آدرنال را تولید نمی‌کنند که گاهی با نام مستعار Incidentalomas یا تومورهای اتفاقی شناخته می‌شوند، زیرا این تومورها مشکلی را بوجود نمی‌آورند و بطور تصادفی تشخیص داده می‌شوند.

برخی از آدنوماها هورمون‌های استروئیدی آدرنال بسیار زیادی را تولید می‌کنند. گاهی اوقات این مقدار زیاد هورمون می‌تواند علائمی را ایجاد کند. بسیاری از علائم هورمونی در آدنوم، همانند علائمی هستند که در کارسینوم (سرطان)‌های آدرنال دیده می‌شوند.

این علائم در بخش “علائم و نشانه‌های سرطان آدرنال” موردبحث قرار خواهند گرفت. در آدنوما، احتمال تولید مقادیر زیاد آلدوسترون که می‌تواند منجر به افزایش فشارخون شود، بسیار بیشتر از کارسینوما است.

 

درمان

این بیماری، با خارج کردن غده آدرنال حاوی آدنوم درمان می‌شود. برخی از آدنوم‌های آدرنال که علائم وابسته به هورمون ایجاد می‌کنند با داروهایی که از تولید عملکرد این هورمون‌ها جلوگیری می‌کنند، قابل‌درمان هستند.

این روش می‌تواند بهترین انتخاب درمان برای کسانی باشد که به بیماری‌های جدی دیگری هم مبتلا هستند و تحمل اعمال جراحی بزرگ را ندارند. درمان تومورهای اتفاقی، بستگی به ‌احتمال وجود سرطان و امکان افزایش و یا عدم افزایش میزان تولید هورمون دارد. در اغلب موارد وقتی یک تومور آدرنال به‌طور اتفاقی تشخیص داده شود،

آزمایش‌هایی توصیه می‌گردد تا به کمک آن‌ها تولید یا عدم تولید هورمون توسط تومور مشخص شود. در اغلب موارد چنانچه تولیدکننده‌ی هورمون باشد، عمل جراحی توصیه می‌شود،

اگرچه جراحی ممکن است فقط زمانی صورت پذیرد که احتمال سرطان وجود داشته باشد. احتمال سرطانی بودن تومورهای کوچک بسیار کم است به همین جهت اغلب با مشاهده آن‌ها اقدامات درمانی انجام نمی‌گیرد. می‌توان سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی را در خلال ۶ تا ۲۴ ماه تکرار کرد تا رشد تومور مورد بررسی قرار گیرد. اگر رشدی دیده شد ممکن است نیاز به جراحی باشد. چنانچه تومور همراه با رشد نباشد،

طی سال‌های آتی، میزان هورمون‌ها مورد بررسی قرار خواهند گرفت و اگر تومور کوچک باقی بماند و هورمونی هم تولید نکند، نیازی به درمان نخواهد داشت.

 

سرطان بخش قشری آدرنال

به سرطانی که در قشر غده آدرنال ایجاد می‌شود، “کارسینوم قشر آدرنال” می‌گویند. نام‌های دیگر آن “سرطان (کارسینوم) آدرنوکورتیکال” یا “سرطان آدرنال” است. در این مبحث اصطلاح سرطان آدرنال به سرطانی اطلاق می‌شود که در قسمت قشری غده آدرنال ایجاد شده است.

این سرطان در اغلب موارد، زمانی شناسایی می‌شود که:

  • به‌طور اتفاقی در عکس رادیولوژی که به‌منظور بررسی بیماری دیگری گرفته شده است، مشاهده گردد.
  • هورمون‌هایی تولید کند که منجر به بروز تغییراتی مانند افزایش وزن و احتباس مایعات، بلوغ زودرس در بچه‌ها، افزایش رشد موهای زائد صورت یا بدن در خانم‌ها شوند.
  • تومور به دلیل بزرگ شدن بیش‌ از حد شروع به ایجاد علائمی نماید. تومورهای بزرگ به سایر اندام‌های داخل شکم فشار می‌آورند و باعث ایجاد درد و احساس پری در شکم می‌شوند. به‌طورکلی سرطان‌های آدرنال، بسیار بزرگ‌تر از آدنوماهای آدرنال هستند. یک تومور آدرنال بزرگ‌تر از ۵ یا ۶ سانتیمتر (در حدود ۲ تا ۵/۲ اینچ)، سرطانی محسوب می‌شود.

در یک مطالعه، اندازه متوسط یک تومور آدرنال، درحدود ۱۳ سانتیمتر (یا ۵ اینچ) برآورد شد.

منشأ بیشتر سرطان‌های مشاهده‌ شده در آدرنال، از آدرنال نبوده، بلکه از سایر اندام‌ها و بافت‌ها آغاز شده‌اند که پس از انتشار در جریان خون، به سمت غدد آدرنال متاستاز داده‌اند؛ برای مثال سرطان‌های ریه، ملانوم‌ها و سرطان‌های پستان، در اغلب موارد به آدرنال متاستاز می‌دهند.

درحقیقت وقتی سایر سرطان‌ها این غده را درگیر می‌کنند، از نام مکانی که در آن ایجاد شده‌اند برخوردارند و درمان آن‌ها مانند دیگر سرطان‌هایی است که درهمان مکان ایجاد شده‌اند و به آن‌ها به‌مثابه سرطان آدرنال توجه نمی‌شود. در این مبحث روش‌های درمان این سرطان‌ها شرح داده شده است.

 

آمار اصلی سرطان آدرنال چقدر است؟

سرطان‌های آدرنال بسیار نادر هستند و تعداد واقعی تشخیص داده‌شده در ایالات‌متحده مشخص نشده است و احتمال دارد حدود ۲۰۰ مورد در سال باشد. میزان آن بسیار کمتر از تومورهای خوش‌خیم آدرنال (آدنوم‌ها) است که به‌کرات در بین افراد میانسال و کهنسال دیده می‌شود.

بطور تقریبی، تومورهای آدرنال (که بیشتر آن‌ها از دسته آدنوم‌ها هستند) از هر ده نفری که عکس‌برداری تشخیصی (مانند سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی) غده آدرنال داشته‌اند، در یک نفر دیده شده است. میانگین سنی بیماران مبتلا به سرطان آدرنال حدود ۴۶ سال است، ولی سرطان قسمت قشری آدرنال می‌تواند در هر سنی حتی در سنین طفولیت مشاهده شود.

 

ریسک‌فاکتورهای سرطان آدرنال

ریسک‌فاکتور، عاملی است که شانس ابتلا به یک بیماری، از جمله سرطان را تغییر می‌دهد. سرطان‌های مختلف، ریسک‌فاکتورهای مختلفی نیز دارند. برخی از این ریسک‌فاکتورها، مانند سیگار کشیدن قابل‌تغییر است.

سایر ریسک‌فاکتورها مانند سن اشخاص یا سابقه خانوادگی قابل‌تغییر نیستند. دانشمندان تعداد کمی ریسک‌فاکتور کشف کرده‌اند که می‌توانند شانس ابتلا به تومورهای غده آدرنال را افزایش دهند؛

در حقیقت اگر بیمار مبتلا به تومور آدرنال، واجد یک یا تعدادی از این ریسک‌فاکتورها نباشد، امکان اینکه با اطمینان اعلام شود که آن ریسک‌فاکتور در ایجاد سرطان تا چه اندازه دخیل بوده است، وجود ندارد؛

اما وجود یک یا حتی چند ریسک‌فاکتور در شخص، به معنی مبتلا شدن او به بیماری نخواهد بود. بسیاری از افراد واجد ریسک‌فاکتور، هرگز دچار سرطان آدرنال نمی‌شوند، درحالی‌که برخی از افراد مبتلا ممکن است دارای تعداد کمی ریسک‌فاکتور شناخته‌شده و یا فاقد آن‌ها باشند.

 

سندرم‌های ژنتیکی

ابتلا به تعداد وسیعی از سرطان‌های کورتکس آدرنال، به‌صورت پراکنده و انفرادی است (ارثی نیست)، اما بعضی از آن‌ها (تا ۱۵ درصد) در اثر یک نقص ژنتیکی بوجود می‌آیند. این موضوع در سرطان‌های آدرنال اطفال بسیار شایع است.

 

سندرم لی‌ فرامنی

سندرم “لی – فرامنی” بیماری نادری است که اغلب در اثر نقص در ژن TP53 به وجود می‌آید. اشخاص مبتلا به این سندرم، دارای ریسک بالایی از انواع سرطان‌ها، شامل سرطان پستان، سرطان استخوان، سرطان مغز و سرطان کورتکس آدرنال هستند.

 

سندرم بک ویت‌ ویدمن

اشخاص مبتلا به این بیماری، دارای زبان بزرگ، جثه‌ی درشت و ریسک فزاینده‌ای برای ابتلا به سرطان‌های کلیه و کورتکس آدرنال هستند.

 

نئوپلازی مولتیپل اندوکرین(MEN1)

مبتلایان به MEN1، ریسک بسیار بالایی برای ابتلا به تومورهای سه غده دارند؛ هیپوفیز، پاراتیروئید و پانکراس. در حدود یک‌سوم تا یک‌دوم از مبتلایان به این بیماری، به آدنوم‌های آدرنال و یا به بزرگی غدد آدرنال نیز گرفتار می‌شوند.

این امر معمولاً بدون علامت است. این سندرم به علت نقص در ژنی به نام MEN1 بوجود می‌آید. اشخاصی که دارای سابقه خانوادگی MEN1 و یا سرطان‌های غدد هیپوفیز، پاراتیروئید، پانکراس و یا آدرنال هستند، بایستی تحت مشاوره ژنتیکی قرار گیرند.

 

پولیپ آدنوماتوز فامیلی (FAP)

مبتلایان به این سندرم درگیر صدها پولیپ در روده بزرگ هستند. اگر کولون برداشته نشود، این پولیپ‌ها به سرطان کولون منتج می‌شوند. FAP ریسک ابتلا به سایر سرطان‌ها را می‌تواند افزایش دهد و ممکن است ریسک ابتلا به سرطان آدرنال را نیز بالا ببرد.

با این‌ وجود اکثر تومورهای آدرنال در بیماران مبتلا به FAP آدنوم‌های خوش‌خیم هستند. این سندرم به علت نقص در ژنی به نام APC بوجود می‌آید.

 

سرطان کولورکتال غیرپولیپی ارثی (HNPCC)

مبتلایان به سرطان کولورکتال غیرپولیپی ارثی (که به آن “سندرم لینچ” هم می‌گویند) ریسک بالایی برای ابتلا به سرطان کولورکتال در مردان و سرطان اندومتر در زنان، دارند.

همچنین ریسک ابتلا به سایر سرطان‌ها ازجمله سرطان کورتکس آدرنال در آن‌ها بالا است. در اکثر موارد این اختلال ناشی از نقص ارثی در ژن MLH1 یا ژن MSH2 است، اما سایر ژن‌ها نیز می‌توانند بیماری HNPCC را بوجود آورند.

 

سبک زندگی و عوامل محیطی

ریسک‌فاکتورهایی مثل رژیم غذایی پرچرب، سیگار کشیدن، بی‌تحرکی و قرار گرفتن در معرض مواد سرطان‌زا تأثیر بسزایی بر روی ریسک ابتلا به انواع سرطان در شخص دارد.

با اینکه هیچ‌یک از این عوامل، اثر مشخصی بر روی ریسک ابتلای فرد به سرطان آدرنال نداشته‌اند، برخی از محققین سیگار کشیدن را به‌عنوان ریسک‌فاکتوری در این زمینه مؤثر دانسته‌اند.

 

عوامل ایجادکننده سرطان آدرنال

علت اصلی ایجاد تومورهای کورتکس آدرنال بطور دقیق معلوم نیست. طی سالیان گذشته متخصصین با پی بردن به نحوه تغییرات اساسی در DNA شخص که می‌تواند سلول‌های غده آدرنال را سرطانی کند،

پیشرفت‌های چشمگیری داشته‌اند. DNA، مولکولی است که واجد تمام دستورات لازم برای کارهایی که سلول‌های ما باید انجام دهند، می‌باشد. از آنجا که والدین منبع DNA انسان‌ها هستند، معمولاً هر انسانی شبیه والدینش خواهد بود، به‌هرحال DNA بیش از آنچه به نظر می‌رسد اثرگذار است.

همچنین ریسک ابتلا به بیماری‌های بخصوصی از جمله برخی از انواع سرطان را نیز تعیین می‌کند. بعضی از ژن‌ها (قسمت‌هایی از DNA)، رشد و تقسیم سلول‌ها را کنترل می‌کنند. ژن‌هایی که باعث تقسیم سلولی می‌شوند، انکوژن نام دارند. ژن‌های دیگری که تقسیم سلول‌های سرطانی را کند می‌کنند یا باعث مرگ آن‌ها می‌شوند،

ژن‌های سرکوب‌کننده تومور نامیده می‌شوند. می‌دانیم که سرطان‌ها می‌توانند بر اثر موتاسیون (تغییرات) در DNA که منجر به فعال شدن انکوژن‌ها یا خاموشی ژن‌های سرکوبگر می‌شوند، به وجود آیند. بعضی از مبتلایان به سرطان دارای جهش در DNAای هستند که از یکی از والدین خود به ارث برده‌اند که باعث افزایش ریسک ابتلا به بیماری می‌شود. اکثر موتاسیون‌های DNA که در سرطان‌ها دیده می‌شوند بیش از اینکه موروثی باشند،

در طول زندگی اتفاق می‌افتند. این موتاسیون‌ها ممکن است بعلت قرار گرفتن در معرض تشعشع یا مواد سرطان‌زا (مواد شیمیایی سرطان‌زا)، بوجود آیند، ولی اکثر این موتاسیون‌ها بدون دلیل مشخصی ایجاد می‌شوند.

آن دسته از موتاسیون‌های DNA که عامل بروز تومور در افراد مبتلا به سندرم‌های ژنتیکی مورد بحث هستند، مشخص شده‌اند و با اینکه به‌ندرت موجب سرطان کورتکس آدرنال می‌شوند،

اما به دلیل نادر بودن این سرطان، لازم است آزمایش‌های ژنتیکی بر روی شخص مبتلا انجام شود تا از نظر احتمال وجود یکی از این سندرم‌ها مورد بررسی قرار گیرد، در این صورت ممکن است خود فرد و اعضاء خانواده او ریسک بالایی برای ابتلا به سایر سرطان‌ها هم داشته باشند. سندرم لی– فرامنی توسط موتاسیون‌های ارثی ایجاد می‌شود که ژن سرکوبگر تومور P53 را غیرفعال می‌کند.

این سندرم باعث ایجاد موارد کمی از سرطان آدرنال در بالغین (یک مورد از بیست مورد) می‌شود، ولی در اغلب موارد، عامل سرطان آدرنال در اطفال است. درواقع، ۸ مورد از ۱۰ مورد سرطان آدرنال در بچه‌ها، در اثر سندرم لی‌– فرامنی ایجاد می‌شود. موارد بسیاری از سرطان‌های آدرنال دارای ژن‌های P53 اکتسابی و غیرارثی بوده‌اند.

 

آیا سرطان آدرنال قابل پیشگیری است؟

از آنجائی که ریسک‌فاکتورهای قابل پیشگیری شناخته‌شده‌ای برای این سرطان وجود ندارد، در حال حاضر پیشگیری از این بیماری امکان‌پذیر نیست. سیگار نکشیدن راهی برای کاهش ریسک ابتلای بسیاری از سرطان‌ها است و شاید در مورد سرطان کورتکس آدرنال نیز صدق کند.

 

آیا سرطان آدرنال در مراحل اولیه قابل تشخیص است؟

تشخیص کارسینوم‌های آدرنال در مراحل اولیه سخت است و غالباً در زمان تشخیص کاملاً رشد کرده‌اند. اغلب کارسینوم‌های آدرنال در اطفال، زودتر از بالغین تشخیص داده می‌شوند، زیرا در سرطان‌های آدرنال اطفال، شیوع ترشح هورمون بالاست.

کودکان در قبال افزایش تولید پیش از موعد هورمون، نشانه‌های آشکاری را از خود بروز می‌دهند؛ برای مثال علائم بلوغ زودرس که ناشی از ترشح هورمون‌های جنسی تولیدشده توسط سرطان آدرنال است، در آن‌ها مشاهده می‌شود.

این تومورها در بالغین ممکن است به‌طور تصادفی، همزمان با انجام سی‌تی‌اسکن برای بررسی سایر بیماری‌ها، تشخیص داده شوند.

انجمن سرطان آمریکا، چند توصیه‌ی رسمی برای تشخیص زودهنگام انواعی از سرطان بیان می‌کند. از آنجا که سرطان‌های آدرنال بسیار نادر هستند، این انجمن تست‌های روتینی را که برای تشخیص بکار می‌روند در اشخاص فاقد علائم، توصیه نمی‌کند.

 

علائم و نشانه‌های سرطان‌های آدرنال

علائم در حدود نیمی از مبتلایان به سرطان آدرنال، در اثر هورمون‌های مترشحه از تومور ایجاد می‌شود. در نیم دیگر، علائم به‌واسطه بزرگ شدن بیش‌ از حد غده و فشاری که به اندام‌های مجاور وارد می‌کند، بوجود می‌آید.

چنانچه شخصی خودش یا فرزندش هر یک از این علائم و نشانه‌ها را داشته باشند بدون فوت وقت باید با پزشک خود در میان بگذارند. این نشانه‌ها ممکن است در اثر تومور آدرنال یا چیزهای دیگری بوجود آیند. انجام آزمایش‌های مناسب پزشکی تنها راه تشخیص است. هرچه تشخیص درست زودتر داده شود، درمان زودتر و مؤثرتر انجام خواهد شد.

 

نشانه‌های ایجادشده در اثر تولید آندروژن و یا استروژن

نشانه‌ها در اطفال، اغلب به‌واسطه آندروژن‌ها (هورمون‌های مردانه)‌یی که ممکن است از تومور ترشح شوند، بوجود می‌آیند. شایع‌ترین نشانه‌ها، رشد بیش‌ازحد موهای صورت و بدن (مانند نواحی شرمگاهی و زیر بغل) است.

هورمون‌های جنسی مردانه، همچنین ممکن است باعث بزرگ شدن آلت تناسلی در پسران و کلیتوریس در دختران شوند. اگر تومور، استروژن‌ها (هورمون‌های زنانه) را ترشح کند، دختران دچار بلوغ زودرس می‌شوند.

این عامل باعث رشد پستان‌ها و شروع دوران قاعدگی زودتر از موعد می‌شود. تومورهای تولیدکننده استروژن ممکن است باعث بزرگی پستان در پسرها نیز بشوند. نشانه‌های حاصل از سطوح فزاینده هورمون‌های جنسی در بالغین، کمتر قابل‌توجه است چراکه آن‌ها دوران بلوغ را پشت سر گذاشته و رشد پستان‌ها و الگوی موی بدن بالغین را پیدا کرده‌اند.

زنان دارای تومورهای تولیدکننده استروژن و مردان دارای تومورهای تولیدکننده آندروژن معمولاً هیچ نشانه‌ای که ناشی از ترشح این هورمون‌ها باشند، ندارند و همچنین ممکن است تا زمانی که تومور به‌ اندازه کافی بزرگ شود و به ارگان‌های مجاور فشار وارد آورد، هیچ نشانه‌ای از خود بروز ندهند.

اگر تومور، هورمونی را که معمولاً مربوط به جنس مخالف است تولید کند، نشانه‌های آن به‌راحتی موردتوجه قرار می‌گیرد، برای مثال مردانی که دارای تومورهای تولیدکننده استروژن (هورمون زنانه) هستند ممکن است پستان بزرگ و حساسی داشته باشند. همچنین مشکلات جنسی از قبیل اختلال نعوظ (ناتوانی جنسی) و کاهش میل جنسی مشاهده شود.

زنانی که دارای تومورهای تولیدکننده آندروژن (هورمون‌های مردانه) هستند ممکن است دچار رشد فزاینده‌ای در رویش موهای صورت و بدن، پسروی خط رویش مو (در پیشانی)، قاعدگی نامنظم و کلفتی صدا شوند.

نشانه‌های ایجادشده در اثر تولید کورتیزول

افزایش میزان کورتیزول بیماریی به نام سندرم کوشینگ ایجاد می‌کند. بعضی از اشخاص تمام این نشانه‌ها را دارند، اما بسیاری از افرادی که میزان کورتیزول آن‌ها بالا است فقط یک یا دو نشانه را دارند. این علائم و نشانه‌ها عبارتند از:

  • چاقی، معمولاً بیشتر بالای استخوان گردن و اطراف شکم
  • تراکم چربی پشت گردن و شانه‌ها
  • لکه‌های ممتد ارغوانی روی شکم
  • رشد فزاینده مو در صورت، قفسه سینه و پشت در زنان
  • نامنظمی‌های قاعدگی
  • ضعف و کاهش توده عضلانی در پاها
  • به‌آسانی کبودشدن
  • افسردگی و یا بی‌حوصلگی
  • استخوان‌های ضعیف شده (پوکی استخوان) که می‌تواند منجر به شکستن شود
  • قند خون بالا، غالباً به دیابت می‌انجامد
  • فشارخون بالا

سندرم کوشینگ احتمال دارد در اثر سرطان آدرنال یا یک آدنوم آدرنال که کورتیزول و یا هورمون‌های مربوطه زیادی ترشح می‌کنند، بوجود ‌آید. تومورهای خوش‌خیم غده هیپوفیز قادرند مقادیر زیادی از سایر هورمون را به نام هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک (ACTH) تولید کنند. به این بیماری کوشینگ گفته می‌شود.

این مقادیر زیاد ACTH به‌طور منظم بافت طبیعی غده آدرنال را وادار به تولید کورتیزول بیشتری می‌کند و منتج به ایجاد علائمی مشابه علائم سندرم کوشینگ می‌شود. ACTH به‌ندرت توسط سایر تومورها می‌تواند تولید شود و ایجاد چنین علائمی کند. برخی از مبتلایان به نقص سیستم ایمنی یا بعضی از سرطان‌ها مانند لنفوم، با داروهای شیمیایی وابسته به کورتیزول درمان می‌شوند.

از آنجا که دلایل بسیار زیادی برای افزایش میزان کورتیزول که می‌تواند منجر به سندرم کوشینگ شود وجود دارد، پزشکان برای یافتن علت آن در بیماران، مجبور به انجام آزمایش‌های خون، ادرار و عکس‌برداری هستند تا مشخص شود که آیا بیمار دچار تومور کورتکس آدرنال است یا سایر عوامل ایجادکننده سندرم کوشینگ دخیل هستند.

 

نشانه‌های ایجادشده در اثر تولید آلدوسترون

علائم و نشانه‌های اصلی که در اثر تومورهای تولیدکننده آلدوسترون ایجاد می‌شوند عبارتند از:

  • فشارخون بالا
  • ضعف
  • گرفتگی عضلانی
  • کاهش سطح پتاسیم خون

آدنوم‌های آدرنال اغلب تولید آلدوسترون می‌کنند، درحالی‌که سرطان‌های آدرنال به‌ندرت این کار را انجام می‌دهند.

نشانه‌های ایجادشده در اثر فشار ناشی از بزرگ شدن سرطان آدرنال برروی اندام‌های مجاور

سرطان آدرنال در حین رشد، به بافت‌ها و اندام‌های مجاور فشار وارد می‌کند که می‌تواند باعث ایجاد درد در اطراف تومور، احساس پری در ناحیه شکم و یا بی‌میلی نسبت به غذا، به دلیل سیری زودرس شود.

چگونه سرطان آدرنال تشخیص داده می‌شود؟
سابقه پزشکی و معاینه بالینی
قدم اول گرفتن شرح‌حال کامل از بیمار جهت بررسی هر گونه علائم و نشانه بیماری است. پزشک مایل است از وجود یا عدم وجود شخص دیگری در خانواده بیمار که به سرطان آدرنال یا هر سرطان دیگری مبتلا است، آگاه باشد.

پزشک از سیکل قاعدگی، یا فعالیت جنسی و هر گونه نشانه‌ای که بیمار ممکن است داشته باشد پرس‌وجو می‌کند. معاینه بالینی، اطلاعات دیگری را درزمینه‌ی علائم سرطان غده آدرنال و یا سایر مشکلات سلامتی بیمار، به پزشک می‌دهد. برای پیدا کردن هر گونه شواهدی دال بر وجود توده یا تومور، شکم بیمار به‌دقت توسط پزشک معاینه می‌شود.
آزمایش‌های خون و ادرار، برای بررسی بالا بودن سطح هورمون‌های مترشحه از برخی از آدنوم ها و کارسینوم‌های آدرنال، انجام می‌شود. چنانچه علائم مشکوک به وجود تومور یا سرطان آدرنال مشاهده شود، تصویربرداری برای جستجوی تومور صورت می‌گیرد.

در صورت گسترش تومور، انجام این آزمایش‌ها به تشخیص آن نیز کمک می‌کند. چنانچه در عکس رادیولوژی توده‌ای مشاهده شود و احتمال وجود سرطان آدرنال باشد، پزشکان توصیه به عمل جراحی و برداشت توده سرطانی می‌کنند. پزشکان معمولاً بیوپسی را قبل از عمل جراحی و برداشت توده سرطانی، توصیه نمی‌کنند به این دلیل که انجام بیوپسی می‌تواند ریسک انتشار سرطان را به فضای خارج از غده آدرنال افزایش دهد.
آزمون‌های رادیولوژی
عکس‌برداری از قفسه سینه
عکس‌برداری از قفسه سینه، می‌تواند انتشار سرطان را به ریه‌ها و یا وجود بیماری قلب و ریه را نشان دهد.
اولتراسوند
در این روش از امواج صوتی برای تهیه تصاویر قسمت‌هایی از بدن استفاده می‌شود. وسیله‌ای به نام “ترانسدیوسر” امواج صوتی را تولید می‌کند، که می‌توانند توسط بافت‌های اندام‌های مجاور منعکس شوند. الگوهای انعکاس امواج صوتی، توسط “ترانسدیوسر” شناسایی می‌شوند و به‌وسیله رایانه تجزیه‌وتحلیل می‌گردند تا تصویری از این بافت‌ها و اندام‌ها به دست آید.

در این روش اگر توده سرطانی در غده آدرنال وجود داشته باشد، قابل‌نمایش خواهد بود. همچنین در صورت انتشار سرطان به کبد، تشخیص توده‌های سرطانی در این بافت نیز میسر است.

 

سی‌تی‌اسکن
سی‌تی‌اسکن، غدد آدرنال را کاملاً شفاف نشان می‌دهد و اغلب قادر است مکان سرطان را مشخص کند. همچنین می‌تواند نشان دهد که آیا سرطان به کبد یا سایر اندام‌های مجاور انتشار یافته است یا خیر. سی‌تی‌اسکن همچنین قادر است غدد لنفاوی و اندام‌های دور،

جایی که سرطان متاستاتیک ممکن است حضور داشته باشد را، نشان دهد. سی‌تی‌اسکن می‌تواند مشخص کند که آیا جراحی انتخاب خوبی برای درمان بوده است یا خیر.

 

پت اسکن
در این روش محلول قندی رادیواکتیو به‌صورت وریدی به بیمار تزریق می‌شود. ازآنجاکه سلول‌های سرطانی بسیار سریع‌تر از بافت‌های طبیعی، قند را مصرف می‌کنند و نیز رادیواکتیویته تمایل به تجمع در بافت سرطانی دارد،

توسط یک اسکنر نقاطی که رادیواکتیو متراکم است، قابل شناسایی خواهد بود. این روش می‌تواند در شناسایی توده‌های کوچک سلول‌های سرطانی مفید باشد و ممکن است برای ردیابی سرطانی که گسترش یافته، مورد استفاده قرار گیرد.

همچنین ممکن است به پزشک در تشخیص خوش‌خیم و یا بدخیم بودن تومور آدرنال کمک کند. نوع ویژه‌ای از پت اسکن وجود دارد که اغلب فقط در تحقیقات به کاربرد می‌رود. در این نوع، از یک ماده رادیواکتیو به نام “متومیدات” استفاده می‌شود.

ه نظر می‌رسد که این ماده، به‌ویژه در آدنوم و کارسینوم، قابلیت متراکم شدن در بافت کورتکس آدرنال را دارد. پت اسکن با “متومیدات”، ممکن است در آینده جهت تمایز تومورهای با منشأ کورتکس آدرنال از سرطان‌هایی که منشأ آن‌ها سایر اندام‌هاست و سپس به آدرنال منتشر می‌شوند، بکار رود. همچنین ممکن است در شناسایی سرطان آدرنالی که به خارج از آدرنال منتشر می‌شود، مفید باشد.
ام آر آی
گاهی ممکن است “ام آر آی” در مقایسه با سی‌تی‌اسکن، اطلاعات بیشتری را در اختیار پزشک قرار دهد زیرا امکان اینکه با “ام آر آی”، سرطان‌های آدرنال از تومورهای خوش‌خیم تفکیک شوند، بیشتر است. “ام آر آی” به‌خصوص در معاینه مغز و طناب عصبی نخاع مفید خواهد بود. در موارد مشکوک به وجود تومورهای آدرنال، ممکن است “ام آرآی” مغز، به‌منظور بررسی غده هیپوتالاموس انجام شود. تومورهای غده هیپوتالاموس که در قسمت تحتانی جلوی مغز قرار دارند، می‌توانند علائم و نشانه‌هایی مشابه تومورهای آدرنال ایجاد کنند.

سایر آزمایش‌ها
لاپاراسکوپی
در این روش از یک لاپاراسکوپ با لوله‌ای نازک و قابل انعطاف، مجهز به دوربین بسیار کوچکی در انتهای آن، استفاده می‌شود. این لوله از شکاف کوچکی که حین عمل جراحی در بدن بیمار ایجاد می‌شود، به داخل بدن هدایت می‌گردد و این امکان را به جراح می‌دهد که محل رشد سرطان را مشاهده کند. این روش قادر است وسعت انتشار و همچنین غدد لنفاوی بزرگ‌شده را نشان دهد. گاهی اوقات این روش را توأم با اولتراسوند انجام می‌دهند تا تصویر بهتری از سرطان به دست آید.

ممکن است از لاپاراسکوپی برای پیش‌بینی این‌که آیا امکان برداشت کامل سرطان با جراحی وجود دارد یا خیر، استفاده شود. همچنین ممکن است در مواردی، جراح با مشاهده تومورهای آدرنال از طریق لاپاراسکوپ، قادر به خارج کردن تومورهای خوش‌خیم کوچک آدرنال، با این وسیله باشد.

بیوپسی
درروش های تصویربرداری ممکن است تومور مشاهده شود، ولی در اغلب موارد، تنها راه برای حصول اطمینان از سرطانی بودن تومور، برداشت نمونه‌ای از بافت تومور و مشاهده آن در زیر میکروسکپ است که به این روش “بیوپسی” می‌گویند.

اغلب اوقات، به‌منظور هدایت نوک سوزن به درون تومور، بیوپسی را در جریان یک سی‌تی‌اسکن یا اولتراسوند، انجام می‌دهند. ازآنجاکه سلول‌های آدنوم آدرنال و سرطان‌ها در زیر میکروسکپ، می‌توانند با هم شباهت داشته باشند،

بیوپسی نمی‌تواند مشخص کند که آیا یک تومور آدرنال سرطانی است یا خیر. ازآنجاکه بیوپسی در سرطان آدرنال می‌تواند منجر به انتشار سلول‌های سرطانی شود، چنانچه اندازه تومور آدرنال و اشکال مشخص آن در تصاویر حاصله، نشان‌دهنده سرطان باشد، قبل از عمل جراحی بیوپسی انجام نخواهد شد. برای پیشرفت کار در تشخیص سرطان آدرنال، انجام آزمایش‌های خون و بررسی هورمون‌های مترشحه مربوطه و مطالعه تصاویر رادیولوژی، بسیار مفیدتر از بیوپسی خواهد بود.

اگر سرطان به سایر قسمت‌های بدن مانند کبد، متاستاز داده باشد، در آن صورت می‌توان از محل متاستاز یافته، بیوپسی با سوزن انجام داد.

اگر در فردی تومور آدرنال تشخیص داده شود و بیوپسی کبد، حضور سلول‌های آدرنال در کبد را نشان دهد، می‌توان نتیجه گرفت که این تومور سرطانی است. به‌طورکلی زمانی از یک بیمار مبتلا به سرطان آدرنال بیوپسی گرفته می‌شود که تومورها خارج از آدرنال باشند و پزشک بخواهد تشخیص دهد که آیا تومور ناشی از متاستاز سرطان آدرنال است یا در اثر سایر سرطان‌ها و بیماری‌های دیگر ایجاد شده است.

در صورتی از تومورهای آدرنال بیوپسی تهیه می‌شود که نوع دیگری از سرطان (مثل سرطان ریه) به غدد آدرنال منتشر شده باشد و درمان را تغییر می‌دهد.

 

آزمایش‌های هورمون‌های آدرنال
آزمایش‌های خون و ادرار برای بررسی میزان هورمون‌های آدرنال جهت تشخیص بیماری در فردی که علائم و نشانه‌های سرطان آدرنال را دارد، حائز اهمیت هستند. برای انجام آزمایش ادرار، نیاز به جمع‌آوری ادرار ۲۴ ساعته است. ارزش تشخیصی آزمایش‌های خون و ادرار در سرطان آدرنال، معادل انجام آزمون‌های تصویربرداری است. انتخاب و درخواست پزشک برای انجام آزمایش، بستگی به علائم و نشانه‌های بیمار دارد. پزشک با آگاه بودن از نشانه‌های بروز یافته مرتبط با افزایش هورمون‌های بخصوص، می‌تواند بر جستجوی هورمون‌هایی که بیشترین احتمال اثر را دارند، متمرکز شود. اغلب پزشکان، حتی در غیاب نشانه‌های ناشی از افزایش هورمون، اقدام به اندازه‌گیری هورمون می‌کنند زیرا این نشانه‌ها، می‌توانند بسیار نامحسوس باشند و ممکن است به کمک این آزمایش‌ها، تغییرات در میزان هورمون را، قبل از بروز نشانه‌ها شناسایی کرد.
آزمایش‌های مربوط به افزایش کورتیزول
مقادیرکورتیزول در خون و ادرار قابل اندازه‌گیری است. اگر تومور آدرنال کورتیزول تولید کند، مقادیر آن به‌طور غیرطبیعی بالا می‌رود. این آزمایش ممکن است پس از تجویز یک دوز “دگزامتازون” به بیمار انجام شود. “دگزامتازون” دارویی است که مانند کورتیزول عمل می‌کند.

اگر این دارو به شخصی داده شود که فاقد تومور آدرنال است، منجر به کاهش مقادیر تولید کورتیزول و هورمون‌های مشابه خواهد شد. در اشخاص مبتلا به تومور کورتکس آدرنال، مقادیر این هورمون‌ها پس از تجویز “دگزامتازون” بالا خواهد بود. میزان ACTH خون نیز برای کمک به تمایز تومورهای آدرنال از سایر بیماری‌هایی که می‌توانند مقادیر زیادی کورتیزول تولید کنند، اندازه‌گیری می‌شود.
آزمایش‌های مربوط به افزایش آلدوسترون
اگر تومور، هورمون آلدوسترون تولید کند، میزان آن بالا می‌رود که با اندازه‌گیری آلدوسترون مشخص خواهد شد. همچنین مقدار بالای آلدوسترون، منجر به کاهش مقادیر پتاسیم و رنین (هورمون مترشحه از کلیه) در خون می‌شود.
آزمایش‌های مربوط به افزایش آندروژن و استروژن
بیماران مبتلا به تومورهای تولید کننده آندروژن، دارای مقادیر زیای “دی هیدرو اپی آندروسترون سولفات” (DHEAS) و یا “تستوسترون” هستند. بیماران مبتلا به تومورهای تولید کننده استروژن مقدار استروژن خون آن‌ها بالا است.

 

طبقه‌بندی سرطان آدرنال

این طبقه‌بندی، با توجه به میزان انتشار سرطان صورت می‌گیرد. از آنجائی‌که انتخاب روش‌های درمانی و تعیین مراحل بیماری و پیش‌آگهی آن با استفاده از طبقه‌بندی سرطان صورت می‌گیرد،

این طبقه‌بندی از اهمیت بسزایی برخوردار است. دو سیستم اصلی طبقه‌بندی مورداستفاده قرارمی گیرد؛ سیستم طبقه‌بندی TNM کمیته مشترک آمریکایی سرطان (AJCC) و سیستم طبقه‌بندی شبکه اروپایی مطالعات تومورهای آدرنال (ENSAT). اساس هر دو سیستم بر مبنای دسته‌بندی TNM است. تفاوت آن‌ها در تلفیق دسته‌بندی‌ها برای تعیین طبقه‌بندی نهایی (که به آن گروه‌بندی طبقه می‌گویند) است.

TNM سه گروه اطلاعات کلیدی را توصیف می‌کند:

  1. T” معرف اندازه تومور اصلی (اولیه) و رشد تومور به سمت نواحی اطراف است.
  2. “N” بیانگر میزان انتشار سرطان به غدد لنفاوی مجاور (محلی) است. غدد لنفاوی لوبیایی شکل کوچک، حاصل اجتماع سلول‌های سیستم ایمنی هستند که در دفاع مقابل عوامل عفونی، حائز اهمیت می‌باشند.
  3. M” بیانگر انتشار سرطان (متاستاز) به سایر اندام‌های بدن است. (که شایع‌ترین اندام کبد است.)

اعداد یا حروفی که بعد از حروف  N ,T و M ظاهر می‌شوند، جزئیات بیشتری درباره هر یک از این سه عامل را ارائه می‌دهند. اعداد صفر تا ۴ نشان‌دهنده درجه وخامت سرطان است. حرف X نشان‌دهنده غیرقابل ارزیابی بودن سرطان به دلیل عدم دسترسی به اطلاعات لازم است. پس از مشخص شدن کمیت‌هایN ,T  و M، تلفیق آن‌ها برای تعیین طبقه انجام می‌شود که به آن گروه‌بندی طبقه می‌گویند.

 

طبقه‌بندی T سرطان آدرنال

T1: اندازه تومور ۵ سانتیمتر (در حدود ۲ اینچ) یا کمتر است و در بافت‌های خارج از غده آدرنال رشدی مشاهده نمی‌شود.

T2: اندازه تومور بزرگ‌تر از ۵ سانتیمتر (۲ اینچ) است و در بافت‌های خارج از غده آدرنال رشدی مشاهده نمی‌شود.

T3: تومور در بافت چربی اطراف غده آدرنال رشد کرده است و می‌تواند هر اندازه‌ای داشته باشد.

T4: تومور در اندام‌های مجاور مانند کلیه، پانکراس، طحال و کبد رشد کرده است و می‌تواند هر اندازه‌ای داشته باشد.

 

طبقه‌بندی N

N0: سرطان به غدد لنفاوی مجاور منتشر نشده است.

N1: سرطان به غدد لنفاوی مجاور منتشر شده است.

 

طبقه‌بندی M

M0: سرطان به اندام‌ها یا بافت‌های دورتر مانند کبد، استخوان، مغز منتشر نشده است.

M1: سرطان به نقاط دورتر منتشر شده است.

 

مرحله‌بندی سرطان آدرنال در سیستم AJCC

مرحله ۱:

T1, N0, M0: سرطان کوچک‌تر از ۵ سانتی‌متر (۲ اینچ) است و در بافت‌ها و اندام‌های اطراف رشد نکرده است. سرطان به غدد لنفاوی (N0) یا سایر قسمت‌های بدن (M0) منتشر نشده است.

مرحله ۲:

T2, N0, M0: سرطان بزرگ‌تر از ۵ سانتی‌متر (۲ اینچ) است ولی هنوز در بافت‌ها و اندام‌های اطراف رشد نکرده است. سرطان به غدد لنفاوی (N0) یا سایر قسمت‌های بدن (M0) منتشر نشده است.

مرحله ۳ به یکی از صور زیر:

T2, N1, M0یا T1: تومور به هر اندازه‌ای می‌تواند باشد ولی هنوز شروع به رشد در خارج از غده آدرنال نکرده است (T2یاT1 ). سرطان به غدد لنفاوی مجاور نفوذ کرده (N1) ولی به نقاط دور منتشر نشده است (M0).

یا به‌صورت:

T3, N0, M0: سرطان در بافت چربی خارج از غده آدرنال رشد کرده (T3) ولی به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا مناطق دورتر (M0) منتشر نشده است.

مرحله ۴:

به یکی از صور زیر بیان می‌شود:

T3,N1,M0: سرطان در بافت چربی خارج از غده آدرنال رشد کرده (T3) و به غدد لنفاوی مجاور انتشار یافته است (N1)؛ ولی به نقاط دورتر بدن نرسیده است (M0).

یا به‌صورت:

T4,N0 یا N1,M0: رشد سرطان از غده آدرنال شروع می‌شود و به سمت اندام‌ها و بافت‌های مجاور امتداد می‌یابد (T4). ممکن است به غدد لنفاوی مجاور منتشر شود (N1) و یا نشود (N0)، ولی به نقاط دورتر دست نمی‌یابد (M0).

یا به‌صورت:

هرکدام از Tها و هرکدام از Nها و M1: سرطان به قسمت‌های دورتر منتشر شده است. (M1) سرطان می‌تواند هر گسترشی داشته باشد و ممکن است به بافت‌ها و غدد لنفاوی مجاور انتشار یافته و یا نیافته باشد.

 

مرحله‌بندی سرطان آدرنال در سیستم ENSAT

در سیستم ENSAT مراحل ۱ و ۲ مشابه مراحل ۱ و ۲ سیستم AJCC است ولی مراحل ۳ و ۴ آن متفاوت است.

مرحله ۳:

به‌صورت:

T4, N0, M0 یا T3: سرطان در بافت چربی خارج از غده آدرنال (T3) یا اندام‌ها و بافت‌های مجاور (T4) رشد کرده ولی به غدد لنفاوی مجاور (N0) یا به نقاط دورتر (M0) انتشار نیافته است.

یا به‌صورت:

هرکدام از Tها و M0, N1: سرطان می‌تواند هر اندازه‌ای داشته باشد و ممکن است در بافت‌های مجاور رشد کرده باشد (هرکدام از Tها). به غدد لنفاوی مجاور منتشر شده (N1)، ولی به نقاط دورتر دست نمی‌یابد (M0).

مرحله :۴

هرکدام از Tها و هرکدام از Nها و M1: سرطان به قسمت‌های دورتر منتشر شده است (M1). سرطان می‌تواند هر اندازه‌ای داشته باشد و ممکن است به بافت‌ها و غدد لنفاوی مجاور انتشار یافته و یا نیافته باشد.

 

میزان ادامه حیات مبتلایان به سرطان آدرنال در مراحل مختلف

اغلب از میزان شانس ادامه حیات مبتلایان، به‌عنوان روشی استاندارد برای بحث در خصوص پیش‌آگهی (چشم‌انداز) بیمار توسط پزشک استفاده می‌شود.

برخی از مبتلایان به سرطان مایل هستند که میزان ادامه حیات سایر بیماران مشابه را بدانند، درحالی‌که سایرین ممکن است به این اطلاعات دسترسی نداشته، یا آنکه نخواهند از آن اطلاعی داشته باشند.

میزان ادامه حیات پنج‌ساله، اشاره به درصدی از مبتلایان دارد که حداقل پنج سال پس از تشخیص سرطان، زنده مانده‌اند. البته بسیاری از مبتلایان بیش از ۵ سال زندگی کرده و تعداد زیادی نیز درمان شده‌اند.

 

سرطان آدرنال چگونه درمان می‌شود؟

اطلاعات عمومی درمان

پس از اینکه سرطان تشخیص داده شد، پزشک درباره روش‌های درمانی با بیمار صحبت می‌کند. صرف زمان و تفکر درباره راه‌های مختلف درمان، حائز اهمیت است.

در انتخاب روش درمان، لازم است عواملی موردتوجه قرار گیرند که عبارتند از سلامت عمومی بیمار و مرحله سرطان. در بعضی موارد، اتخاذ نظر ثانوی ایده خوبی می‌تواند باشد؛

نظر ثانوی اطلاعات بسیاری بدست می‌دهد و به بیمار کمک می‌کند تا اطمینان او نسبت به روش‌های درمانی انتخاب‌شده، بیشتر شود، از طرفی از آنجا که این‌گونه سرطان‌ها بسیار نادر هستند، بیشترین تجربه درمان آن‌ها فقط در مراکز درمانی بزرگ، وجود دارد.

انواع روش‌های اصلی درمان سرطان آدرنال عبارت‌اند از:

  1. جراحی
  2. پرتودرمانی
  3. شیمی‌درمانی
  4. سایر داروها

با توجه به نوع و مرحله سرطان، بیمار ممکن است به بیش از یک روش درمانی نیاز پیدا کند. پزشکان تیم درمان‌کننده سرطان ممکن است شامل گروهی از متخصصین زیر باشند:

  1. جراح
  2. متخصص غدد
  3. رادیوتراپیست
  4. انکولوژیست

همچنین بسیاری از متخصصین دیگر نیز ممکن است درگیر مراقبت از بیمار شوند که می‌تواند شامل بهیار، پرستار، روانپزشک، متخصص اجتماعی، متخصص توانبخشی و سایر گروه‌های بخش سلامت باشد.

 

روش‌های تکمیلی و جایگزین

روش‌های تکمیلی و جایگزینی دیگری برای درمان سرطان و تخفیف علائم آن وجود دارد که ممکن است پزشک به آن اشاره نکرده باشد. این روش‌ها می‌تواند شامل استفاده از ویتامین‌ها، داروهای گیاهی و رژیم‌های بخصوص و یا روش‌هایی مانند طب سوزنی یا ماساژ باشد.

روش‌های تکمیلی اشاره دارد به درمان‌هایی که در کنار درمان پزشک استفاده می‌شوند. درمان‌های جایگزین به‌جای روش‌های درمان پزشکی به کار گرفته می‌شوند. گرچه برخی از این روش‌ها ممکن است در کاهش علائم بیماری یا کمک به ایجاد حس بهتر در بیمار مفید واقع شوند، ولی مؤثر بودن بسیاری از آن‌ها، به اثبات نرسیده است. حتی ممکن است برخی از آن‌ها خطرناک هم باشند.

 

جراحی

درمان اصلی سرطان آدرنال، جراحی و خارج کردن غده آدرنال است که به آن “آدرنال اکتومی” می‌گویند. جراح سعی می‌کند تا حد امکان، بافت سرطانی را در هر ناحیه‌ای که سرطان منتشر شده است، خارج کند. اگر سرطان در اطراف غدد لنفاوی بزرگ باشد،

خارج کردن آن غدد و آزمایش آن‌ها از لحاظ سرایت سرطان، ضروری است. دو راه اصلی برای خارج کردن غده آدرنال وجود دارد:

– ایجاد یک شکاف در پشت بدن، درست در زیر دنده‌ها. این کار برای تومورهای کوچک قابل انجام است ولی برای دیدن تومورهای بزرگ‌تر مشکل است.

– در جراحی بیشتر سرطان‌های آدرنال، جراح شکافی در جلوی شکم ایجاد می‌کند،

این روش به جراح این امکان را می‌دهد که تومور را بسیار به‌وضوح ببیند و چنانچه انتشار یافته باشد، راحت‌تر قابل‌مشاهده است. همچنین این امکان به جراح داده می‌شود تا توده سرطانی بزرگی را که به بافت‌ها و اندام‌های نزدیک غده آدرنال منتشرشده است، خارج کند. برای مثال اگر سرطان داخل کلیه رشد کرده باشد، لازم است تمام یا قسمتی از کلیه خارج شود؛

و چنانچه داخل عضله و چربی اطراف غده آدرنال رشد کرده باشد، این بافت‌ها هم باید خارج شوند. گاهی اوقات سرطان درون “ورید اجوف تحتانی” یا “بزرگ سیاهرگ زیرین” (ورید بزرگی که خون را از قسمت تحتانی بدن وارد قلب می‌کند) رشد می‌کند. خارج کردن کامل این‌گونه سرطان‌ها مستلزم عمل جراحی بسیار وسیعی است تا تومور را خارج و ورید را نگهداری کنند.

برای خارج کردن تومور از ورید ممکن است لازم شود که جراح جریان خون بدن را با گذاشتن یک پمپ قلبی- ریوی مانند آنچه که در جراحی قلب بکار می‌رود، به سمت مجرای جدیدی هدایت کند. اگر سرطان در کبد رشد کرده باشد، قسمتی از کبد که حاوی بافت سرطانی است نیز باید خارج شود. این امکان هم وجود دارد که تومورهای کوچک آدرنال توسط “لوله‌های منور توخالی” به نام “لاپاراسکوپ” خارج شوند.

لاپاراسکوپ، لوله باریکی است با یک دوربین فیلم‌برداری در انتهای خود که درون حفره‌ای که توسط جراح در بدن بیمار ایجاد می‌شود قرار می‌گیرد. ابزارهای دیگری که همراه با این لوله یا از طریق برش‌های بسیار کوچکی که در بدن بیمار ایجاد شده است وارد بدن می‌شوند،

برای خارج کردن غده آدرنال به کار می‌روند. فایده اصلی این روش در این است که چون برش‌های ایجادشده در بدن بیمار کوچک‌تر هستند، ریکاوری بیمار بعد از جراحی بسیار سریع‌تر خواهد بود

با اینکه جراحی به روش “لاپاراسکوپی” اغلب برای درمان آدنوما به کار می‌رود، اما روش انتخابی در درمان سرطان‌های بزرگ‌تر آدرنال نیست و این به دلیل اهمیت خارج کردن تومور به‌صورت یک‌تکه و متلاشی‌نشده ‌است.

برای خارج کردن یک تومور بزرگ توسط لاپاراسکوپ، جراح ممکن است مجبور شود که ابتدا آن را به قطعات کوچک‌تر تبدیل کند و انجام این عمل ریسک انتشار سرطان را افزایش می‌دهد. همچنین خارج کردن کامل سرطان‌های آدرنال که در بافت‌ها یا غدد لنفاوی مجاور رشد می‌کنند با استفاده از روش لاپاراسکوپی بسیار دشوار است.

 

 

پرتودرمانی

در پرتودرمانی از پرتوهای با قدرت بالا برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. اغلب پرتودرمانی به‌عنوان درمان اصلی و اولیه سرطان آدرنال بکار گرفته نمی‌شود؛

به خاطر اینکه سلول‌های سرطانی به‌سادگی با اشعه ایکس از بین نمی‌روند. ممکن است پس از انجام عمل جراحی، جهت جلوگیری از عود تومور از پرتودرمانی استفاده شود که به آن درمان کمکی می‌گویند.

از این روش می‌توان در درمان ناحیه‌ای از بدن که سرطان به آن سرایت کرده است، مانند استخوان‌ها و مغز بهره گرفت. عوارض جانبی شایع پرتودرمانی عبارتند از:

  1. تهوع و استفراغ
  2. اسهال (درصورتی‌که ناحیه شکم مورد درمان قرار گرفته باشد.)
  3. تغییرات پوستی در ناحیه تحت درمان که می‌تواند طیفی از قرمزی تا تاول‌زدگی و کنده شدن پوست باشد.
  4. ریزش مو در ناحیه تحت درمان
  5. خستگی
  6. کاهش تعداد سلول‌های خون

 

شیمی‌درمانی

شیمی‌درمانی سیستمیک، شامل تجویز دارو به‌صورت تزریقی یا خوراکی است. این داروها از طریق جریان خون به تمام بدن می‌رسند و در درمان سرطانی که به اندام‌های دورتر از غده آدرنال متاستاز داده است، مفید هستند.

شیمی‌درمانی در سرطان آدرنال پاسخ خوبی ندارد و اغلب در سرطان آدرنالی که به‌صورت گسترده‌ای منتشر شده است و بایستی با جراحی برداشته شود، کاربرد دارد.

سرطان آدرنال با شیمی‌درمانی مداوا نمی‌شود. داروهای مورداستفاده در شیمی‌درمانی، سلول‌های سرطانی را از بین می‌برند اما به سلول‌های طبیعی هم آسیب می‌رسانند که می‌توانند بعضی اثرات جانبی را بوجود آورند.

بایستی مراقبت‌های لازم را جهت عدم ایجاد یا به حداقل رساندن عوارض جانبی به عمل آورد. عوارض جانبی ناشی از این داروها، بستگی به نوع داروهای مصرفی، مقدار مصرف آن‌ها و طول درمان دارد. عوارض جانبی شایع ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  1. تهوع و استفراغ
  2. کاهش اشتها
  3. ریزش مو
  4. بثورات پوستی روی دست‌ها و پاها
  5. زخم‌های دهان
  6. کاهش سلول‌های خونی- از آنجائی که شیمی‌درمانی می‌تواند به سلول‌های تولیدکننده خون در مغز استخوان آسیب برساند، بیماران ممکن است دچار کاهش سلول‌های خونی شوند و این موضوع می‌تواند منجر شود به:
  7. افزایش ریسک ابتلا به عفونت (که ناشی از کاهش گلبول‌های سفید خون است.)
  8. خون‌ریزی یا کبودی پس از بریدگی‌ها یا جراحات کوچک (که ناشی از کاهش پلاکت‌ها است.)
  9. کم‌خونی (که ناشی از کاهش گلبول‌های قرمز خون است.)

 

درمان سرطان آدرنال با توجه به مرحله سرطان

مراحل ۱ و ۲:

جراحی، درمان اصلی سرطان آدرنال در مراحل ۱ و ۲ است و تمامی غده آدرنال خارج می‌شود. از آنجائی که دو غده آدرنال وجود دارد، خارج کردن غده آدرنال مبتلا عموماً مشکلی را برای بیمار ایجاد نمی‌کند.

درصورتی‌که غدد لنفاوی اطراف بزرگ شده باشند آن‌ها را هم خارج نموده و ازلحاظ وجود سلول‌های سرطانی مورد آزمایش قرار می‌دهند. اکثر جراحان درصورتی‌که اندازه غدد لنفاوی طبیعی باشند آن‌ها را خارج نمی‌کنند. دربسیاری از موارد احتمالاً درمان بعدی ضرورتی نخواهد داشت، اما اگر تومور به‌طور کامل خارج نشده باشد،

درمان با رادیوتراپی ویا درمان دارویی پس از عمل جراحی برای کمک به جلوگیری از عود سرطان محتمل خواهد بود.

 

مرحله ۳:

درمان اصلی مرحله ۳ سرطان آدرنال نیز جراحی است. هدف از جراحی خارج کردن تمام توده سرطانی است. غده آدرنال مبتلا به تومور همیشه خارج می‌شود و ممکن است جراح نیاز ببیند که برخی از بافت‌های اطراف غده آدرنال را نیز خارج کند که شامل قسمتی یا تمام کلیه مجاور و بخشی از کبد است.

غدد لنفاوی نزدیک غده آدرنال نیز برداشته می‌شوند. پس از عمل جراحی، ممکن است به‌منظور جلوگیری از عود سرطان، درمان کمکی با استفاده از پرتودرمانی و برخی از داروها بکار گرفته شود.

 

مرحله ۴:

درصورتی‌که امکان خارج کردن بافت سرطانی بطور کامل وجود داشته باشد، عمل جراحی ممکن است انجام شود. وقتی‌که سرطان به قسمت‌های دیگر بدن سرایت می‌کند،

معمولاً درمان با انجام عمل جراحی میسر نخواهد بود. برخی از پزشکان هنوز هم جراحی را برای خارج کردن تومور مناسب می‌دانند و توصیه می‌کنند. خارج کردن قسمت اعظم بافت سرطانی که منجر به کاهش تولید هورمون‌ها شود،

ممکن است کاهش علائم را بدنبال داشته باشد. رادیوتراپی نیز ممکن است برای درمان آن نواحی از بدن که سرطان در آن‌ها علائمی را ایجاد کرده است، بکار رود؛ برای مثال رادیوتراپی می‌تواند به مبتلایانی که در آن‌ها سرطان به بافت استخوان سرایت و ایجاد درد کرده است، کمک نماید.

استفاده از برخی داروهای ضد سرطان هم راه انتخابی دیگری است. درمان ممکن است بلافاصله شروع شود و یا تا زمانی که سرطان باعث بروز علائم شود به تأخیر بیفتد.

 

عود سرطان آدرنال

عود سرطان یعنی زمانی که سرطان پس از درمان، دوباره ظاهر شود. عود می‌تواند در همان محل (در همان‌جا و یا نزدیک به محلی که از آنجا شروع شده است) و یا دورتر باشد (دست‌اندازی به اندام‌هایی مانند ریه‌ها و یا استخوان‌ها).

عود در همان مکان ممکن است با خارج کردن بافت سرطانی طی عمل جراحی درمان شود. اگر بتوان تمام بافت سرطانی را خارج کرد، به‌احتمال زیاد عمل جراحی انجام می‌شود.

درمان عود سرطان در محل دورتر، مانند درمان مرحله چهارم سرطان است. در اکثر اوقات این درمان‌ها فقط بطور موقت کمک‌کننده هستند زیرا تومور درنهایت به رشد خود ادامه می‌دهد. بهترین داروها برای تسکین درد مرفین و سایر داروهای مخدر هستند.

 

آنچه متعاقب درمان سرطان آدرنال رخ می‌دهد:

در تعدادی از مبتلایان به سرطان آدرنال که تحت درمان قرار گرفته‌اند، توده سرطانی ممکن است تخریب و یا محو شود. پایان دوره درمان می‌تواند پرتنش و مهیج باشد. ممکن است بیمار از درمان بیماری خود آسوده‌خاطر شود، اما نمی‌توان نگرانی او را از بازگشت سرطان نادیده گرفت. (بازگشت سرطان پس از درمان را عود سرطان می‌گویند.) این نگرانی در کسانی که مبتلا به سرطان بوده‌اند بسیار شایع است.

کاهش دلواپسی‌های بیمار از بازگشت سرطان، نیاز به گذشت زمان دارد، اما آگاهی به این مطلب که بسیاری از نجات‌یافتگان از سرطان با پذیرفتن شرایط خود با این اتفاق زندگی می‌کنند و زندگی خوبی دارند،

به آن‌ها کمک خواهد کرد. سرطان ممکن است در تعدادی از مبتلایان هرگز برطرف نشود. انجام دوره‌های منظم شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، یا سایر روش‌های درمانی دیگر در این بیماران می‌تواند به متوقف کردن سرطان کمک کند، اما کنار آمدن و زندگی کردن با سرطانی که مداوا نمی‌شود مشکل و بسیار پرتنش خواهد بود.

 

مراقبت‌های بعدی

پس از پایان دوره درمان، پزشک همچنان مایل به بررسی وضعیت بیمار در فواصل زمانی منظم خواهد بود. همکاری بیمار به‌منظور انجام این بررسی‌های پس از درمان بسیار مهم است. پزشک در هر ویزیت، پیرامون مشکلاتی که ممکن است بیمار داشته باشد، سؤال‌هایی می‌پرسد.

معاینه بالینی، همچنین انجام آزمایش یا عکس‌برداری با اشعه ایکس و اسکن، جهت بررسی وجود علائم سرطان یا عوارض جانبی ناشی از درمان انجام خواهد شد.

پس از درمان سرطان، احتمال بروز عوارض جانبی وجود دارد. برخی از این عوارض ممکن است چند هفته تا چند ماه دوام داشته باشند، ولی برخی دیگر می‌توانند تا پایان عمر با بیمار همراه باشند.

مراقبت‌های پس از درمان سرطان آدرنال بسیار مهم است، بخصوص به این دلیل که احتمال عود سرطان، حتی پس از درمان در مرحله اولیه بیماری وجود دارد، لذا بیمار بایستی پس از درمان بطور منظم با پزشک خود ملاقات داشته باشد و بتدریج فاصله زمانی ملاقات‌ها را بیشتر کند.

اگر بیمار با داروی میتوتان درمان شده باشد، این ملاقات‌ها باید با فاصله زمانی کمتری باشد تا از نظر میزان سطح داروی مذکور و عوارض جانبی احتمالی ناشی از آن مورد بررسی قرار گیرد، همچنین باید به خاطر داشت که داروی میتوتان قادر است هورمون استروئیدی آدرنال را در غده دیگر بیمار که سالم است، سرکوب کند،

به همین دلیل بیمار باید جهت جلوگیری از کاهش سطح کورتیزول خون، قرص‌های جایگزین هورمونی مصرف نماید. ممکن است انجام سی‌تی‌اسکن به‌صورت دوره‌ای جهت بررسی عود سرطان و یا تداوم رشد آن ضروری باشد. برای بررسی تأثیر داروها در سرکوب تولید هورمون توسط بافت سرطانی، آزمایش‌های دوره‌ی خون و ادرار انجام خواهد شد.

 

امکان ابتلای فرد به یک سرطان دیگر پس از بهبودی از سرطان آدرنال

کسانی که از سرطان نجات یافته‌اند ممکن است دچار مشکلات عدیده‌ای ازلحاظ سلامتی شوند،

اما غالباً بیشترین دغدغه آن‌ها مواجهه مجدد با سرطان است. اگر سرطان پس از درمان مجدداً ظاهر شود به آن عود سرطان گویند، اما برخی از نجات‌یافتگان از سرطان ممکن است دچار سرطان جدیدی شوند که ربطی به سرطان قبلی ندارد؛ به این وضعیت سرطان ثانویه می‌گویند. بدون در نظر گرفتن اینکه فرد دچار چه نوع سرطانی بوده است،

این امکان هنوز وجود دارد که حتی پس از رهایی از سرطان اول، همان فرد دچار سرطان جدید دیگری شود. متأسفانه درمان سرطان به معنی این نیست که فرد به سرطان دیگری مبتلا نشود. کسانی که مبتلا به سرطان بوده‌اند هنوز می‌توانند به همان نوع سرطان دوباره مبتلا شوند.

در اصل انواع بخصوصی از سرطان و روش‌های درمانی می‌توانند به ریسک بالاتری از ابتلا به سرطان‌های ثانویه خاص مرتبط شوند. نجات‌یافتگان از سرطان آدرنال ممکن است دچار هر نوع سرطان ثانویه بشوند، اما خطر ابتلای آن‌ها به سرطان‌های زیر بیشتر است:

  • سرطان ریه
  • سرطان مثانه
  • سرطان پروستات

خانم‌هایی که به سرطان آدرنال مبتلا بوده‌اند ریسک بالایی برای ابتلا به ملانومای پوست دارند. بیمارانی که در زمان تشخیص سرطان آدرنال کمتر از ۴۵ سال سن دارند، با ریسک بالایی برای ابتلای به سرطان پستان، سارکومای استخوان و بافت نرم، تومور مغزی و لوسمی حاد مواجه هستند.

این سرطان‌ها توأم با سرطان آدرنال در سندرم سرطان فامیلی که به آن “سندرم لی– فرامینی” هم می‌گویند، دیده شده است.

 

اقدامات پس از درمان

پس از تکمیل درمان سرطان آدرنال، بیمار باید بطور منظم توسط پزشک خود معاینه شود و آزمایش‌های لازم را جهت بررسی عود و یا گسترش سرطان انجام دهد. متخصصین هیچ آزمایش اضافه‌ای را برای بررسی سرطان‌های ثانویه در بیماران بدون علامت تجویز نمی‌کنند. بیمار بایستی پزشک خود را از هرگونه علائم و مشکلات خود آگاه کند،

زیرا آن عوارض ممکن است در اثر عود سرطان یا یک بیماری جدید و یا سرطان ثانویه بوجود آمده باشند. نجات‌یافتگان از سرطان آدرنال باید از مصرف دخانیات خودداری کنند. دخانیات ریسک ابتلا به بسیاری از سرطان‌ها را افزایش می‌دهد و پس از مدتی ممکن است ریسک ابتلا به سرطان ریه و مثانه را هم بالا ببرد. نجات‌یافتگان برای حفظ سلامتی خود موارد زیر را هم باید در نظر داشته باشند:

  • رسیدن به وزن مناسب و حفظ آن
  • پیروی از یک سبک زندگی که همراه با فعالیت‌های جسمی باشد.
  • استفاده از یک رژیم غذایی سالم، با تأکید بر مصرف غذاهای گیاهی
  • عدم استفاده از الکل

رعایت این موارد می‌تواند ریسک ابتلا به برخی از سرطان‌ها را کاهش دهد.

 

تغییرات سبک زندگی پس از درمان سرطان آدرنال

این اصل که شخص مبتلا به سرطان شده است، قابل ‌تغییر نیست. چیزی که قابل تغییر است این است که شخص برای گذراندن مابقی عمر خود، روش‌هایی را در پیش گیرد که به او در حفظ سلامتی و احساس سرخوشی تا حد امکان کمک کند که می‌تواند شامل نگاه به زندگی به شیوه‌های جدید و یا تفکر درباره ارتقاء سلامت طی یک دوره طولانی باشد. برخی حتی در طی درمان سرطان این روش را اتخاذ می‌کنند.

 

ایجاد گزینه‌های سالم‌تر در سبک زندگی

در بعضی از اشخاص تشخیص سرطان باعث می‌شود که بر روی سلامتی خود متمرکز شوند، به‌گونه‌ای که تاکنون حتی به آن فکر هم نکرده‌اند.

آیا اقداماتی هست که بتوان انجام داد و سالم‌تر شد؟

سعی در داشتن تغذیه بهتر و یا انجام ورزش بیشتر، شاید هم ترک مصرف الکل یا تنباکو و یا حتی کارهایی مثل تحت کنترل قرار دادن سطح استرس، می‌توانند کمک‌کننده باشند. اکنون زمان مناسبی است که به ایجاد تغییراتی همراه با اثرات مثبت در سبک زندگی، برای مابقی عمر خود فکر کنند.

در این صورت فرد احساس بهتری خواهد داشت و سالم‌تر خواهد بود. می‌توان با مواردی که انسان را بیشتر نگران می‌کند شروع کرد و برای آن‌هایی که سخت‌تر است کمک گرفت، برای مثال اگر شخص به ترک دخانیات فکر می‌کند و نیاز به کمک داشته باشد، می‌تواند از انجمن‌هایی که بدین منظور فعالیت می‌کنند، کمک بگیرد.

 

تغذیه بهتر

رعایت تغذیه مناسب برای هر شخصی سخت است، اما این امر در طول درمان و پس از درمان سرطان حتی می‌تواند سخت‌تر هم باشد. روش درمان احتمال دارد حس ذائقه بیمار را تغییر دهد. تهوع یکی از این مشکلات است.

احتمال دارد بیمار از خوردن لذت نبرد و کاهش وزن و یا شاید اضافه وزن پیدا کند، طوری که به نظر می‌رسد نتواند وزن کم کند. تمام این موارد می‌توانند خیلی مأیوس‌کننده باشند. چنانچه بیمار در اثر درمان با مشکلاتی از قبیل تغییر در وزن بدن یا غذا خوردن و یا ذائقه مواجه شود، باید حداکثر تلاش خود را بکند و به خاطر بسپارد که این مشکلات به‌مرور زمان رفع خواهند شد.

یکی از بهترین کارها پس از درمان سرطان این است که بیمار عادات غذا خوردن سالم‌تری را شروع کند. حتی ممکن است از منافع بدست آمده از برخی تغییرات ساده در طول زمان مانند گستردگی تنوع غذاهای سالمی که می‌خورد، شگفت‌زده شود.

بدست آوردن و حفظ وزن مناسب، داشتن رژیم غذایی سالم، محدودیت و یا عدم مصرف مشروبات الکلی، ممکن است به موازات حصول سایر فواید سلامتی، ریسک ابتلا به تعدادی از انواع سرطان را در شخص کاهش دهد.

 

استراحت، خستگی و ورزش

خستگی بیش از حد در بیماران تحت درمان سرطان بسیار شایع است.

این حالت یک خستگی معمولی نیست بلکه یک بی‌رمقی است که اغلب با استراحت کردن هم بهتر نمی‌شود. در بعضی از اشخاص این خستگی به مدت طولانی پس از درمان باقی می‌ماند و انجام ورزش و سایر کارها را برای آن‌ها سخت می‌کند، اما در هر صورت ورزش می‌تواند در کاهش خستگی کمک‌کننده باشد.

مطالعات نشان می‌دهند بیمارانی که یک برنامه ورزشی مناسب با نیازهای شخصی خود را دنبال می‌کنند از لحاظ جسمی و خلق‌وخو احساس بهتری دارند و می‌توانند شرایط را بهتر تحمل کنند. کاهش میزان سلامتی، قدرت تحمل و استحکام عضلات در یک فرد ناخوش احوال که در طول درمان خود فعالیت جسمانی زیادی ندارد، کاملاً طبیعی است.

هر طرحی برای فعالیت جسمانی باید متناسب با وضعیت فرد باشد. شخصی که فعالیت ورزشی ندارد، نمی‌تواند به‌اندازه فردی که در هفته دوبارتنیس بازی می‌کند، فعالیت جسمانی داشته باشد. چنانچه فردی به مدت چند سال فعالیت نداشته باشد، باید فعالیت خود را به‌آرامی شروع کند، مثل پیاده‌روی در مسافت‌های کوتاه.

باید به خاطر داشت که فعالیت جسمانی می‌تواند ضامن ارتقاء سلامت جسم و روح اشخاص در موارد زیر باشد:

  • باعث بهبود سلامتی قلبی عروقی می‌شود.
  • همراه با رعایت رژیم غذایی مناسب به داشتن و حفظ وزن مناسب بدن کمک می‌کند.
  • باعث قوی‌تر شدن عضلات بدن می‌شود.
  • باعث کاهش خستگی و افزایش انرژی بدن است.
  • به کاستن هیجانات و افسردگی کمک می‌کند.
  • باعث احساس سرخوشی در شخص می‌شود.
  • باعث می‌شود که فرد نسبت به خودش احساس بهتری پیدا کند.

و می‌دانیم که داشتن فعالیت منظم جسمانی در درازمدت، در کمک به کاهش ریسک ابتلا به برخی از سرطان‌ها و داشتن سایر مزایای سلامتی نقش دارد.

 

تحقیقات و روش‌های درمانی جدید سرطان آدرنال

در حال حاضر تحقیقات متمرکزی بر روی سرطان آدرنال در حال انجام است. آزمون‌های تصویری برای تشخیص این سرطان، تست‌های آزمایشگاهی برای تمایز بهتر بین آدنوم و کارسینوم و روش‌های درمانی جدید تحت مطالعه هستند.

این تحقیقات پیشرفت کندی دارند چون سرطان آدرنال بسیار نادر است. مطالعات دیگری هم از جنبه‌های بسیار عمومی سرطان که می‌توانند در سرطان‌های آدرنال هم مانند سایر انواع سرطان‌ها بکار روند، در حال انجام است.

 

شیمی‌درمانی

علیرغم مشکلات مربوط به مطالعه سرطان آدرنال، متخصصین به موازات بررسی کیفیت روش‌های درمان مرسوم، به دنبال داروهای جدیدی جهت کمک به مداوای بیماران هستند.

مطالعه مهمی به نام ADIUVO در حال بررسی ارزش “میتوتان” در درمان آن دسته از بیماران مبتلا به مرحله اولیه سرطان می‌باشد که غده آدرنال آن‌ها طی عمل جراحی خارج ‌شده است. هدف از این مطالعه کاهش شانس عود سرطان و کمک به افزایش طول عمر بیمار در اثر مصرف داروی میتوتان است.

 

درمان هدفمند

درمان هدفمند نوع جدیدتری از درمان سرطان است که در آن از داروها یا سایر موادی استفاده می‌شود که قادر به تمایز سلول‌های سرطانی از سلول‌های طبیعی و سالم باشند.

هر نوع درمان هدفمندی متفاوت عمل می‌کند، اما تمامی آن‌ها مسیر رشد، تقسیم، بازسازی سلولی و یا فعل‌وانفعالات با سایر سلول‌ها را در سلول سرطانی تغییر می‌دهند. داروهای هدفمند روی بسیاری از انواع شایع سرطان‌ها مؤثرند ولی اثر آن‌ها برای سرطان آدرنال هنوز ناشناخته است.

 

ژنتیک

دانشمندان در حال یافتن تغییراتی هستند که بر روی انکوژن‌های بخصوص و ژن‌های مهارکننده توموری ایجاد می‌شوند تا سلول‌های طبیعی کورتکس آدرنال را به سلول‌های سرطانی تبدیل کنند. آگاه شدن به روند این تغییرات ژنتیکی به پزشکان کمک خواهد کرد تا روش‌های بهتر تشخیص این بیماری‌ها و همچنین درمان‌هایی بسیار مؤثرتر با اثرات جانبی کمتر ترویج پیدا کنند. آن دسته از مراکز درمانی که مشغول این پژوهش‌ها هستند،

ممکن است از بیماران خود درخواست نمونه خون و اطلاعاتی درباره بیماری‌های سایر اعضاء خانواده کنند تا اطلاعات بیشتری در خصوص سرطان آدرنال بدست آورند. این موضوع معمولاً بخشی از مطالعه محسوب می‌شود.

این مطالعات متفاوت از مطالعات مربوط به درمان است. هدف از این مطالعات، ارتقاء پژوهش در زمینه این سرطان نادر، کسب اطلاعات بیشتر درباره چگونگی بوجود آمدن آن و یافتن هدف‌های جدید برای درمان سرطان آدرنال در آینده استبرای مثال در چندین مطالعه توجه به این مطلب داشته‌اند که چه سندرم‌های ژنتیکی منجر به بروز سرطان آدرنال می‌شوند.

تعدادی از گروه‌های بین‌المللی برای یافتن چگونگی ایجاد سرطان آدرنال در حال فعالیت هستند. امید است که این تلاش‌ها نگرشی جدید به چگونگی ایجاد سرطان‌های آدرنال و در دسترس قرار دادن هدف‌های بهتری برای درمان آن را بدنبال داشته باشند.

 

دکتر منشدی

ماهنامه اخبار آزمایشگاهی

پاسخ دهید