نشانگان چرگ ـ اشتراوس (گرانولوماتوز ائوزینوفیلیک)

نشانگان چرگ ـ اشتراوس churg-straus syndrome که به گرانولوماتوز ائوزینوفیلیک eosinophilic granulomatosis همراه پلی‌آنژیئیت polyangiitis هم معروف است یکی‌از نابسامانی‌هایی است که با التهاب رگ‌های خونی مشخص می‌شود.

این التهاب ممکن‌است جریان خون به اندام‌های حیاتی و بافت‌ها را محدود کرده وگاهی برای همیشه به صدمه آنها بیانجامد.
آسم، یکی‌از شایع‌ترین شناسه‌های سندرم چرگ ـ اشتراوس است ولی این سندرم ممکن‌است سبب بروز انواع مشکلات از تب‌یونجه، راش و خونروی معده و روده گرفته تا درد و کرختی شدید در دست‌ها و پاها شود.

گستره‌ی وسیع شناسه‌ها و نشانه‌ها و شباهت‌ آنها به شناسه‌ها و نشانه‌های سایر نابسامانی‌ها، تشخیص سندرم چرگ ـ اشتراوس را باچالش مواجه می‌سازد.

سندرم چرگ‌ـ اشتراوس نادر است و علاجی ندارد. اما معمولاً با کمک پزشک می‌توان با استروئید‌ها و سایر داروهای پرقدرت کاهنده‌ ایمنی، بیماری را به کنترل درآورد.

نشانه ها
سندرم چرگ ـ اشتراوس که بنا‌به عادت گرانولوماتوز آلرژیک و آنژیئیت گرانو لوماتوی آلرژیک allergic granulomatous angiitis نامیده می‌شود یک کسالت کاملاً متغیر است. دربعضی از این بیماران فقط نشانه‌های خفیف وجود دارد حال آنکه عده‌یی، دچار عوارض شدید یا تهدید‌کننده می‌شوند.

این سندرم دارای سه مرحله یا فاز است و هر‌یک از‌این مراحل دارای شناسه‌ها یا نشانه‌های خاص خود می‌باشند ولی این مراحل سه‌گانه در همه‌ بیماران دیده نمی‌شود یا نظم خاصی ندارد. این مورد وقتی دیده می‌شود که بیماری پیش‌از بروز صدمه‌ی جدی تحت‌درمان قرارگرفته باشد.

مراحل سندرم چرگ ـ اشتراوس عبارتنداز
مرحله آلرژیک:
مرحله‌ آلرژیک معمولاً نخستین مرحله‌ی سندرم چرگ ـ اشتراوس است. این مرحله با تعدادی واکنش‌‌آلرژیک مشخص می‌شود. از جمله:

• آسم، شناسه‌ی اولیه‌ سندرم چرگ ـ اشتراوس است. شناسه‌ها، به‌طور متوسط۳ تا ۹سال پیش‌از ظهور سایر نشانه‌ها و آسم پدیدار می‌گردند. درافراد دچار سندرم چرگ ـ اشتراوس که دچار آسم شده‌اند، معمولاً نشانه‌ها بدتر می‌شود و برای کنترل بیماری به استفاده از استروئید نیاز است. در باقی افراد آن حالتی پدید می‌آید که به آسم با شروع دیررس معروف است. البته باید گفت ایجاد آسم در مراحل بعدی زندگی، الزاما به معنای آن نیست که بیمار دچار سندرم چرگ ـ اشتراوس است
.
• تب‌یونجه (رینیت آلرژیک). این حالت برغشای مخاطی بینی تأثیرگذاشته و سبب آبریزش بینی، عطسه و خارش می‌شود.

• درد و التهاب سینوس (سینوزیت). ممکن‌است بیمار به درد صورت مبتلا شده و به پلیپ‌های بینی دچار شود که جوانه‌های نرم وغیر سرطانی (خوش‌خیم) هستند و درنتیجه‌ی‌ التهاب مزمن به وجود می‌آیند.

مرحله ائوزینوفیلیک
ائوزینوفیلeosinophil یکی‌از انواع گویچه‌های سفید است که به دستگاه ایمنی در مبارزه با بعضی عفونت‌ها کمک می‌کند. به‌طور طبیعی، ائوزینوفیل ها، درصد اندکی از گویچه‌های سفید را تشکیل می‌دهند ولی درسندرم چرگ ـ اشتراوس، مقدار زیاد و غیرطبیعی این گویچه‌ها ‌(هیپرائوزینوفیلیhypereosinophilia )درخون یا بافت‌ها دیده‌می‌شود که دراین مناطق ســبــــب صدمـــه‌ی جدی می‌گردند.

شنــاسه‌ها و نشانــه‌های هیپرائوزینوفیلی به بخش گرفتار بدن بستگی دارد. درغالب موارد ریه‌ها و مجرای گوارش شامل معده و مری گرفتار می‌شوند.
درمقیاس وسیع، شناسه‌ها‌ و نشانه‌های مرحله‌ی هیپرائوزینوفیلی شامل موارد زیر است:

• تب
• بی‌اشتهایی
• آسم
• خستگی
• سرفه
• درد غیرطبیعی
• خونروی معده و روده

مرحله عروقی
علامت مشخص این مرحله از سندرم چرگ ـ اشتراوس، التهاب شدید رگ‌های خونی است (واسکولیت( vasculilis .با تنگ شدن رگ‌های خونی، التهاب سبب کاهش جریان خون به اندام‌های حیاتی و بافت‌های سراسر بدن ازجمله پوست، قلب، دستگاه عصبی محیطی، عضلات، استخوان‌ها و مجرای گوارش می‌شود. گاهی، کلیه‌ها نیز گرفتار می‌شوند.

دراین مرحله معمولاً بیمار حس کسالت دارد وناخواسته دچار کاهش وزن، تورم عقده‌های لنفی، ضعف و خستگی می‌گردد.
برحسب عضو گرفتار، بیمار ممکن‌است نــشانه‌های زیــررا تجربه کند:

• راش یا ناسورهای جلدی
• مرده درد و تورم مفاصل
• درد شدید، کرختی و گزگز دست‌ها وپاها (نوروپاتی محیطی)
• درد شدید شکم
• اسهال، تهوع واستفراغ
• کوتاهی نفس (تنگی‌نفس) به علت آسم یا نارسایی احتقانی قلب
• سرفه و بالاآوردن خون (هموپتیزی)
• درد قفسه‌‌سینه
• تپش نامنظم قلب
• وجود خون در ادرار (هماتوری)

وقت دیدار با پزشک
به محض ایجاد شناسه ها و نشانه هایی مانند دشواری های تنفسی یا آبریزش بینی که از بین نرود، به ویژه اگر با درد دائمی صورت همراه باشد باید به پزشک مراجعه کرد.

همچنین در صورتی که آسم یا تب یونجه موجود به ناگهان بدتر شود باید به پزشک رجوع نمود. سندرم چرگ- اشتراوس نادر است و به احتمال زیاد این نشانه ها علت دیگری دارند ولی ارزیابی توسط پزشک با اهمیت است.

علل
علت اصلی سندرم چرگ ـ اشتراوس ناشناخته است. احتمال دارد به‌سبب ترکیبی از ژن‌ها و یک عامل شعله‌ور‌کننده‌ ‌محیطی مانند آلرژن‌ها یا بعضی داروها،پاسخ دستگاه ایمنی پرکار شعله‌ور شود.

به‌جای محافظت دربرابر ارگانیسم‌ها مهاجمی مانند باکتری‌ها و ویروس‌ها، دستگاه ایمنی واکنش شدید از خود نشان‌داده و بافت‌سالم را نشانه‌ می‌رود و سبـــــب التـــهاب گسترده می‌‌گردد.

در بعضی افراد پس‌از مصرف یک داروی آسم و آلرژی موسوم به مونتلوکاست montelukast یا پس‌از تبدیل مصرف استروئیدهای سیستمی خوراکی با دوز پایین به داروهای استروئیدی افشانه‌یی، سندرم چرگ ـ اشتراوس ایجاد می‌شود. اما رابطه‌ تأیید‌شده‌یی میان بروز این سندرم و هیچ‌ دارویی به‌دست نیامده است.

عوامل خطر ساز
سندرم چرگ ـ اشتراوس نادر است و در حدود1تا3 مورد در میلیون مشاهده می‌شود.
عوامل خطرساز احتمالی سندرم چرگ ـ اشتراوس عبارتنداز:

• سن. به‌طور متوسط، در میانسالی تا اواخر دهه‌ی‌40، سندرم چرگ ـ اشتراوس درافراد تشخیص داده می‌شود.
• سابقه آسم یا مشکلات بینی. سندرم چرگ‌ـ‌ اشتراوس بیشتر درافرادی دیده‌می‌شود که سابقه‌ آلرژی، سینوزیت مزمن یا آسم دارند که غالباً شدید بوده و یا به‌سختی کنترل می‌شوند. ذکر این نکته با اهمیت است که درعین‌حال که در تمام افراد دچار سندرم چرگ ـ اشتراوس، آسم یا آلرژی وجود دارد، ولی بسیاری از افراد دچار این شرایط هرگز گرفتار سندرم چرگ‌ـ ‌اشتراوس نمی‌شوند.

عوارض
سندرم چرگ‌ـ‌ اشتراوس بسیاری از اندام‌ها را گرفتار می‌کند ازجمله ریه‌ها، پوست، معده و روده، کلیه‌ها، عضلات، مفاصل و قلب. بدون درمان، ممکن‌است این بیماری مهلک باشد. عوارض این بیماری به عضو گرفتار بستگی دارد و شامل است بر:

• صدمه عصب محیطی. اعصاب محیطی درسراسر بدن پراکنده‌اند و اندام‌ها، غده‌ها، ماهیچه‌ها و پوست را با نخاع شوکی و مغز‌پیوند می‌دهند. در سندرم چرگ‌ـ اشتراوس، اعصاب محیطی (نوروپاتی محیطی) به‌‌ویژه اعصاب دست و پا صدمه می‌بینند و کرختی‌، سوزش و از‌بین‌رفتن عملکرد این اندام‌ها دیده می‌شود. غالباً مشکلات عصب محیطی با درمان ازبین می‌رود.
• جوشگاهی شدن پوست. این التهاب ممکن‌است سبب ایجاد ناسورهایی شود که از خود یادگار به‌جای می‌گذارد.
• بیماری قلب. عوارض مرتبط با قلب سندرم چرگ ـ اشتراوس عبارتند‌از التهاب پرده‌های دور قلب (پریکاردیت)، التهاب لایه‌ی‌ عضلانی دیواره‌ی قلب (میوکاردیت)، حمله‌‌ قلبی و نارسایی قلب.
• صدمه کلیه. درصورتی‌که کلیه‌ها درسندرم چرگ‌ـ اشتراوس گرفتار شوند، بیمار به گلومرولونفریت مبتلا می‌شود و درکار تصفیه‌ی خون، اختلال ایجاد می‌گردد و به ساخته‌شدن و انباشت این مواد درخون منتهی می‌شود (اورمی). بروز نارسایی کلیه دراین بیماری غیرشایع است.

آماده شدن برای ملاقات
در صورت وجود شناسه ها و نشانه های شایع نشانگان چرگ- اشتراوس باید با پزشک قرار ملاقات گذاشته شود. تشخیص و درمان زودرس به طور قابل توجه سبب بهبود دورنمای این بیماری می گردد.

در صورتی که پزشک مراقبت اولیه سندرم چرگ اشتراوس را حدس زده باشد، احتمالاً بیمار به پزشکی ارجاع خواهد شدکه در نابسامانی هایی با علت التهاب عروق خونی(واسکولیت) تخصص دارد مثل روماتولوژیست یا ایمونولوژیست

در زیر برای کمک به آماده شدن برای ملاقات و انتظاری که باید از پزشک داشت، اطلاعاتی ذکر شده است.

آنچه بیمار باید انجام دهد
آگاهی نسبت به محدودیت های پیش از ملاقات. در زمان گرفتن وقت ملاقات بپرسید آیا لازم است از قبل کاری انجام شود مثل محدود کرد جیره غذایی. همچنین آیا لازم است برای مشاهده به دنبال آزمایش در محل بمانید.

همه نشانه ها را بنویسید و مدت شان را قید کنید، حتی نشانه هایی که به نظر می رسد ربطی به مشکل اصلی ندارند. سندرم چرگ-اشتراوس ممکن است در تمام بدن سبب بروز نشانه شود و دارای نظم خاصی نیست. آنچه با اهمیت است آنکه پزشک بداند چه نشانه ای در چه زمانی داشته اید.

گرد آوری اطلاعات طبی کلیدی. از جمله سایر حالات موجود با تشخیص و نا تمامی داروها، ویتامین ها و مکمل های مصرفی. در صورت امکان تمام ظرف داروهای مصرفی را با خود ببرید.

در صورتی که قبلاً به خاطر همین نشانه ها به پزشکان دیگر مراجعه کرده اید داشتن نامه خلاصه یافته ها به پزشک بعدی کمک می کند. رونوشتی از رادیوگرافی قفسه سینه یا سینوس نیز بسیار سودمند خواهد بود.

نوشتن اطلاعات شخصی کلیدی شامل هر نوع تغییر اخیر یا عوامل استرس زا در زندگی

همراه بردن یکی از اعضای خانواده یا یک دوست. سندرم چرگ- اشتراوس یک نابسامانی پیچیده است و همراه داشتن شخص دیگری که بتواند نکات فراموش شده را به یاد بیمار بیاورد، سودمند است.

نوشتن سوالات. که لازم است از پزشک پرسیده شود.

برای شناسه ها و نشانه هایی که در سندرم چرگ اشتراوس بیشتر دیده می شود، بعضی سوالات اساسی عبارتند از:
• محتمل ترین علت بروز این حالت چیست؟
• آیا این حالت، علت احتمالی دیگری هم دارد؟
• انجام چه آزمایش های تشخیصی لازم است؟
• چه درمانی توصیه می کنید؟
• چه مقدار انتظار دارید نشانه ها با درمان از بین بروند؟
• چه مدت لازم است دارو مصرف کنم؟
• آیا در معرض خطر بروز عوارض این بیماری یا داروهای مورداستفاده هستم؟
• برای به حداقل رساندن عوارض جانبی دارو چه اقداماتی بایدانجام دهم؟
• آیا برای کمک به کاهش یا تدبیر نشانه ها باید شیوه زندگی را تغییر دهم؟
• برای پیگیری آزمایش ها، هر چند وقت یکبار باید مراجعه کنم؟
افزون بر سوالاتی که برای پرسش از پزشک آماده کرده اید، هرگاه سوالی به ذهن تان رسید یا متوجه چیزی نشدید سوال کنید.

انتظاری که از پزشک باید داشت
احتمالاً پزشکی که به خاطر سندرم چرگ- اشتراوس با بیمار دیدار میکندسوالات زیر را مطرح خواهد ساخت:
• نشانه ها چه هستند و چه زمانی برای نخستین باربه وجودشان آگاه شدید؟
• آیا نشانه ها با گذشت زمان بدتر شدند؟
• آیا کوتاهی نفس از جمله شانه ها است؟
• آیا مشکلات سینوس هم در نشانه ها وجود دارد؟
• آیا در نشانه ها، مشکلات معده و روده مثل تهوع، استفراغ یا اسهال هم دیده می شود؟
• آیا بدون تلاش دچار کاهش وزن بوده اید؟
• آیا هیچ یک از حالات طبی از جمله آلرژی یا آسم را در شما تشخیص داده اند؟
• در صورت وجود آلرژی یا آسم، زمان تشخیص این بیماری ها چه زمانی بود؟
• برای کمک به تدبیر سایر حالات از چه داروهایی و به چه مدت استفاده کرده اید؟
• آیا حالات دیگر موجود بدتر شده اند یا تدبیر شان مشکل تر شده است؟

آزمون ها و تشخیص
برای تأیید سندرم چرگ ـ اشتراوس آزمون‌های اختصاصی وجود ندارد و شناسه‌هاونشانه‌های آن نیز مشابه شناسه‌ها و نشانه‌های بیماری‌های دیگر است. بنابراین تشخیص این بیماری دشوار است. برای کمک به تشخیص آسان‌تر، کالج روماتولوژی آمریکا معیارهایی را برای شناسایی سندرم چرگ ـ اشتراوس تعیین کرده است.

معیارهای شش‌گانه:
این بیماری، معمولاً درصورتی وجود دارد که شخص دارای 4مورد از 6 معیار باشد ولی ممکن‌است پزشک حتی درصورت وجود فقط 2‌یا‌3‌معیار به‌وجود سندرم چرگ ـ اشتراوس یقین کند. این معیارها عبارتند‌از:

• آسم. دربسیاری از افرادی که سندرم چرگ ـ اشتراوس تشخیص داده می‌شود آسم مزمن و غالباً شدید وجود دارد.

• بالاتر از حد طبیعی بودن گویچه‌های سفید ائوزینوفیل (ائوزینوفیلی). به‌طور طبیعی تعداد ائوزینوفیل‌ها 1تا3‌درصد گویچه‌های سفید است.

مقداربیش از 10‌درصد به‌طور غیرطبیعی بالا است و شاخص قوی سندرم چرگ ـ اشتراوس است.

• صدمه به یک یا چند گروه عصبی (منونوروپاتی یا پلی‌نوروپاتی). بسیاری از افراد دچار سندرم چرگ‌ـ اشتراوس به نوعی صدمه‌ی عصبی موسوم به نوروپاتی محیطی مبتلا هستند که سبب کرختی یـا درد دست‌ها و پاها می‌شود.

• لکه‌ها یا ضایعات مهاجر در رادیوگرافی (ارتشاح ریه). این ضایعات به‌طور مشخص ازیک محل به محل دیگر حرکت‌کرده یا در آمد‌وشد می‌باشند. این ضایعات در رادیوگرافی قفسه‌ ‌سینه شبیه ضایعات ذات‌الریه‌اند.

• مشکلات سینوس. سابقه‌ سینوزیت حاد یا مزمن دربیماران مبتلا به سندرم چرگ ـ اشتراوس شایع است.

• وجود گویچه‌های سفید بیرون‌از رگ‌های خونی (ائوزینوفیلی خارج رگی). پزشک ممکن‌است بیوپسی پوست دستور دهد یا یک پلیپ بینی را بردارد. تا دربیمار دچار سندرم چرگ ـ اشتراوس وجود ائوزینوفیل در رگ‌ خونی را به اثبات رساند.

برای کمک به تعیین و اثبات این معیارها، احتمالاً چند مورد آزمون‌زیر درخواست می‌شود، ازجمله:
• آزمایش‌های خون: وقتی دستگاه ایمنی به یاخته‌های خودی حمله می‌کند، مثل حالتی که درسندرم چرگ‌ـ اشتراوس اتفاق می‌افتد، پروتئین‌هایی به نام اتوآنتی‌بادی ساخته می‌شوند. با آزمایش خون می‌توان بعضی اتوآنتی‌بادی‌های موجود درخون را شناخت که حدس تشخیص سندرم چرگ ـ اشتراوس را فراهم می‌آورند ولی تأیید آن نیستند. با آزمایش خون می‌توان میزان ائوزینوفیل‌ها را نیز اندازه‌گیری کرد. ولی افزایش تعداد این یاخته‌ها ممکن است به علت بیماری‌های دیگر ازجمله آسم ایجاد شده باشد.

• آزمون‌های تصویرسازی. در رادیوگرافی، اسکن توموگرافی کامپیوتری‌(CT)‌و تصویرسازی تشدید مغناطیسی (MRI) به‌دنبال ناهنــــجاری‌های ریــه و سینوس‌ها می‌گردند.

• بیوپسی بافت گرفتار. اگر با انجام سایر آزمون‌ها حدس وجود سندرم چرگ‌ـ اشتراوس زده شد، نمونه‌ی کوچکی از بافت را برای بررسی زیر میکروسکوپ برمی‌دارند (بیوپسی). پزشک ممکن‌است از ریه یا عضو دیگری مثل پوست یا ماهیچه‌ نمونه‌برداری کند تا وجود التهاب رگ (واسکولیت) را تأیید یا رد نماید. بیوپسی معمولاً فقط در محلی انجام می‌شود که درنتایج آزمون‌های دیگر تاحدی غیرطبیعی بوده است.

روش های درمان و داروها
راه علاجی برای سندرم چرگ ـ اشتراوس وجود ندارد ولی استفاده از بعضی داروها حتی درصورت وجود نشانه‌های وخیم، سبب بهبودی موقت خواهد شد. وقتی سندرم چرگ‌ـ اشتراوس زود تشخیصن داده‌شده و درمان شود خطر بروز عوارض کاهش یافته و پیامدخوبی خواهد داشت.

داروهایی که برای درمان سندرم چرگ ـ اشتراوس به‌کار می‌روند عبارتند‌از:
•کورتیــکوستروئیــدها. پردنیزون، رایج‌ترین دارویی است که برای سندرم چرگ‌ـ اشتراوس تجویز می‌شود. پزشک ممکن‌است برای تحت‌کنترل درآوردن هرچه زودتر نشانه‌ها از مقدار خوراک بالای کورتیکوستروئیدها استفاده کند یا میزان خوراک مصرفی را بیشتر نماید.
اما از آنجا که ممکن‌است بالا‌بودن مقدار خوراک کورتیکوستروئید سبب بروز عوارض جانبی وخیم گردد، مثل از‌‌دست‌دادن استخوان، بالا‌رفتن قند‌خون، افزایش وزن، کاتاراکت و دشواری درمان عفونت، ممکن‌است پزشک به‌تدریج از میزان خوراک این دارو بکاهد تا بتوان با مصرف حداقل دارو، بیماری را تحت‌کنترل درآورد. اما، حتی مصرف این دارو به‌مقدار کم و مدت‌طولانی سبب بروز عوارض جانبی خواهد شد.

• سایر داروهای فرونشاننده ایمنی. درافرادی که نشانه‌های خفیف دارند، تنها استفاده از یک کورتیکوستروئیدکافی است. اما ممکن‌است دیگران به سایر داروهای ایمونوسوپرسیو مانند سیکلوفسفامید cyclophosphamide، آزاتیوپرینazathioprine یا متوترکسات‌methotrexate برای کاهش بیشتر واکنش ایمنی بدن نیاز داشته باشند. از آنجا که این دارو سبب اختلال و فرسایش توان بدن در مقابله با عفونت‌ شده و ممکن‌است به بروز عوارض‌جانبی دیگر بیانجامد، بیماری باید درتمام طول مدت مصرف این داروها زیر نظر باشد.

• ایمون گلبولین. این دارو که به‌صورت انفوزیون ماهانه تجویز می‌شود، معمولاً برای افرادی مورد استفاده است که نسبت‌به روش‌های درمانی دیگر عکس‌العمل نشان نداده‌اند. شایع‌ترین عوارض جانبی این دارو نشانه‌های شبیه فلو است که معمولاً یک روز یا بیشتر به طول می‌انجامد. اما استفاده از ایمون گلبولین دارای دو مشکل اساسی است: اول آنکه بسیار گران است و دوم آنکه در همــه‌ی بـــیماران مؤثر نیست.

• داروهای زیست‌‌شناختی. تجویز داروهایی مانند ریتوکسی‌ماب rituximab که سبب اختلال درعکس‌العمل‌ دستگاه ایمنی می‌شوند سبب بهبود نشانه‌ها شده و از تعداد ائوزینوفیل‌ها می‌کاهند. اما این داروها فقط درکارآزمایی‌های کوچک مورد آزمایش قرارگرفته‌اند وایمنی درازمدت و تأثیر‌شان مشخص نیست. استفاده از این داروها برای آن عده‌یی پیشنهاد می‌شود که نسبت به روش‌های درمانی دیگر عکس‌العمل نکرده‌اند.

به علت ارتباط محتمل‌میان مونتلوکاستmontelukast وسندرم چرگ ـ اشتراوس، ممکن‌است پزشک دستور قطع مصرف این دارو را صادر نماید تا مشخص‌شود آیا شناسه‌ها و نشانه‌ها بهبود می‌یابند.
با‌وجودی‌که درمان دارویی ممکن است سبب رفع نشانه‌های سندرم چرگ ـ اشتراوس شده و به بهبودی موقت بیماری بیانجامد، اما موارد عود نیز شایع است.

شیوه زندگی و تدبیر های خانگی
درمان درازمدت با پردنیزون ممکن‌است سبب ایجاد تعدادی عوارض‌جانبی شود ولی می‌توان با انجام اقداماتی این عوارض را به حداقل رساند:

• حفظ استخوان‌ها. درصورت مصرف کورتیزون، مصرف مقدار کافی کلسیم و ویتامینD برای پیشگیری از ریزش استخوان و شکستگی‌های احتمالی یا اهمیت است. باید از پزشک در مورد مقدار مصرف ویتامینD و کلسیم مورد نیاز درجیره‌ی‌‌غذایی نیز سوال شود و در‌مورد نیاز یا عدم نیاز به مصرف مکمل بحث گردد.
• نرمش. انجام نرمش به بیمار کمک می‌کند تا وزن طبیعی خود را حفظ کند زیرا انجام نرمش برای بیماری که از داروهای کورتیکوستروئیدی استفاده می‌نماید و وزنش اضافه می‌شود بسیار با اهمیت است. تمرین قدرت و نرمش‌های تحمل وزن مانند راه‌رفتن و جاگینگ نیز به بهبود سلامت استخوان کمک می‌کند.
• ترک سیگار. یکی‌از قابل‌توجه‌ترین کارهایی که می‌توان برای سلامت کلی بدن انجام داد ترک‌سیگار است. استعمال دخانیات به‌خودی‌خود سبب بروز مشکلات سلامت می‌گردد. همچنین، مشکلات موجود را بدتر می‌کند و ممکن‌است سبب افزایش عوارض جانبی داروهای مصرفی گردد.

• استفاده از جیره سالم. مصرف استروئیدها، بر میزان قند خون افزوده و درنهایت دیابت نوع 2 را شدت می‌دهند. تأکید بر مصرف خوراکی‌هایی که سبب تثبیت قند خون می‌شوند مانند میوه، سبزی و غــلات کامل سودمند است.

• حفظ دیدار با پزشک. ضمن درمان سندرم چرگ ـ اشتراوس، پزشک از نزدیک عوارض جانبی را پایش خواهد کرد. این امر احتمالاً شامل انجام منظم اسکن استخوان‌، معاینه‌ی‌چشم و فشارخون و میزان کلسترل است. افزون بر‌این، پزشک به‌دنبال آن دسته از شناسه‌های سندرم چرگ ـ اشتراوس خواهد بودکه اندام‌های تازه را مبتلا‌کرده است (عود). باید این قرار ملاقات‌ها قطع نشود. درصورتی‌که این قرارها در موقع مقرر انجام گردد، امکان دارد بسیاری از عوارض جانبی ناشی از مــصرف اســتروئیـــد از بین برود.

مقابله و حمایت
سندرم چرگ‌ـ اشتراوس یک بیماری وخیم است. حتی وقتی این بیماری به‌طور موقت بهبود می‌یابد، باز هم باید نگران احتمال رجعت یا صدمه‌ی وارد شده به قلب، ریه‌ها و اعصاب در درازمدت بود. دراین قسمت برای مقابله با این بیماری، پیشنهادهایی ذکر شده است:

• یادگیری و به‌دست‌آوردن اطلاعات. هرچه بیشتر در‌مورد سندرم چرگ ـ اشتراوس، اطلاعات به‌دست‌آورده شود، بهتر می‌توان با عوارض یا رجعت آن مقابله کرد. به‌غیر‌از گفتگو با پزشک ممکن‌است لازم باشد بیمار به مشاور یا مددکار اجتماعی طبی مراجعه نماید. ممکن‌است گفتگو با سایر بیماران مبتلا به این سنــــدرم نیز سودمند باشد.
• حفظ سیستم حمایتی. باوجودی‌که ارتباط با خانواده و دوستان ممکن‌است به‌شدت سودمند ‌باشد ولی گاه بیمار متوجه می‌شود که درک و توصیه افراد دیگر مبتلا به سندرم چرگ ـ اشتراوس سودمند‌تر است. پزشک یا مددکار اجتماعی می‌تواند بیمار را با یک گروه حمایتی درارتباط قراردهد. بیمار نیز می‌تواند ازطریق جامعه‌ی مربوط به این سندرم، گــروه حــمایتی آن لایــن تشکیل دهد.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده