مننژیت (علت،پیشگیری و درمان سنتی دارویی)

درمان مننژیت با طب سنتی,ایا مننژیت واگیر دار است,انواع مننژیت,مننژیت باکتریایی,اصطلاح عامیانه مننژیت,راههای انتقال مننژیت,واکسن مننژیت+عوارض,واکسن مننژیت برای کودکان
مننژیت meningitis، آماس پرده های ( مننژ meninge) پوشاننده مغز و طناب نخاعی ( نخاع شوکی ) است.

ورمی که با مننژیت همراه است، غالباً سبب شعله وری شناسه ها و نشانه های شاخص مننژیت از جمله سر درد، تب و سفتی گردن می شود.

بسیاری از موارد مننژیت به علت عفونت ویرسی ایجاد می شود ولی عفونت های باکتریال و قارچی نیز ممکن است به مننژیت منتهی شود. بر حسب علت عفونت ، ممکن است ظرف چند هفته ، این بیماری به خودی خود بهبود یابد و یا به اورژانس تهدید کننده زندگی تبدیل شود و مستلزم درمان فوری با آنتی بیوتیک باشد .
در صورتی که به وجود مننژیت شک موجود باشد باید بلافاصله به مراقبت طبی اقدام شود . درمان زودرس مننژیت باکتریال از عوارض وخیم بیماری پیشگیری خواهد کرد.

نشانه ها
به اسانی شناسه ها و نشانه های زودرس مننژیت با فلو ( انفلوانزا) اشتباه می شود. شناسه ها و نشانه های مننژیت ممکن است ظرف چند ساعت یا ظرف یک یا دو روز ایجاد شود.

شناسه ها و نشانه هایی که ممکن است در بیماران بالاتر از دو سال سن بروز نماید عبارتند از :

تب بالای ناگهانی
سر درد شدیدی که به اسانی با سایر انواع سر درد اشتباه نمی شود.

سفتی گردن
استفراغ یا تهوع همراه سر درد
اغتشاش فکر confusionیا دشواری تمرکز
تشنج
خواب آلودگی یا دشواری بیدار شدن از خواب
حساسیت به نور
فقدان علاقه به نوشیدن و غذا خوردن
در بعضی موارد ، بثورات جلدی مثل حالتی که در مننژیت مننگو کوکی دیده می شود.
شناسه ها در نوزادان

در نوزادان و شیر خواران ممکن است شناسه ها و نشانه ها ی کلاسیک سر درد و سفتی گردن وجود نداشته باشد . شناسه های مننژیت در این گروه سنی ممکن است به صورت زیر باشد :

تب بالا
گریه دائمی
خواب آلودگی یا آغالش پذیری بیش از حد
عدم فعالیت یا بی حالی و وارفتگی
نداشتن میل به تغذیه
برجستگی در قسمت نرم یا بالای سر نوزاد ( ملاج)
وجود سفتی در بدن و گردن نوزاد
آرام کردن شیر خواران مبتلا به مننژیت دشوار است و حتی با در آغوش گرفتن گریه شدیدتر می شود.
زمان ملاقات با پزشک

به محض بروز نشانه ها وشناسه های مننژیت از جمله نشانه های زیر باید به پزشک مراجعه کرد:
تب
سر درد شدید آرام نشدنی
اغتشاش فکری
استفراغ
سفتی گردن

مننژیت ویروسی ممکن است بدون درمان بهبود یابد ولی مننژیت میکربی ( باکتریال ،باکتریائی) وخیم بوده، به سرعت مستقر شده و برای بهبود بخت رستن از بیماری ، به درمان با آنتی بیوتیک مناسب نیاز دارد و تاخیر در درمان مننژیت باکتریال ، احتمال بروز صدمه دائمی مغز یا مرگ را می افزاید . افزون بر این ، ممکن است مننژیت باکتریال ظرف چند روز سبب هلاکت بیمار شود.

بدون مراجعه به پزشک و انجام آزمایش مایع مغزی نخاعی، راهی برای دانستن نوع مننژیت وجود ندارد.

همچنین در صورتی که هر یک از اعصای خانواده یا هر یک از افراد در محل کار به مننژیت مبتلا شده باشند ضروری است نظر پزشک خواسته شود . زیرا برای پیشگیری ازاین عفونت در افراد سالم ، لازم است دارو مصرف شود.

علل مننژیت

معمولاً مننژیت در نتیجه عفونت ویروسی حاصل می شود ولی ممکن است به سبب عفونت باکتریائی هم ایجاد شود. گاهی هم ممکن است ، آلودگی یا عفونت قارچی سبب بروز مننژیت شود. از آنجا که عفونت های باکتریال،وخیم ترین نوع مننژیت بوده و برای زندگی بیمار تهدید کننده به شمار می آیند، شناسایی منشا و سر چشمه عفونت ، بخش مهم طرح ریزی برنامه درمانی به شمار می رود.

مننژیت باکتریال
معمولاً وقتی باکتری وارد جریان خون شده و به مغز و طناب نخاعی مهاجرت می کند، مننژیت حاد میکربی acute bacterial meningitis به وجود می آید. اما این حالت ممکن است زمانی هم به وجود آید که باکتری به طور مستقیم به مننژ ها یورش ببرد و در نتیجه عفونت گوش یا سینوس یا شکستن جمجمه و یا به ندرت بعد از بعضی اعمال جراحی مننژیت به وجود آید . تعدادی از سویه های میکربی ممکن است سبب پیدائی مننژیت حاد باکتریال شوند . شایع ترین این سویه ها عبارتند از :

استرپتو کوکوس پنومونیه (پنوموکوک) .این باکتری Streptococcus pneumoniane که پنوموکوک pneumococcus هم نامیده می شود شایع ترین علت مننژیت باکتریائی در شیر خواران ، کودکان خردسال و بزرگسالان است. این میکرب بیشتر سبب بروز ذات الریه ( پنومونی pneumonia) یا عفونت های گوش یا سینوس می گردد. برای کمک به کاهش وقوع این عفونت ، واکسن وجود دارد.

نیسر یا مننژیتیدیس ( مننگوکوک).این باکتری Nesseria meningitides یا meningococcus یکی دیگر از علل شایع مننژیت باکتریال است. مننژیت مننگوکوکی بیشتر وقتی بروز می کند که باکتری ، مجاری تنفسی فوقانی را آلوده ساخته و وارد جریان خون شده است . این عفونت بسیار مسری است. اصولاً نوجوانان و بالغان جوان را مبتلا می کند و ممکن است در خوابگاه های دانشجویی، مدارس شبانه روزی و پادگان ها ی نظامی سبب بروز همه گیری های محلی شود. برای کمک به کاهش وقوع این عفونت ، از واکسن استفاده می شود.

هموفیلوس انفلوانزه ( هموفیلوس). باکتری هموفیلوس انفلوانزه نتیپ b ، علت اصلی ایجاد مننژیت باکتریال در کودکان است . اما واکسن های جدید این ویروس (Hib) به عنوان بخشی از برنامه معمولی واکسیناسیون کودکان در بعضی نقاط دنیا از جمله آمریکا مورد استفاده است و به نحو بارزی از میزان بروز این نوع مننژیت کاسته است .

لیستر یا منوسیتوژنس ( لیستریا ). این باکتری ها (listeria) را می توان در پنیر نرم، هات داگ و گوشت های بازار یافت . خوشبختانه ، بسیاری از افراد سالمی که با این باکتری ها تماس می یابند بیمار نمی شوند ولی خانم های باردار، نوزادان، سالمندان و افرادی که دستگاه ایمنی ضعیفی دارند، نسبت به این باکتری تاثیر پذیر ترند. للیستریا از سد جفت می گذرد و آلودگی با این باکتری در اواخر بارداری ممکن است سبب مرده زایی شده و یا نوزاد اندکی بعد از ولادت بمیرد. افرادی که دستگاه ایمنی ضعیفی دارند، به علت بیماری یا تاثیر داروهای مصرفی ، نسبت به این عفونت تاثیر پذیر ترند.

مننژیت ویروسی

هر سال، ویروس ها، نسبت به باکتری ها، موارد بیشتری از مننژیت را سبب می شوند. معمولاً مننژیت های ویروسی خفیف بوده و غالباً به خودی خود از بین می روند. در بسیاری از موارد مننژیت ویروسی ، یک گروه از ویروس ها موسوم به آنترو ویروس ها enterovirus مسوول هستند. این ویروس ها در اواخر تابستان و اوایل پائیز در طبیعت به گردش در می آیند . ویروس هایی مانندویروس هرپس سیمپلکس herpes simplex virus، اچ آی وی HIV، اوریون، ویروس نیل غربی و سایر ویروس ها نیز ممکن است سبب بروز مننژیت ویروسی شوند.

مننژیت مزمن
وقتی اندامه ها ( ارگانیسم organism) یی با رشد آهسته به پرده ها و مایع اطراف مغز یورش می برند، اشکال مزمن مننژیت پدید می آید. با وجودی که مننژیت حاد به ناگهان تظاهر می کند، مننژیت مزمن ظرف دو هفته یا بیشتر پدید می آید . به هر حال ، شناسه ها و نشانه ها ی مننژیت مزمن ( سر درد، تب ، استفراغ و تیره شدن ذهن ) مشابه شناسه ها

نشانه های مننژیت حاد است.

مننژیت قارچی
مننژیت قارچی نوعی مننژیت مزمن و نسبتاً غیر شایع است . گاهی این نوع مننژیت شبیه مننژیت حاد باکتریال می شود . اما، این نوع مننژیت از شخصی به شخصی دیگر منتقل نمی شود. مننژیت کریپتوکوکی cryptococcal meningitis شکل شایع قارچی بیماری است و افرادی را دچار می کند که دچار بیماری های کمبود ایمنی مانند ایدز هستند . در صورتی که این بیماری با داروهای ضد قارچ درمان نشود برای زندگی بیمار تهدید کننده است.

به سال 2012 ، مننژیت قارچی، اخبار جهان طب را تحت الشعاع قرار داد زیرا تزریق کورتیکوستروئید آلوده سبب شد این بیماری در چند ایالت آمریکا شایع شود.بروز مننژیت قارچی در این موارد با تزریق داروی آلوده به قارچ در فقرات بیماران مبتلا به درد پشت یا گردن همراه بود.

سایر علل مننژیت
ممکن است مننژیت به علت غیر عفونی از جمله واکنش های شیمیائی، آلرژی های دارویی، بعضی انواع سرطان و بیماری های التهابی مانند سارکوئیدوز sarcoidosis نیز ایجاد شود.

عوامل خطر ساز
عوامل خطر ساز مننژیت عبارتند از :

صرف نظر کردن از واکسیناسیون . در صورتی که برنامه توصیه شده واکسیناسیون دوران کودکی یابزرگسالی انجام نشده باشد، احتمال بروز مننژیت بالاتر است.

سن.بسیاری از موارد مننژیت ویروسی در کودکان کمتر از 5 سال سن بروز می کند. مننژیت باکتریال بیشتر در افراد زیر 20 سال و به ویژه در آنهایی دیده می شود که در موسسات اجتماعی زندگی می کنند.

زندگی در موسسات اجتماعی . دانشجویان دانشگاه که در خوابگاه های دانشجویی زندگی می کنند، افراد ساکن پادگان نظامی و کودکان مدارس شبانه روزی و موسسات مراقبت از کودک در معرض افزایش خطر بروز مننژیت مننگوکوکی می باشند . به احتمال زیاد این افزایش خطر ناشی از انتشار باکتری از راه تنفس است و هر جا که مجموعه بزرگی از آدمیان وجود داشته باشد ، این انتشار سریع تر است.

بارداری . خانم های باردار، در معرض افزایش خطر بروز لیستریوز listeriosis هستند. این عفونت به علت لیستریا ایجاد می شود و ممکن است به پیدایش مننژیت بیانجامد . در صورت ابتلا به لیستریوز، کودک نازاده نیز در معرض خطر است.

دستگاه ایمنی سازش کرده. عواملی که ممکن است سبب یافتن و مصالحه دستگاه ایمنی شوند از جمله ایدز، الکلیسم، دیابت و استفاده از داروهای کاهنده قدرت ایمنی سبب حساس شدن بیمار نسبت به مننژیت خواهند شد. برداشتن طحال که بخش مهمی از دستگاه ایمنی است نیز این احتمال را افزایش خواهد داد.

عوارض
ممکن است عوارض مننژیت شدید باشد. هر چه مدت بیماری، بدون درمان طولانی تر باشد، خطر بروز تشنج و صدمه دائمی پی شناسیک بیشتر است. از جمله:

کری
اختلال حافظه
ناتوانی های یادگیری
صدمه مغزی
مشکلات راه رفتن
تشنج
نارسایی کلیه
شوک
مرگ
آماده شدن برای ملاقات

بر حسب علت، مننژیت ممکن است تهدید کننده باشد. در صورتی که شخصی در معرض مننژیت باکتریال قرار گرفته باشد و دچار نشانه های بیماری شود باید او را به بخش اورژانس رساند تا مشخص شود دچار مننژیت است یا نه .

در صورتی که به وجود این بیماری اطمینان نباشد وبرای گرفتن وقت ملاقات به پزشک تلفن زده شده باشد، در زیر نحوه آماده شدن برای ملاقات آمده است.

چه باید کرد؟
نسبت به هر نوع محدودیت پیش و پس از ملاقات باید آگاه بود. در زمان گرفتن وقت ملاقات، باید در مورد هر چیزی که لازم است از قبل انجام شود مثل محدود کردن جیره غذایی سوال شود. همچنین باید پرسیده شود آیا لازم است برای مشاهده، به دنبال انجام آزمایش در مطب ماند.

تمام نشانه های تجربه شده نوشته شود، از جمله تغییرات خلق، تفکر یا رفتار. زمان شروع هر نشانه و وجود نشانه های سر ما خوردگی و شبه انفلوانزا یادداشت شود.

نوشتن اطلاعات شخصی کلیدی از جمله هر نوع تغییر محل، تعطیلات یا تعامل اخیر با حیوانات. در صورتی که بیمار دانشجو باشد، احتمالاً پزشک درباره هر نوع شناسه یا نشانه مشابه در هم کلاسی ها و هم اتاقی ها سوال خواهد کرد. همچنین ممکن است پزشک در مورد سابقه واکسیناسیون سوال نماید.

تهیه فهرست تمام دارو ها، ویتامین ها یا مکمل ها ی مصرفی.

همراه بردن یک عضو خانواده یا یک دوست . مننژیت ممکن است یک اورژانس طبی باشد . برای کمک به یادآوری تمام اطلاعاتی که از پزشک کسب می شود باید شخصی را همراه برد که بتواند در صورت نیاز بیمار به درمان فوری در کنارش بماند.

نوشتن سوالاتی که باید از پزشک پرسید
در مورد مننژیت ، بعضی از سوالات اساسی که باید از پزشک پرسیده شود عبارتند از :
چه نوع آزمایش هایی لازم است؟
چه درمانی توصیه می کنید؟
آیا خطر بروز عوارض دراز مدت وجود دارد ؟
اگر این بیماریبا آنتی بیوتیک قابل درمان نباشد برای کمک به بهبودی جسمی چه باید کرد؟
آیا این بیماری مسری است؟ و باید از دیگران جدا باشم؟
احتمال خطربرای خانواده ام چه مقدار است؟ آیا افراد خانواده باید داروی پیشگیری مصرف کنند؟
آیا به جای داروی تجویز شده، جانشین ژنریک وجود دارد؟
آیا اطلاعات چاپی در مورد این بیماری وجود دارد؟
کدام وبسایت را توصیه می کنید؟
انتظاراتی که باید از پزشک داشت.
احتمالاً پزشک از بیمار تعدادی سوال خواهد کرد. از جمله :
نشانه ها از چه زمانی شروع شد؟
نشانه ها چه شدتی داشتند؟ آیا به نظر می رسد نشانه ها بدتر می شدند؟
آیا به نظر می رسد چیزی سبب بهبود نشانه ها شود؟
آیا با فرد مبتلا به مننژیت تماس داشته اید؟
آیا شخص دیگری در خانه دارای نشانه های مشابه است؟
سابقه واکسیناسیون دارید؟
آیا هیچ داروی فرو نشاننده ایمنی مصرف می کنید؟
آیا دچار سایرمشکلات سلامتی از جمله آلرژی به دارو هستید؟
تا رسیدن زمان ملاقات چه باید کرد؟

وقتی به مطب پزشک برای گرفتن وقت تلفن می شود باید نوع و وخامت نشانه ها را شرح داد. اگر پزشک بگوید که لازم نیست به سرعت مراجعه شود، تا آنجا که می شود تا رسیدن وقت ملاقات باید در منزل استراحت کرد.

برای کاهش تب و دردهای جسمی باید از مایعات به مقدار کافی و استامینوفن استفاده کرد. از مصرف آسپیرین و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی باید پرهیز شود زیرا این داروها برای افراد مبتلا به مننژیت درمان نشده مناسب و ایمن نیستند. همچنین بایداز مصرف هر نوع دارویی پرهیز شود که از میزان هوشیاری می کاهد. از رفتن به محل کار و تحصیل هم باید اجتناب کرد.

آزمون ها و تشخیص
بر اساس سابقه طبی ، معاینه جسمی و انجام بعضی آزمون ها ی تشخیصی،پزشک خانواده یا متخصص اطفال می تواند مننژیت را تشخیص دهد. ضمن معاینه ، ممکن است پزشک شناسه های عفونت اطراف سر، گوش ، گلو و پوست را همراه نخاع بررسی کند . در بیمار ممکن است آزمایش های تشخیصی زیر انجام شود:

کشت خون. از ورید خون گرفته شده و به آزمایشگاه فرستاده می شود. در آزمایشگاه خون را در ظرف مخصوصی قرار می دهند تا مشخص شود آیا ریز اندامه ای و به ویژه باکتری در آن رشد می کند. مقداری از خون را روی یک تیغه شیشه ای آغشته به رنگ ( رنگ گرم Gram) قرار می دهند و تیغه را زیر میکروسکوپ از نظر وجود باکتری بررسی می نمایند.

تصویر سازی. با رادیو گرافی و اسکن های توموگرافی کامپیوتری (CT) سر، قفسه سینه یا سینوس ها، می توان تورم یا التهاب را مشخص ساخت. انجام این آزمون ها به پزشک کمک می کند تا به جستجوس عفونت در سایر نواحی بدن اقدام کند که با مننژیت رابطه دارد.

بزل نخاع ( پونکسیون لومبر) . تشخیص قطعی مننژیت مستلزم آنالیز یا تجزیه مایع مغزی نخاعی ( CSF) است. مایع مغزی نخاعی را طی یک رویه موسوم به بزل نخاع Spinal tap یا پونکسیون لومبر lumbar puncture به دست می آورند . درافراد دچار مننژیت ، غالباً میزان قند در مایع CSF پائین است و همراه آن افزایش تعداد گویچه های سفید و افزایش میزان پروتئین وجود دارد.

آنالیز یا تجزیه CSF به پزشک کمک می کند تا به درستی نوع باکتری عامل بیماری را شناسایی کند. در صورتی که پزشک به وجود مننژیت ویروسی مشکوک شود ممکن است دستور به انجام یک آزمون DNA بنیاد موسوم به تقویت واکنش زنجیر پلی مراز Polymerase chain reaction ( با کوته نوشت PCR) یا انجام یک آزمون برای بررسی پادتن ( آنتی بادی ) ها علیه بعضی ویروس ها بدهد تا علت اختصاصی مننژیت آشکار شود. این کار به تعیین روش درمان مناسب و پیش آگهی کمک می کند.

روش های درمان و داروها
روش درمان به نوع مننژیت موجود بستگی دارد:

مننژیت باکتریال

مننژیت حاد باکتریال به درمان مناسب با آنتی بیوتیک داخل وریدی نیاز دارد و اخیراً نیز توصیه شده است برای اطمینان از بهبود بیمار و کاهش خطر بروز عوارض مانند ورم مغز و تشنج، داروهای کورتیزونی نیز به درمان اضافه شود. انتخاب آنتی بیوتیک یا ترکیبی از آنتی بیوتیک توسط پزشک به نوع عامل بیماری وابسته است. ممکن است پزشک آنتی بیوتیک وسیع الطیفی تجویز نماید تا مشخص شود علت اصلی مننژیت چه بوده است.

ممکن است لازم باشد سینوس ها یا ماستوئید Mastoid های عفونی ( استخوان های پشت گوش خارجی که با گوش میانی ارتباط دارند) زهکشی شوند.

مننژیت ویروسی
با آنتی بیوتیک نمی توان مننژیت ویروسی را علاج کرد و بسیاری از موارد این نوع بیماری ظرف چند هفته خود به خود بهبود می یابد . درمان موارد خفیف مننژیت ویروسی معمولاً شامل است بر:

استراحت در بستر

استفاده از مایعات به مقدار زیاد

استفاده از داروهای ضد درد معمولی برای کمک به کاهش تب و تسکین دردهای جسمی

در صورتی که علت مننژیت ، ویروس هرپس باشد، یک داروی ضد ویروسی خاص برای آن وجود دارد.

سایر انواع مننژیت
در صورتی که علت مننژیت روشن نباشد ، پزشک درمان ضد ویروسی و درمان با آنتی بیوتیک را آغاز خواهد کرد تا علت بیماری مشخص شود.

مننژیت قارچی با داروهای ضد قارچ درمان می شود. اما این داروها دارای عوارض جانبی وخیم هستند و به این جهت ممکن است درمان با این داروها تا تائید علت قارچی بیماری به تعویق افتد. مننژیت مزمن بر اساس علت زمینه ای که غالباً قارچی است، درمان می شود.

مننژیت غیر عفونی که به علت واکنش آلرژیک یا بیماری اتوایمون ایجاد می شود با داروهای کورتیزونی قابل درمان است . در بعضی از این موارد ممکن است درمانی لازم نباشد زیرا بیماری ، خود به خود از بین می رود. مننژیت مرتبط با سرطان به درمان سرطان بیمار نیاز دارد.

پیشگیری
مننژیت به طور مشخص حاصل عفونت های واگیر دار است . باکتری ها یا ویروس های شایعی که ممکن است سبب بروز مننژیت شوند ممکن است از طریق سرفه ، عطسه ، بوسه یا وسایل مشترک غذا خوردن ، مسواک یا سیگار انتشار یابند. همچنین در صورتی که در محل زندگی یا کار، شخصی دچار این بیماری باشد، احتمال گرفتار شدن افزایش می یابد.

انجام مراحل زیر به پیشگیری از مننژیت کمک می کند:

شستن دست ها . شستن دقیق دست ها در دور شدن از تماس با عامل عفونی با اهمیت است . شستشوی مکرر دست را به ویژه پیش از غذا خوردن و پس از دستشویی رفتن، مدتی در اماکن عمومی شلوغ بودن و دست زدن به حیوانات خانگی باید به کودکان آموخت . باید نحوه شستن جدی دست و پوشاندن کف و پشت دست با کف صابون و شستشوی دست زیر شیر آب را به کودکان نشان داد.

اعمال خوب بهداشت . نبایداز نوشابه ، غذا، نی نوشابه، وسایل غذا خوری ، ماتیک یا مسواک مشترک استفاده کرد. به کودکان و نوجوانان خود نیز باید آموخت وسایل خود را به کسی قرض ندهند.

ماندن در سلامتی . با استفاده از استراحت کافی، نرمش منظم و غذای سالم و مقدار زیادی میوه و سبزی تازه و غلات کامل سلامتی دستگاه ایمنی حفظ می شود.

پوشاندن دهان . در زمان نیاز به سرفه یا عطسه باید دهان و بینی را پوشاند.

مراقب غذا بودن در دوران بارداری. با پختن گوشت و فرآورده های گوشتی از جمله هات داگ و سوسیس تا حد 74 درجه سانتی گراد و پرهیز از مصرف پنیرهای نرم که از شیر غیر پاستوریزه تهیه شده اند از جمله پنیر فتا ، کوئز queso، بری Brieو کاممبرت camembert باید از احتمال بروز لیستریوز در دروان بارداری کاست . نباید از این نوع پنیر ها استفاده شود مگر آنکه روی برچسب شان به وضوح نوشته شده باشد از شیر پاستوریزه تهیه شده اند .

ایمن سازی
بعضی انواع مننژیت باکتریائی با واکسیناسیون های زیر قابل پیشگیری هستند:

واکسن هموفیلوس انفلوانزه تیپ b(Hib) . در ایالات متحده به طور معمول و به عنوان بخشی از برنامه توصیه شده مایه کوبی از این واکسن از حدود سن 2 ماهگی استفاده می شود. از این واکسن برای بعضی از بزرگسالان از جمله افراد مبتلا به بیماری سیکل سل یا ایدز و افراد بدون طحال نیز استفاده می شود.

واکسن کنژو گه پنوموکوکی (pcv7) . استفاده از این واکسن بخشی از برنامه معمولی ایمن سازی در کودکان کمتر از 2 سال سن در ایالات متحده به شمار می آید. این واکسن برای کودکان سنین 2 تا 5 سال توصیه می شود که در معرض خطر بالای بیماری پنوموکوکی قرار دارند مثل کودکان دچار بیماری های مزمن قلب و ریه یا سرطان

واکسن هموفیلوس انفلوانزه نوع b و سرو گروپ cو y نیسر یا مننژیتیدیس (HIB-Mency). این واکسن برای کودکانی توصیه می شود که کمتر از 19 ماه داشته ولی کمتر از 6 هفته سن ندارند و از نظر بیماری مننگو کوکی پر خطر تلقی می شوند . این دسته شامل کودکانی است که عملکرد طحال شان نامناسب است و دچار کم خونی داسی شکل می باشند . این واکسن 4 بار در سن 2 ماهگی ، 4 ماهگی و 6 ماهگی و در فاصله سن 12 و 15 ماهگی تجویز می شود.

واکسن پلی ساکاریدی پنوموکوکی (PPSV) . کودکان بزرگتر و بزرگسالانی که نیاز به حفاظت در برابر باکتری پنوموکوکی دارند می توانند از این واکسن استفاده کنند . مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری های ایالات متحده استفاده از واکسن PPSV را برای تمامی بزرگسالان بالای 65 سال، بزرگسالان جوان تر و کودکانی که دچار ضعف دستگاه ایمنی یا کسالت های مزمن مانند بیماری قلب ، دیابت یا کم خونی داسی شکل هستند و برای افراد بدون طحال توصیه کرده است.

واکسن کنژوگه مننگوکوکی (MCV4). مراکز کنترل بیماری ها و پیشگیری استفاده از یک دوز منحصر به فرد MCV4 را در کودکان سنین 11 و 12 سالگی توصیه کرده و یک شات یاد آور نیز در سن 16 سالگی تجویز می شود. اگر این واکسن برای نخستین بار در فاصله 13 و 15 سالگی تجویز گردد ،شات یاد آور در فاصله 16 و18 سالگی تجویز می گردد .
در صورتی که شات اول در 16 سالگی یا بالاتر تجویز شده باشد، استفاده از یاد آور ضروری نیست. این واکسن برای کودکان خردسال تری هم توصیه می شود که از نظر مننژیت میکربی پر خطر تلقی می شوند یا با شخصی دچار بیماری تماس داشته اند .
استفاده از این واکسن در کودکان کمتر از 5 ماه سن نیز مورد تائید واقع شده است. همچنین از این واکسن در افراد سالمی استفاده می شود که با موارد شیوع بیماری تماس داشته ولی قبلاً واکسن نزده اند.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده