معماری
آرم بازیافت

حروف و اعداد آرم بازیافت چه معنایی دارد­

بازیافت به معنی استفاده از مواد مصرف شده برای تولید و ساخت دوباره همان کالا یا کالای قابل استفاده دیگر است، مانند ساخت کاغذ تازه از کاغذهای باطله و غیر قابل استفاده. بازیافت زباله‌ها ۳ فایده مهم برای محیط زیست دارد. ما به کمک بازیافت زباله در مصرف منابع طبیعی صرفه‌جویی کرده‌ایم، زیرا به جای استفاده از مواد خام برای تولید محصولات نو، از مواد بازیافتی استفاده می‌کنیم.
از دیگر فواید بازیافت، صرفه‌جویی در مصرف انرژی است. البته برای بازیافت مواد زاید هم نیاز به مقداری انرژی است اما انرژی لازم برای بازیافت زباله خیلی کمتر از انرژی مورد نیاز برای تولید محصولات جدید از مواد خام است. برای مثال ساختن آلومینیوم از آلومینیوم بازیافت شده، ۹۰ درصد انرژی کمتر از ساختن آن از سنگ معدن نیاز دارد.
سومین فایده بازیافت نیاز به فضای کمتر برای دفن زباله ها است. در گام نخست برای بازیافت زباله‌ها باید مواد قابل تجزیه مانند پسمانده‌های آشپزخانه و مواد غذایی را از زباله‌های دیگر جدا کرده و سعی شود فقط این مواد را در کیسه زباله ریخته و به رفتگر تحویل داد. این مواد را به نوعی کود به نام کمپوست تبدیل می‌کنند و برای اصلاح خاک و جبران مواد غذایی از دست رفته از آن استفاده می‌کنند.

آیا تا به حال کنجکاو شده‌اید بدانید اعداد و ارقامی که ته ظرف‌های پلاستیکی حک شده است، چیست؟
اگر دقت کرده باشید وسط آرم بازیافت معمولاً حروف یا اعداد و گاهی هر دو نوشته شده است. اگر هم ندیده‌اید نگران نباشید، متاسفانه هر لحظه‌ای که اراده کنید دور و برتان آنقدر ظرف پلاستیکی زیاد است که کافی است دست‌تان را دراز کنید تا یکی از آن‌ها را بردارید و ته آن را ببینید.
اما داستان این اعداد چیست؟ پلاستیک‌ها با توجه به نوع‌شان به ۷گروه تقسیم‌بندی می‌شود، با این شناخت پلاستیک‌های قابل بازیافت، خطرناک، کم‌خطر و
غیر قابل شناسایی خواهد بود.

PETE یا PET که همان بطری‌های آب معدنی است، که به نسبت بی‌خطر هستند، اما به علت متخلخل بودن آن، امکان نفوذ باکتری‌ها به درون بطری وجود دارد، پس باید گفت که بهتر است آن‌ها را دوباره استفاده نکنید و به زباله‌های خشک بسپارید.

HDPE یا پلی‌اتیلن متراکم که پلاستیک بی‌خطری است. کدر رنگ است و ظروف مایع ظرفشویی و سایر مواد شست‌و‌شو از این قبیل پلاستیک‌ها هستند که برای بازیافت ظروف مناسبی به شمار می‌روند.

PVC که به‌طور معمول لوله‌ها، مواد اولیه پلاستیک‌هایی که روی ظروف غذا می‌کشند و بطری‌های روغن مایع از این جنس هستند. این گونه از پلاستیک به هیچ وجه نباید نزدیک حرارت در هنگام پخت غذا شود؛ چرا که گرما موجب آزاد شدن مواد شیمیایی درون PVC شده و به درون مواد غذایی در حال پخت نفوذ می‌کند که موجب اختلالات هورمونی می‌شوند. پس تا جایی که می‌توانید از استفاده ظروف با این جنس خودداری کنید، هرگز مواد را با پلاستیک رویش در مایکروویو نگذارید. راستی این PVC‌ها بدقلق هستند و به راحتی بازیافت نمی‌شوند.

LDPE یا پلی‌اتیلن با تراکم کم؛ همان کیسه‌های نایلونی خرید. این کیسه‌ها بی‌خطر، اما متاسفانه به‌طور معمول غیرقابل بازیافت هستند.

PP یا پلی‌پروپیلن؛ ظروف ماست و ظروف مشابه که دهانه گشادی دارند و همچنین نی نوشیدنی‌ها از این جنس هستند که بی‌خطر بوده و به راحتی بازیافت می‌شوند.

PS یا پلی‌استیرن‌ها یا به عبارتی دیگر همان ظروف یکبار مصرف. در این ظروف مواد سمی بالقوه به ویژه هنگام گرم شدن وجود دارد. تا جایی که می‌شود از این ظروف استفاده نکنید. در ضمن این ظروف در بیشتر مواقع غیرقابل بازیافت است.

همان گزینه معروف سایر موارد. از کیس رایانه و iPod گرفته تا ظروف غذا. استفاده از این جنس پلاستیک به ویژه برای غذا همیشه آخرین گزینه‌تان باشد و این شماره ۷ هم به‌طور معمول غیرقابل بازیافت است. نمی‌دانم توجه کردید یا نه؛ اما بدترین‌ها همان کیسه نایلونی خرید و ظروف یکبار مصرف هستند که هم سمی‌اند و هم بازیافت آن‌ها سخت است، اما متاسفانه این بدترین‌ها در شمار بیشترین‌ها هم هستند.