معماری

گیاه تیتان،عکس و خاصیت گل تیتان

تصاویر و اطلاعاتی دربار گیاه تیتان،گل تیتانیا بزرگترین گل روی زمین و البته بدبو ترین گل دنیا گیاه تیتان

گیاه تیتان(Amorphophallus titanum) با پیکر غول پیکر خود با اینکه بزرگترین گل دنیا را ندارد ؛ اما بزرگترین گل آذین نامحدود در قلمرو گیاهی را دارد . اما این به چه معنی است ؟ در ظاهر، گل آذین گیاه طرحی از یک گل بزرگ را در ذهن تداعی میکند اما در واقع این به ظاهر گل , نوعی گل آذین سنبله  به نام اسپادیکس (spadix) است.
در گل آذین اسپادیکس ، تعداد زیادی گل نر و ماده بروی محوری گوشتی و ضخیم مجتمع شده اند و تمام این محور گوشتی را برگکی رنگین که با آن اسپات (Spathe) می گویند احاطه می کند . اصولا تمام گونه های خانواده شیپوری (Araceae) واجد این نوع گل آذین هستند برای مثال گل آنتریوم  و یا اسپاتیفیلوم واجد محور گوشتی ضخیم زرد رنگی هستند که تعداد بسیاری گل کوچک نر و ماده بر روی این محور قرار گرفته اند و اسپاتی قرمز رنگ ( در آنتریوم ) و یا سفید ( در اسپاتیفیلوم ) آن را احاطه کرده است به همین جهت تیتان,  با اینکه بزرگترین گل آذین نامحدود از نوع اسپادیکس را دارد اما بزرگترین گل دنیا را ندارد !

گیاه تیتان
در گیاه تیتان ، اسپادیکس حدود ۳ متر رشد می کند و بروی این گل آذین ۳ متری هزاران گل قرار می گیرند . معمولاً ۳ تا ۴ هفته پس از رویش جوانه ، اسپات  باز می شود ،  اسپات تیتان در خارج سبز رنگ است ولی در قسمت داخلی قرمز تا بنفش تیره است . اسپات چند روز بیشتر باز نمی ماند  وپس از آن محور اسپادیکس در مدت ۳ تا ۵ روز تخریب می گردد .
گرده افشانی این گیاه نیز در نوع خود بی نظیر است . گیاه بویی مشمئز کننده مانند لاشه پوسیده حیوانات تولید می کند که باعث جلب حشرات بویژه مگسها می شود . به علت همین بو است که گیاه تیتان را گل مردگان نیز می نامند .  در واقع علت ایجاد این بو ،  سنتز ترکیبات گوگرد دار در محور گل اذین است . نکته مهم اینجاست که ترکیبات گوگردی به راحتی در فضا پخش نمی شوند به همین جهت گیاه تیتان حجم زیادی از کربوهیدراتها ذخیره ای خود را می سوزاند و گرما تولید می کند ؛ بر اثر این گرما که در بخشهای راسی محور به ۳۶ تا ۳۸ درجه نیز می رسد ترکیبات گوگرد دار تبخیر شده  و در هوا پخش می شوند و می توانند تا فواصل دورتری منتقل شده  و حشرات بشتری را جلب کند ، این عمل  میزان گرده افشانی موفقیت آمیز را افزایش می دهد .
گلهای ماده در گیاه تیتان ابتدا باز می شوند  و یک تا دو روز پس از آن گلهای نر باز می شوند ؛ این عمل باعث می شود خود لقاحی در گیاه به حداقل ممکن برسد وخزانه ژنتیکی گیاه غنی تر گردد .
اگر گرده افشانی با موفقیت صورت گیرد بروی محور ,  میوه ها ایجاد می گردند که با افتادن اسپات نمایان می شوند . میوه های رسیده ، قرمز ، نارنجی تا زرد هستند . رنگ میوه ها باعث جذب پرندگان می شود .  پس از اینکه پرندگان میوه های تیتان را به مصرف رساندن ، بذر گیاه از طریق فضله پرنده دفع شده و به این ترتیب در محیط پراکنده می گردند .
غده زیر زمینی گیاه که گل آذین را ایجاد کرده بود ، پس از  تولید بذر حجم زیادی از ذخیره غذایی و انرژی خود را از دست داده است و برای بازیافتن مجدد انرژی خود لازم است مجددا ترکیبات پر انرژی سنتز کند . اما در گیاهان که انرژی خود را از طریق خورشید و به واسطه فتوسنتز توسط برگها بدست می اورند لازم است پس از گلدهی ,  برگ ایجاد گردد . گیاه تیتان تنها یک برگ غول پیکر با طول حدود ۶ متر ایجاد می کند که بی شباهت به یک درختچه نیست ! . برگ از  غده زیر زمینی ایجاد می گردد و واجد دمبرگی قطور است  , برگ به صورت منشعب با برگچه های سه قسمتی  در انتهای دمبرگ تشکیل می گردند . پس از تشکیل برگ فتوسنتز اغاز شده و مواد پرانرژی سنتز شده به غده زیر زمینی رفته و در آنجا ذخیره می گردند پس از اینکه مواد به حد کافی در غده ذخیره شدند  ؛ غده به مدت چهار ماه به حالت خفته درامده و پس از آن چرخه جدیدی آغاز شده و اسپادیکس جدیدی شکل می گیرد . توجه داشته باشید  که ذخیره سازی مواد در غده زیرزمینی چندین سال به طول می انجامد ,  به همین جهت است که گل آذین گیاه را نمی توان همیشه در طبیعت مشاهده کرد  ( به عقیده برخی گیاهشناسان  تیتان هر ۳۰ سال یکبار گل می دهد ! ) .
دمبرگ سبز رنگ برای جلوگیری از آسیب دیده گی خود شیوه ی جالبی را برگزیده است . گونه ای گلسنگ قهوه ای رنگ  بروی دمبرگ این گیاه رشد کرده  و  باعث می شود رنگ سبز دمبرگ به قهوه ای تغییر یابد و دمبرگ به صورت تنه قطور درختی درآید که این باعث می شود تا حد  زیادی از آسیب جانوران و تصادم آنها با دمبرگ گیاه جلوگیری کند .
تیتان بومی جنگلهای بارانی سوماترای اندونزی است و تکثیر آن در خارج از این منطقه بسیار مشکل و اکثرا
اسید سالیسیلیک موجب تولید گرما در گیاهان گرما دوست می‌شود. ثابت شده که پیش تیمار با اسید سالیسیلیک در گیاهان موجب افزایش فعالیت آنزیم اکسیداز جایگزین در میتو کندری می‌شود که احتمالا عامل تولید گرماست. تولید حرارت ناشی از اسید سالیسیلیک در گیاهان در ابتدا توسط لامارک در سال ۱۷۷۸ در جنس شیپوری گزارش گردید. اما امرزه در اندام‌های زایشی نر در سرخس‌ها یا گل آذین بعضی از گونه‌های نهاندانگان مانندزنبق و سوسن به اثبات رسیده است.

هنگامی‌که اسید سالیسیلیک خارجی بر روی گل آذین گل شیپوری به کار برده شد میزان تولید گرما توسط اسپادیکس افزایش یافت،  افزون بر این اسپادیک به آسپرین (اسید اتیل سالیسیلیک) نیز عکس العمل نشان داد، هرچند که شدت عکس العمل آن به قوت اسید سالیسیلیک نبود. نقش SA به عنوان یک محرک طبیعی گرمازا در سوسن بوسیله Raskin شناخته شد. توانایی سوسن‌های سفید در تولید گرما در هنگام شکوفایی گل آذین‌ها، مطالعات مربوط به نقش اسید سالیسیلیک در تولید گرما را باعث شده است. واکنش گرمادهی با افزایش و گسترش مسیر انتقال الکترون غیر حساس به سیانید و عدم فسفریله شدن ارتباط دارد. افزایش در حال ازدیاد دما از ۵/۰ تا ۱ درجه سانتیگراد با دوربین مادون قرمز با قدرت تفکیک بالا ثبت گردیده است. اثر گرمایی اسید سالیسیلیک با بازدارنده‌های نظیر اسید سالیسیل هیدروسینامیک و گالات پروپیل از بین می‌رود. به نظر می‌رسد که SA همانند گونه‌های گرمازا فعالیت تنفس مقاوم به سیانید را در برگ‌های توتون افزایش داده و باعث بالا رفتن دما در سطح برگ‌ها می‌گردد.