معماری
1

اهميت باليني و يافته هاي آزمايشگاهي در كرايوگلوبولينمي

ايمونوگلوبولین هايی که در سرما )حرارت زير 73 درجه( رسوب می کنند را کرايوگلوبولین گويند. رسوب سرمايی ايمونوگلوبولین ها وابسته به درجه حرارت، پ هاش، قدرت يونی و ساختار آنها می باشد.
کرايوگلوبولین براساس نوع ايمونوگلوبولین به سه دسته تقسیم بندی می شود. تايپ يک شامل رسوب کرايوگلوبولین های منوکلونال است که مقدار آنها >5mg/cc بوده و در اختلالات پلاسماسل مانند مالتیلل مايلوم و والدن اشتروم ماکروگلوبولینمی و لنفوم سلول های B يافت می شود.
در تايپ 2 کرايوگلوبولینمی، رسوب کرايو ازکمللکس ايمونوگلوبولین های منوکلونال و پلی کلونال شکل گرفته است. جزء منوکلونال در غالب موارد IgM است که با دارا بودن خاصیت فاکتور روماتوئید به جزء FC ايمونوگلوبولین های پلی کلونال از نوع IgG می چسبد. اين نوع از کرايوگلوبولینمی در بیماری های آتوايمون شايع است.
رسوب کرايو در کرايوگلوبولینمی نوع سوم از رسوب ايمونوگلوبولین های پلی کلونال با ايزوتايپ های مختلف شکل می گیرد و در بیماری های عفونی و التهابی يافت می شود.
کرايوگلوبولین تايپ 2 غالباً ≥1mg/ml و تايپ 7 کمتر از يک میلی گرم در هر سی سی است. حضور کرايوگلوبولینمی ممکن است زنگ خطری برای يک بیماری تشخیص داده نشده از قبیل عفونت های مزمن، لنفوم و يا بیماری های بافت همبند باشد.کرايوگلوبولین غالباً توسط 4 گروه بیماری شکل می گیرد:

1

بیماری های کبدی به ويژه در ارتباط با هلاتیت C ، هلاتیت الکلی، هلاتیت آتوايمون
بیماری های مزمن عفونی، ويروسی و انگلی مانند اندوکارديت، بیماری لايم، تب Q ، کالاآزار، توکسوپلاسموز، مالاريا،
عفونت با ويروس های EBV و CMV و HIV
بیماری های بافت همبند مانند لوپوس، آرتريت روماتوئید، تیروئیديت (Thyroiditis) و بیماری های التهابی روده
اختلالات لنفوپرولیفراتیو مانند انواع لنفوم های سلول های B و اختلالات پلاسماسل
کرايوگلوبولین تايپ يک و دو با تکثیر مونوکلونال سلول های B و يا پلاسماسل همراهی دارد در حالی که تايپ 7 با توسعه (expansion) لنفوسیت های پلی کلونال همراه است.
از آن ياد می شود (essential) چنانچه علتی برای حضور کرايوگلوبولینمی يافت نشود تحت عنوان کرايوگلوبولینمی اساسی امروزه کمتر از 13 درصد موارد اساسی را C که در گذشته آماری بین 73 تا 33 درصد داشته است ولی با کشف هلاتیت تشکیل می دهد.
لنفوسیت های C يافت می شود. ويروس هلاتیت C گفتنی است که کرايوگلوبولینمی در 42 تا 133 % بیماران مبتلا به هلاتیت ممکن است بیمار را مستعد بیماری های B آلوده می کند. تحريک مزمن لنفوسیت های LDL يا گیرنده CD را از طريق 11 B آتوايمون و يا لنفوم کند.

رسوب کرايو ناشی از کمللکس های ايمنی، واکنش ايديوتايپ با آنتی ايديوتايپ ، حضور فاکتور حدود HCV–RNA ، در رسوب کرايو C روماتوئید، اجزای کمللمان و اجزای ويروسی می باشد. گفتنی است که در هلاتیت کرايو است. شکل گیری کرايو در بیماران مؤنث با مصرف الکل و )Supernatant( 23 برابر بیشتر از مايع سوپ – 1333 بیشتر است. (Steatosis) حضور بافت فیبروز در کبد و کبد چرب و نیز بیان آن روی CD روی سلول های + 11 CD بیان 11 (mixed cryo) در بیماران مبتلا به کرايو گلوبولینمی مخلوط بیشتر است و اين پديده ممکن است لنفوسیت ها را به سوی تکثیر پلی کلونال يا لنفوم سوق دهد. درمان با CD سلول های + 5 اينترفرون بسیاری از اختلالات ايمونولوژيک را به سوی طبیعی باز می گرداند. نودول های لنفوسیتی در کبد بیماران دارای
بوده است. CD5+/Bcl2+/Ki فنوتايپ 73 مثبت و کرايوگلوبولینمی علائم دار، موارد جديد لنفوم تهاجمی غیرهوجکین HCV در يک مطالعه در ايتالیا روی 1255 بیمار با 133 نفر بوده است. / 224 مورد جديد به ازای 333 / 75 برابر نسبت به جمعیت عادی با 1 BCl 3 تا 24 سال بوده است. افزايش بیان 2 / 7/7 سال با طیف 11 (NHL) زمان مشاهده کرايوگلوبولینمی تا شروع علائم لنفوم 71 درصد در مقابل 12 تا 71 % در افراد با کرايوگلوبولینمی منفی بوده – در افرادی که کرايوگلوبولینمی مثبت داشته اند، 15 است.
بوده و بیشترين لنفوم ها از نوع لنفوپلاسماسیتوئید و ايمونوسیتوما C سلول های لنفوم غالباً دارای سکانس ويروس هلاتیت در رابطه با هلاتیت (SLVL) بوده است. لنفوم طحال با سلول های مودار (Lymphoplasmacytoid/immunocytoma) و کرايوگلوبولینمی نیز گزارش شده است. C ويروسی تا 11 درصد موارد در سلول های تک هسته ای خون و RNA با کرايوگلوبولینمی، مخلوط ژنوم HCV+ در میان بیماران تا 133 % موارد در سلول های مغز استخوان مشاهده شده است.
کرايوگلوبولینمی در بیماری های بافت همبند به صورت متغیر گزارش شده است، برای مثال در 25 % بیماران مبتلا به لوپوس، (Sjogren) 12/5 درصد اسکلروز سیستمیک و تا 47 % در فرم فعال آرتريت روماتوئید و 17 تا 73 % از موارد سندرم شوگرن مثبت گزارش شده است. بیماران مبتلا به سندرم شوگرن با کرايوگلوبولینمی مخلوط 3 برابر بیشتر در خطر ابتلا به لنفوم هستند.
اختلالات لنفوپرولیفراتیو با لنفوم درجه متوسط تا بالا در همراهی با کرايوگلوبولینمی گزارش شده اند.
علائم باليني كرايوگلوبولينمي
پورپورای پوستی در 55 تا 133 % موارد
نوجول های پوستی، اکیموز، بثورات قرمز
پديده ری ناد در 11 تا 53 % موارد
آرترالژی
نوروپاتی محیطی، اختلال بینايی
آسیب کلیوی، پروتئینوری، هماچوری، سندرم نفروتیک
واسکولیت

 

آزمايش كرايوگلوبولين
برای انجام آزمايش کرايوگلوبولین بايستی نمونه خون بیمار را در شرايط گرما تهیه کرد، بدين مفهوم که با حوله داغ محل خونگیری را گرم کرده و ابزار خونگیری از قبیل سرنگ و لوله از قبل در 73 درجه گذاشته می شود.
نمونه خون را بمدت 73 تا 73 دقیقه در 73 درجه نگه داشته تا لخته شود سلس در سانترفیوژی که با حوله داغ داخل آن گرم شده سانترفیوژ می شود و سرم جدا می گردد.

اقدامات فوق به منظور جلوگیری برای از دست دادن کرايو است چون کرايو در خارج از بدن روی گلبول های قرمز رسوب می کند و از اينرو رعايت زنجیره گرمايی در تهیه سرم الزامی است.
سرم جدا شده بمدت 3 روز در 4 درجه سانتی گراد قرار می گیرد و می توان هر روز برای رسوب سفید رنگ کرايو آنرا بررسی کرد.
جواب منفی بعد از 3 روز داده می شود. رسوب کرايو وقتی مثبت گزارش می شود که چنانچه لوله آزمايش در 73 درجه قرار گیرد سرم دوباره شفاف و رسوب حل شود.

 

تست هاي جانبي
1- محاسبه کرايوکريت همانند هماتوکريت است، بدين مفهوم که سرم کرايودار را مخلوط کرده و در لوله کاپیلاری مانند اندازه گیری هماتوکريت سانترفیوژ کرده و مقدار رسوب کرايو مثل هماتوکريت بدست می آيد، برای مثال: کرايو % کريت 2

2-انجام ايمونوالکتروفورز، ايمونوبلوتینگ، ايمونوفیکساسیون جهت شناخت اجزای کرايو
در کرايو گلوبولینمی مخلوط امکان مثبت شدن فاکتور روماتوئید بین 87-100 موارد است.
کرايوگلوبولین در لوله آزمايش به صورت پارتیکل در سايزهای مختلف رسوب می کند و از اينرو افزايش کاذب گلبول های سفید و يا افزايش کاذب پلاکت ها ممکن است در برخی از آنالیزورهای هماتولوژی مشاهده شود.
رسوب کرايو در گستره محیطی به صورت ذرات آمورف در خارج و داخل سلول های فاگوسیتوز کننده ممکن است مشاهد شود.
در غالب موارد رنگ متمايل به آبی به خود می گیرند و به صورت ذرات آمورف در گستره محیطی مشاهده می شوند.

پاسخ دهید