معماری

پلاکت های رتیکوله چیست؟

پلاکت های رتیکوله ، پلاکت هایی هستند که به تازگی در گردش خون رها شده اند و دارای بقایای RNA هستند.

شمارش پلاکت های رتیکوله تخمینی از ترومبوپوئز است، و مشابه کاربرد شمارش رتیکولوسیت به عنوان تخمینی از اریتروپوئز می باشد.
Matic (1998) یک روش آنالیز فلوسیتومتریک بهینه شده بعد از آنکوبه نمودن خون کامل با تیازول نارنجی را شرح داد که پس از اتصال به RNA ، میزان فلورسانس آن تا 3000 برابر افزایش می یابد.انتی بادی های نشان دار با فیکواریترین بر علیه
GPIb موجود بر سطح پلاکت نیز در مخلوط انکوباسیون وجود دارند تا پلاکت ها را از سایر سلول ها یا خردهای سلولی تمایز دهند. به نظر می رسد اریتروپوئیتین نوترکیب انسانی عملکرد پلاکت را در اورمی بهبود می بخشد که این امر نه تنها از طریق اصلاح کم خونی بلکه با افزایش پلاکت های جوان که تحت عنوان پلاکت های رتیکوله شناسایی می شوند ، حاصل می شود.
اینکه سطح متوسط پلاکت های رتیکوله در اهدا کنندگان متداول پلاکت فرز نسبت به اهدا کنندگان جدید به طور چشمگیری پایین است بر این موضوع دلالت دارد که اهدا مکرر پلاکت می تواند منجر به خستگی نسبی ترومبوپوئز شود.با توجه به شرایط اندازه گیری ، مقادیر طبیعی گزارش شده برای پلاکت های رتیکوله به طور قابل تئجهی از 3% تا 20% متغیر است.
تعداد بیشتر پلاکت های رتیکوله در پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایدیوپاتیک و هیپرتیروئیدیسم گزارش شده است.
این مقادیر در نوزادان با کمتر از 30 هفته دوران بارداری ، حدود دو برابر شیرخواران رسیده است .
بهبودی مغز استخوان به دنبال شیمی درمانی برای لوسمی میلوئید حاد ، افزایش پلاکت های رتیکوله را بعد از حدود 20 روز نشان می دهد. کاهش پلاکت های مشبک در رابطه با آپلازی حاد و سیروز کبدی گزارش شده است.

 

منبع: هماتولوژی هنری،ترجمه دکتر علیرضا محسنی

پاسخ دهید