معماری
Insulin

آزمایش انسولین Insulin

نام آزمایش
Insulin
نام انگلیسی تست
Insulin
مخفف انگلیسی تست

نام فارسی تست
انسولین
نام های متعارف دیگر

روش انجام

آمادگی بیمار

ممکن است قبل از جمع آوری نمونه خون ناشتایی به مدت ۸ ساعت مورد نیاز باشد؛، گاهی اوقات ممکن است پزشک، آزمایش در زمان های دیگر را درخواست کند، مانند وقتی که تست تحمل گلوکز انجام می شود. در برخی موارد، پزشک ممکن است ناشتایی طولانی تر را درخواست کند.
زمان نمونه گیری

محدوده مرجع (نرمال رنج) وابسته به جنس زن/مرد

نوع نمونه

نمونه خون از ورید بازو
بهترین زمان نمونه گیری

علت درخواست تست

این تست برای کمک به ارزیابی تولید انسولین، تشخیص انسولینوما و برای کمک به تعیین علت هیپوگلیسمی؛ یا هنگامی که بیمارهیپوگلیسمی دارد؛ هنگامی که فرد علائم انسولین دارد که یا به طور نامناسبی آزاد می شود، یا توسط بدن مورد استفاده قرار می گیرد؛ هنگامی که فرد دیابت دارد و پزشک می خواهد تولید انسولین را پایش کند؛ گاهی اوقات برای مستند کردن مقاومت به انسولین، درخواست می شود.
این تست اغلب به دنبال قند خون پایین و/ یا وقتی که کسی علائم حاد یا مزمن قند خون دارد (تعریق، تپش قلب، گرسنگی، گیجی، تاری دید، سرگیجه، غش، در موارد جدی، تشنج) درخواست می شود.
توضیح راجع به تست

این تست، میزان انسولین در خون را اندازه گیری می کند. انسولین هورمونی است که در سلول های بتای لوزالمعده تولید و ذخیره می شود و برای انتقال و ذخیره سازی گلوکز در سطح سلولی، بسیار حیاتی است، در تنظیم سطح گلوکز خون کمک می کند و در متابولیسم چربی نقش دارد.
در چه شرایطی تست افزایش می یابد

بالا رفتن میزان انسولین، در مقاومت به انسولین، انسولینوما و یا با مقدار بیش از حد انسولین تجویز شده، آکرومگالی، سندرم کوشینگ، استفاده از داروهایی نظیر کورتیکواستروئیدها، لوودوپا، قرص های جلوگیری از بارداری، عدم تحمل فروکتوز یا گالاکتوز، انسولینوما، چاقی، دیده می شود.
در چه شرایطی تست کاهش می یابد

کاهش سطوح انسولین، در دیابت، کم کاری هیپوفیز، بیماری های لوزالمعده نظیر پانکراتیت مزمن (شامل فیبروز کیستیک) و سرطان لوزالمعده دیده می شود.
تست های تکمیلی

C-Peptide, Glucose, Glucose Tolerance Test (GTT)
طریقه جمع آوری نمونه

نمونه خون از طریق فروبردن سوزن داخل ورید بازو به دست می آید
تشخیص های افتراقی

آمادگی لازم جهت انجام تست

تداخلات دارویی

اگر کسی دارای آنتی بادی های ضد انسولین توسعه یافته، به خصوص در نتیجه مصرف انسولین غیرانسانی (حیوانی یا مصنوعی) است، این آنتی بادی ها می توانند با آزمایش انسولین تداخل کنند.
اطلاعات تکمیلی

افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ انسولین بسیار کمی تولید می کنند و بنابراین در نهایت به درمان مکمل انسولین نیاز دارند. دیابت نوع ۲ به طور کلی مربوط به مقاومت به انسولین است که با گذشت زمان افزایش می یابد. افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ در ابتدا ممکن است تنها با تغییر در شیوه زندگی از جمله رژیم غذایی و ورزش، بیماری را مدیریت کنند. در نهایت، ممکن است به داروهای خوراکی برای افزایش حساسیت سلول های بدن به انسولین و یا به تحریک بدن برای تولید انسولین بیشتر نیاز باشد. بیماران نوع ۲ دیابت نیز ممکن است در نهایت به تزریق انسولین برای رسیدن به سطوح قند معمولی نیاز داشته باشند.

پاسخ دهید