خانه > آزمایشگاهی > آزمایش پتاسیم k

آزمایش پتاسیم k

آزمایش پتاسیم k.نام اختصاری: K+

سایر نام ها: پتاسیم،   Potassium Blood

بخش مورد انجام : بیوشیمی

نوع نمونه قابل اندازه گیری : سرم یا پلاسمای هپارینه

حجم نمونه مورد نیاز:   ۰٫۵ mL

شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی نمی باشد.

ملاحظات نمونه گیری:

  1. در صورت امکان از سوزن های کوچک استفاده نشود، همچنین در صورت امکان از تورنیکه استفاده نشود.
  2. بیمار مشت خود را گره نکند.
  3. اگر تورنیکه استفاده می شود نمونه خون تا یک دقیقه پس از بستن تورنیکه گرفته شود.
  4.  در اولین فرصت ممکن سرم یا پلاسما از سلول جدا گردد.
  5. سن و جنس بیمار در برگه آزمایش یادداشت گردد.

موارد عدم پذیرش نمونه : همولیز شدید موجب رد نمونه می گردد، تاخیر در جداکردن نمونه در بیمارانی که پلاکت بالایی دارند موجب رد نمونه میگردد

شرایط نگهداری: نمونه در C۴ به مدت یک هفته پایدار است.

کاربردهای بالینی:

۱-    ارزیابی علائم بالینی ناشی از مقادیر بالای پتاسیم یا مقادیر پایین آن

۲-    کنترل عملکرد کلیه ، تعادل اسید و باز و متابولیسم گلوکز

۳-    ارزیابی اختلالات عصبی – عضلانی و غدد درون ریز

۴-    تشخیص منشاء آریتمی قلبی و انفارکتوس کبدی

روش مرجع: (AAS) Atomic Absorption Spectrophotometry

روش ارجح: Flame Emission Spectroscopy، Ion-Selective Electrode

سایر روشها: کینتیک-اسپکتروفتومتری

مقادیر طبیعی:

بزرگسالان: ۳٫۵ – ۵٫۰ mEq/L

کودکان: ۳٫۴ – ۴٫۷  mEq/L

اطفال: ۴٫۱ – ۵٫۳  mEq/L     

نوزادان: ۳٫۹ – ۵٫۹  mEq/L  

مقادیر بحرانی:

بزرگسالان: کمتر از ۲٫۵ mEq/L و بیشتر از ۶٫۵ mEq/L

نوزادان:  کمتر از ۲٫۵ mEq/L و  بیشتر از ۸ mEq/L

تفسیر: سطوح پتاسیم کمتر از ۳ mEq/L همراه با علائم مشخص عصبی- عضلانی نشان دهنده یک درجه بحرانی از تخلیه داخل سلولی پتاسیم است. سطوح پتاسیم <2.5 mEql/L بطور بالقوه تهدید کننده حیات است. سطوح بالای پتاسیم می تواند  منجر به شرایط حاد شده و به اورژانس پزشکی  نیاز دارد به خصوص اگر پتاسیم در طی یک دوره کوتاه زمانی افزایش یابد. مقادیر ۶mEq/L<  علائم بطور واضح آشکار می شود و تهدید کننده حیات است و مقادیر mEq/L 10<  در بیشتر موارد کشنده است.

افزایش سطح : مصرف زیاد پتاسیم در رژیم غذایی، مصرف زیاد پتاسیم از طریق IV، نارسایی حاد یا مزمن کلیه، بیماری آدیسون، هیپوآلدوسترونیسم، دیوریتیک های مهارکننده آلدوسترون مانند اسپیرونولاکتون و تریامترن، له شدگی بافت، همولیز، انتقال خون همولیز شده، عفونت، اسیدوز،کم آبی بدن.

کاهش سطح :  کمبود مصرف پتاسیم در رژیم غذایی، کاهش تزریق IV، سوختگی ها، اختلالات GI مانند اسهال، استفراغ، آدنوم ویلوز، دیورتیک ها، هیپر آلدوسترونیسم، سندرم کوشینگ، اسیدوز توبولار کلیه (RTA)، مصرف شیرین بیان، آلکالوز، تجویز انسولین، تجویز گلوکز، آسیت تنگی شریان کلیه، سیستیک فیبروزیس، تروما، جراحی، سوختگی

عوامل مداخله گر: بستن تورنیکه به مدت بیش از یک دقیقه و همولیز نمونه می تواند سبب افزایش سطح K+ شود.

داروهای افزایش دهنده: اسید آمینو کاپروئیک، آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد نئوپلاستیک ، کاپتوپریل، اپی نفرین، هپارین، هیستامین، ایزونیازید ، لیتیم، مانیتول، دیورتیکهای ذخیره کننده پتاسیم، سوکسینیل کولین، مکمل های پتاسیم.

داروهای کاهش دهنده: استازولامید ، اسید آمینو سالیسیلیک، آنفوزیونهای گلوکز، آمفوتریسین B، انسولین ، ملین ها، کربنات لیتیم، پنی سیلین G ، سدیم (دوز بالا) ، فنوتیازین ها، سالیسیلاتها (آسپرین)، سدیم پلی استیرن سولفونات، کاربنی سیلین، سیس پلاتین، دیورتیک ها دفع کننده پتاسیم.

 

توضیحات: پتاسیم باید در طول درمان بسیاری از شرایط ، به ویژه در کتواسیدوز دیابتی و هر گونه درمان داخل وریدی ارزیابی شود.