خانه > آزمایشگاهی > سیستم کمپلمان

سیستم کمپلمان

2

سیستم کمپلمان یکی از مکانیسم های اجرائی اصلی ایمنی هومورال است.این سیستم یکی از مکانیسم های اجرائی مهم ایمنی ذاتی نیز می باشد.نام سیستم کمپلمان برگرفته از ازمایشهای جولز بورده است که مدت کوتاهی پس از کشف انتی بادی ها انجام گرفت.وی نشان داد که سرم تازه حاوی انتی بادی ضد باکتری است و اگر در دمای فیزیولوژیک بدن(37) درجه به باکتری اضافه شود باعث از بین رفتن انها می شود.حال اگر سرم تا 56 درجه سانتی گراد یا بیشتر گرم شود،توانایی تخریب خود را از دست می دهد.این پدیده ناشی از تخریب فعالیت انتی بادی نیست،زیرا انتی بادی ها در برابر حرارت مقاوم هستند.
بورده از این ازمایش ها نتیجه گرفت که سرم باید حاوی اجزای دیگری باشد که در مقابل حرارت حساس هستند و عمل تخریب کنندگی انتی بادی ها را یاری و تکمیل می کنند.بنابراین بعدا نام کمپلمان یعنی تکمیل کننده به این اجزا داده شد.
سیستم کمپلمان شامل پروتئین های سرمی و نیز تعدادی پروتئین موجود در سطح سلول هاست که با یکدیگر و سایر مولکول های سیستم ایمنی تحت شرای کنترل شده،تعامل دارند.
پروتئین های کمپلمان،پروتئین های پلاسمایی هستند که به طور طبیعی غیرفعال هستند.این پروتئین ها فقط تحت شرایط خاصی فعال می شوند و محصولاتی را تولید می کنند که اعمال اجرائی متعدد کمپلمان را اجرا می کنند.چندین خصوصیت فعال شدن کمپلمان برای عملکرد طبیعی ان ضروری است.
فعال شدن کمپلمان شامل پروتئولیز ترتیبی پروتئین ها و تولید انزیم هایی با فعالیت پروتئولیتیک است.پروتئین هایی که تحت تاثیر سایر پروتئاز ها فعالیت پروتئولیتیک کسب می کنند،زایموژن (Zymogen) نامیده می شوند.فرایند فعال شدن ترتیبی زایموژن که در واقع نوعی ابشار انزیمی است،خصوصیت سیستم ها انعقادی و کنین نیز است.
ابشارهای پروتئولیتیک،فعالیت سیستم را به شدت تقویت می کنند،زیرا فعال شدن یک مولکول انزیمی در هر کدام مراحل،منجر به فعال شدن چندین مولکول انزیمی در مراحل بعدی می شود.
محصولات حاصل از فعال شدن کمپلمان به صورت کوالان به سطح میکروب ها یا انتی بادی های متصل به انها یا سایر انتی ژن ها متصل می شوند.پروتئین های کمپلمان در فاز مایع غیر فعال هستند و یا فقط به صورت موقت فعالیت می کنند(به مدت چندین ثانیه).این پروتئین ها پس از اتصال به میکروب یا انتی بادی،به صورت پایدار فعال می گردند.
بسیاری از محصولات حاصل از تجزیه پروتئین های کمپلمان که از نظر بیولوژیک فعال ،به صورت کوالان به میکروب ها،انتی بادی ها و بافت هایی که کمپلمان در انها فعال شده اند،متصل می گردند.این خصوصیت باعث می شود که فعال شدن کامل و در نتیجه اعمال بیولوژیک سیستم کمپلمان منحصرا به سطح میکروب ها یا مکان هایی محدود باشد که انتی بادی به انها متصل شده است و این سیستم در خون فعال نشود.
پروتئین های تنظیمی موجود بر سطح سلول های میزبان که میکروب ها فاقد انها هستند،مانع از فعال شدن کمپلمان م شوند.پروتئین های کنترل کننده مذکور نوعی سازش برای سلول های طبیعی محسوب می شوند به طوری که صدمات ناشی از کمپلمان را در سلول های میزبان به حداقل می رسانند.میکروب ها فاقد پروتئین های تنظیم کننده هستند،بنابراین کمپلمان بر سطح انها فعال می شد.