سیفلیس (علائم،درمان،عکس و دارو)

عکس بیماری سیفلیس,درمان سیفلیس,آزمایش سیفلیس,سیفلیس عصبی,علائم سوزاک در مردان,انواع بیماریهای مقاربتی,سفلیس و سوزاک,عکس بیماری سوزاک
عامل بیماری سیفلیس میکروب اسپیروکت ترپونما پالیدوم است. انسان تنها میزبان طبیعی این میکروب است. قابل کشت در محیط های مصنوعی نیست ، بنا براین در آب و خاک و هوا وجود ندارد. در برابر حرارت و خشکی و صابون به سرعت از بین می رود. سرایت این باکتری در ۹۰% موارد از طریق تماس جنسی است. ولی در تماس مستقیم عامل با پوست و مخاط آسیب دیده هم قابل انتقال است. همچنین در خانم باردار از ماه چهارم قابل عبور از جفت به جنین است.
بدلیل شباهت ساختمان شیمیایی اسپیروکت های پاتوژن انسانی، واکنش ایمنی متقابل در برابر بیماری های پینتا، یاز و سیفلیس دیده می شود. در این موارد آنها را براساس علایم بالینی افتراق می دهند.
بیماری سیفلیس از نظر علایم بالینی به سه  مرحله تقسیم بندی می شود:2
مرحله اول:
دوره نهفتگی بیماری ۹۰-۱۰ روز است.سپس ایجاد زخم معمولا منفرد می کند که شانکر سفت نامیده می شود.۹۵%این شانکر ها در نواحی تناسلی است ولی ممکن است در مقعد، زبان، لبها، لوزه ها، پلک، پستان و نوک انگشتان هم دیده شود. معمولا بدون درد است با قطر ۲۰-۳ میلی متر.در این بیماران غدد لنفاوی نزدیک به شانکر به علت مهاجرت اسپیروکت ها به آنها متورم ، بزرگ و سفت می شوند. این برجستگی ها فاقد درد هستند و در اصطلاح خیارک نامیده می شوند.
زخم ها پس از ۵-۱ هفته خود به خود خوب می شوند. احتمال سرایت سیفلیس از این افراد ۵۰-۳۰% است. در خانم باردار قابل انتقال به جنین است.
مرحله دوم:
معمولا پس از ۶ هفته تا ۶ ماه از ورود میکروب به بدن شخص ایجاد می شود و ممکن است از چند روز تا چند سال ادامه پیدا کند. ممکن است در ۲ سال اول بیماری مرحله دوم چند بار رجعت کند.
از مشخصات آن بثورات جلدی و مخاطی، کسالت، و بی اشتهایی، تب، پلی آدنوپاتی ، آلوپسی( ریزش مو در نواحی ای از سر و ابرو) و لکه هایی در مخاط دهان است.ممکن است ضایات جلدی و مخاطی دارای عامل بیماری باشد و در سرایت بیماری از راه تماس مستقیم نقش داشته باشد.
پس از سیفلیس ثانویه ، مدتی طول می کشد که مرحله سوم بروز کند.به این مرحله ، سیفلیس نهفته می گویند.هیچ گونه علایم بیماری وجود ندارد و در حدود ۴-۱ سال طول می کشد.در این مرحله  سیفلیس از راه تماس مستقیم سرایت نمی کند.ولی در ۴ سال اول مرحله دوم قابلیت سرایت از راه مقاربت دارد.
مکن است برخی بیماران در این مرحله خود به خود خوب شوند.
مرحله سوم:
امکان بروز آن در ۳۰-۲ سال بعد از ورود اسپیروکت به بدن وجود دارد.فقط در یک سوم مبتلایان به سیفلیس دیده می شود. از بین این بیماران حدود ۲۰درصد مبتلا به ضایعات عصبی سیفلیس می شوند.۳۰ درصد عوارض قلبی و ۵۰ درصد مبتلا به توموری به نام گوم می شوند . گوم بر اثر واکنش های ایمنی سلولی نسبت به میکروب است و در مغز ، کبد ، استخوان و پوست ممکن است ظهور کند.
درسیفلیس مادرزادی، مرحله اول بر خلاف مراحل دیگر دیده نمی شود.
در بیماری سیفلیس حتی با تولید آنتی بادی بر ضد ترپونماپالیدوم ، هیچ گونه مصونیت هومورال یا سلولی دیده نمی شود.
داروی انتخابی در درمان آن پنی سیلین می باشد که البته در ترمیم ضایعات بافتی بیماری موثر نمی باشد.
تشخیص سیفلیس
تشخیص بر اساس سه نوع آنتی بادی در سرم بیمار است:
۱-آنتی بادی غیر اختصاصی به نام رآژین سیفلیسی
۲–آنتی بادی غیر اختصاصی ضد گروه ترپونما
۳- آنتی بادی اختصاصی ضد ترپونماپالیدوم
آنتی بادی غیر اختصاصی به نام رآژین سیفلیسی
این آنتی بادی بطور غیر اختصاصی به فسفولیپیپیدهای بسیادی از بافت ها متصل می شود.در اصطلاح آنتی لیپوئیدال و آنتی بادی واسرمن می گویند و از کلاس  IgM و گاهی IgG این آنتی بادی بر ضد غشا، میتوکندری سلولها می باشد و در نتیجه صدمات میکروبی به بافت ها ، توسط سیستم ایمنی سنتز می شود.بنابراین آنتی بادی رآژین در بیماری های غیر ترپونمایی نیز ممکن است در سرم ظهور کند.از بین آزمایشات تشخیضی بیماری های غیر ترپونمایی VDRL و RPR  کاربرد بیشتری دارند.
به دلیل غیر اختصاصی بودن این آنتی بادی در نتایج است ها مثبت کاذب زیادی دیده می شود.که به صورت حاد در عفونت های تب دار،واکسیناسیون، آبله، حاملگی، مصرف داروهای بی هوشی  و خون بند ناف نوزاد دیده می شود و یا به شکل مزمن که اغلب در بیماری های خود ایمنی ، عفونی مزمن و سرطانها دیده می شود.
آزمایشات سرولوژی تشخیص  رآژین سیفلیسی به عنوان غربالگری در بیماران مشکوک به سیفلیس به کار می رود. اگر در فردی این آزمایشات به دفعات منفی شد بیمار مبتلا به سیفلیس نیست و در صورت مثبت بودن تست باید علت آنراجستجو کرد.

3
آنتی بادی گروه ترپونما
این آتی بادی از کلاس IgG است که بر ضد آنتی ژنهای اشتراکی بین ترپونماپالیدوم و ترپونماهای غیر بیماری زا می باشد. از جمله آزمایشات تشخیصی آن می توان کلمر یا فیکساسیون کمپلمان رایتر را نام برد. این آزمایش نیز به صورت غیر اختصاصی در تشخیص سیفلیس کاربرد دارد در صورت منفی بودن ارزش زیادی دارد و در صورت مثبت شدن به طور قطع نمیتوان آنرا سیفلیس دانست.
آنتی بادی اختصاصی ترپونماپالیدوم
این آنتی بادی تنها در سرم بیماران مبتلا به سیفلیس دیده می شود و معمولا از کلاس IgG می باشد.از آزمایشات تشخیصی آن تست نلسون- مایر یا TPI  است که متداول نمی باشد اما آزمایشات Microhemagglutination assay,FTA-ABS  و ELISA متداولتر می باشند.از این آزمایشات در  غربالگری سیفلیس استفاده نمی شود زیرا حدود ۰٫۳ تا ۰٫۱ درصد افراد جامعه ممکن است به صورت گذرا دارای این آنتی بادی باشند

نویسنده:زکی لو

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده