نقرس(GOUT)

نقرس

نقرس ارثی یا اولیه: معمولا با آرتریت نقرسی( التهاب حاد مفاصل) همراه است. این بیماری ناشی از کمبود نسبی آنزیم H.G.P.R.T ase(هیپوگزانتین گوانین فسفو ریبوزیل ترانسفراز) است که طی آن گوانین و هیپوگزانین به GMP و IMP تبدیل نمی شوندو این امردر بالا بردن PRPP موثر باشد، در نتیجه راه اصلی سنتز پورینها باز می شود.بنابراین بعد از افزایش پورینها کاتابولیسم آن زیاد شده لذا میزان اسید اوریک خون افزایش می یابد.افزایش اسید اوریک موجب رسوب کریستال های اورات سدیم در مایع مفصلی ، بافت همبند، غضروف و حتی استخوان می شود.این کریستالها را توفی (Tophi) می نامند که در PH فیزیولوژیک بدن (7.4) رسوب می کند.تجمع توفی در مفاصل ، ایجاد آرتریت نقرسی می کند.در هنگام دفع اسید اوریک از طریق کلیه ها بتدریج که اسیداوریک به لوله های دور کلیوی و لوله های جمع کننده ادرار می رسد محیط کم کم اسیدی می شودکه باعث رسوب اسید اوریک و تشکیل سنگ های کلیوی می گردد.حدود 10 تا 20% افراد مبتلا به نقرس اولیه دارای سنگ کلیوی می باشند.برای رفع این عارضه باید حجم ادرار زیاد شود وPH ادرار به PH قلیایی کشیده شود که از ایجاد اسیدوز (به هر علتی) جلوگیری گردد. 95% افراد مبتلا را مردان تشکیل می دهند ومعمولا در سنین بالاتر از 30 سالگی می باشد و 5% افراد مبتلا را زنان و در سنین بعد از یائسگی تشکیل می دهند.
نقرس ثانویه:
این عارضه به طور ثانویه به دنبال یکسری از بیماریها به وجود می آید که عبارتند از لوسمی ،پلی سیتمی ، مولتیپل مایلوما ، آنمی های همولوتیک، بیماریهای مزمن کلیوی، درمان با اشعه x ،مصرف بیش از حد جیگر و کلیه در رژیم غذایی و …
نقرس ثانویه محدود به سن وجنس نمی باشد.
درمان نقرس:
الف- درمان دارویی مثل آلوپورینول ، کلشی سین و داروهای ضد التهاب مثل سالیسیلات که در درمان شبه نقرس به کار می رود.
ب- درمان غیر دارویی
1- جلوگیری از چاقی و عدم مصرف ترکیبات پورین دار
2- جلوگیری از دهیدراتاسیون: هر چه آب بدن کمتر باشد رسوب توفی و اسید اوریک بیشتر است.
3- اجتناب از مصرف الکل: الکل موجب دفع زیاد ادرار بدون دفع اسید اوریک می شود.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده