هلیکوباکتری پیلوری

1

 

 

هلیکوباکتری (H.pylori) برای اولین بار در سال 1982 از بدن انسان جدا شد.این باسیل، گرم منفی، خمیده و بشدت متحرک ، دربین لایه های مخاطی معده وگاها” دئودنوم و مری یافت می شود.H.pylori معمولا” از معده انسان جدا می شود،آنچه باعث توجه خاص به این باکتری شده است آن است که باکتری در بیشتر اشخاص مبتلا به زخم های معده با علت ناشناخته وجود دارد.شواهد فزاینده ای حکایت از این دارد که وجود H.pylori بر خطر ابتلا به بسیاری از فرایندهای التهابی وبدخیم دستگاه گوارش فوقانی تاثیر می گذارد.مشخصه بیوشیمیایی هلیکوباکتری، تولید فراوان آنزیم اوره آز می باشد. هرچند سویه های مختلف از نظر خصوصیات بیوشیمیایی مانند مثبت بودن کاتالازرواکسیداز هوموژن اند ولی درسطح ژنتیکی تنوع فراوانی در بین آنها گزارش شده است به همین دلیل حدس زده می شود که انسان ممکن است همزمان با بیش از یک سویه H.pylori آلوده باشد.پلاسمیدها در بیشتر سویه های H.pylori وجود دارند.مهمترین بخش موجود در بین سویه های H.pylori وجود ناحیه ژنی موسوم به Cag pathogenicity Island است که شامل قطعه 30kb از کرونوردم باکتری است کهcag A و چند ژن دیگر را کد می کند. هر دو سویه cag+ و cag – در بین جمعیت H.pylori در تمام نقاط دنیا وجود دارد. بعلاوه هر دو سویه می توا ند در یک میزبان وجود داشته باشد جایگاه ژنی دیگر بنام VacA وجود دارد که میزان آن در سویه های مختلف یکسان نمی باشد . این ژن پروتئین ترشحی را کد می کند که به Vacuolating cytotoxine موسوم است.
اپیدمیولوژی:
H.pylori از افراد ساکن نقاط مختلف جهان جدا شده است، به احتمال قوی انسان مخزن اصلی H.pylori است.انتقال در مواردی از فرد به فرد از طریق اندوسکوپ آلوده گزارش شده است.بعلاوه در مواردی H.pylori از مدفوع افراد ، بخصوص کودکان جدا شده است.از آنجا که شیوع باکتری در بین افرادی که در مراکزی با بهداشت نامطلوب زندگی می کنند مانند یتیم خانه ها و مراکز نگهداری عقب ماندگان ذهنی بسیار بالاست، انتقال دهانی- مقعدی نیز محتمل است.بعلاوه با توجه به جداسازی این میکروب از پلاک های دندانی و نیز یافتن DNA باکتری در بزاق،سرایت دهان به دهان نیز امکانپذیر است. عفونت های H.pylori می تواند در خانواده ها متمرکز شود.آلودگی با H.pylori اساسا” با سن و موقعیت جغرافیایی در ارتباط است. تفاوتی بین زنان و مردان از نظر میزان آلودگی وجود ندارد. در کشورهای در حال توسعه 70% از افراد تا 10 سالگی و تقریبا” 100% تا 20 سالگی با H.pylori آلوده هستند. در ایالت متحده آمریکا آلودگی در زمان کودکی بسیارکم بوده ولی با افزایش سن میزان آلودگی نیز افزایش یافته ، بگونه ای که در افراد بالای 60 سال 50 تا 60% آلودگی گزارش شده است. در بیشتر جوامع ، آلودگی با این باکتری در دوران طفولیت اتفاق می افتد.
آلودگی با H.pylori در ایالت متحده و سایر کشورهای پیشرفته بطور پیشرونده ای کا هش یافته است. از دلایل این امر میتوان به کمتر شدن تعداد افراد خانوار ، کاهش تراکم جمعیت و بهبود شرایط بهداشتی اشاره نمود.
آسیب شناسی و بیماریزایی:
H.pylori قادر به زندگی و تکثیر در محیط معده که برای بسیاری از باکتریها غیر قابل تحمل است می باشد. خصوصیات H.pylori که باکتری را قادر به زندگی در محیط معده می سازد عبارتند از: میکروآئروفیل بودن که نیاز اکسیژن را کاهش می دهد، شکل دوکی و تاژکهای فعال که حرکت باکتری را در لایه های چسبناک ممکن ساخته و فعالیت اوره آز که با تولید یونهای آمونیوم ،اسیدیته محیط را بافر می سازد.
H.pylori تنها در سطح سلول های اپی تلیا ل معدی رشد کرده و قادر به رشد در سطح سلول های اپی تلیا ل روده نمی باشد. سلول های اپی تلیا ل گرفتارممکن است در ناحیه انتروم یا فوندوس واقع باشد ولی در مواقعی سلول های دئودنوم یا مری نیز گرفتار می شود درحالی که سلول های روده هیچگاه آلوده نمی شود.
مکانیسم آسیب بافتها کاملا” مشخص نیست و عوامل میزبان و باکتری هر دو در نتیجه عفونت تعیین کننده اند. به نظر نمیرسد که H.pylori به بافت تهاجم کند بلکه ضایعات حاصله یا نتیجه پاسخ بافت به محصولات باکتری است و یا ناشی از تماس بافت با باکتری می باشد. آمونیوم تولید شده توسط آنزیم های باکتری برای سلولهای یوکاریوتی توکسیک بوده و می تواند آسیب مخاطی ناشی از نتروفیل ها را تشدید نماید.
لیپوپلی ساکارید باکتریایی معمولا” دارای فعالیت پش التهابی اند ولی در مورد لیپوپلی ساکاریدهای H.pylori این فعالیت کمتر است. لیپوپلی ساکاریدهای H.pylori ممکن است Lewis x یا Lewis y ویا هر دوی این آنتی ژنها را بیان نموده و یا قادر به بیان هیچ یک نباشد. این آنتی ژنها روی سلولهای اپی تلیال معده وجود دارد و شواهدی وجود دارد که فنوتیپ سلولهای میزبان از نظر آنتی ژنهای Lewis در انتخاب سویه ای از H.pylori که واجد آن آنتی ژن باشد موثر است. فیزیولوژی ترشح معدی افراد آلوده به H.pylori با افراد غیر آلوده متفاوت است. افراد آلوده نسبت به افراد غیر آلوده دارای مقادیر بیشتری گاسترین هستند که احتمالا” مربوط به کاهش مقدار سوماتواستاتین می باشد.H.pylori ممکن است باعث آسیب مستقیم سلول های پاریتال شده و از این طریق مقدار اسید را کاهش میدهد.
علائم بالینی:
1. بیماری حاد: عفونت با H.pylori میتواند باعث بیماری حاد در دستگاه گوارش فوقانی به صورت تهوع و درد قسمت فوقانی شکم شود. استفراغ و تب نیز ممکن است وجود داشته باشد. علائم برای 14-3 روز وجود داشته ولی در بیشترموارد کمتر از یک هفته طول می کشد. در مراجعه بیمار ممکن است مسمومیت غذایی تشخیص داده شود. بیشتر افراد مبتلا به H.pylori بدون علامت اند.
2. بیماری مزمن : مشخص شده است که پس از ابتلا به H.pylori برای چندین سال و حتی چندین دهه ، باکتری در معده وجود خواهد داشت. پاسخ های بافتی سرولوژیکی تقریبا” در تمامی افراد مبتلا بروز می کند. علائم عفونت حاد یعنی علائم دستگاه گوارش فوقانی معمولا” بازگشت نکرده و افراد مبتلا به عفونت مزمن بدون علامت هستند.
3. زخم اثنی عشر : متجاوز از 90% از ا فراد مبتلا به زخم اثنی عشر به H.pylori آلوده هستند ، زخم های اثنی عشر بدون سا بقه مصرف آسپرین یا داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی و در غیاب سندروم Zollinger-Ellison عموما” با H.pylori همراهند.
4. زخم معده : 80-50 در صد از بیماران دچار زخم معده خوش خیم مبتلا به H.pylori هستند که این در صد نسبت به کسانیکه زخم اثنی عشر داشته و H.pylori نیز دارند کمتر است. دلیل این امر این است که تعداد زیادی از زخم های معده بدلیل مصرف آسپرین و داروهای غیر استروئیدی NSAID ایجاد می شوند در صورتی که این تعداد را کنار بگذاریم بیشتر موارد باقیمانده زخم های معده دارای H.pylori هستند.
5. کارسینومای معده : بدلیل آنکه رشد H.pylori در معده منجر به گاستریت مزمن می شود و از آنجا که گاستریت مزمن بعنوان یکی از عوامل خطر کارسینومای معده است ، دخالت این باکتری در ایجاد کارسینومای معده محتمل بنظرمی رسد کاهش شیوع کارسینومای معده در کشورهای توسعه یافته با سن بالاتر ابتلا و شیوع کمتر H.pylori مطابقت می کند. خصوصیات ابتلا به H.pylori شامل شیوع بیشتر در سنین بالاتر ، شیوع بیشتر در سیاهان و آسیایی ها ، ابتلا بیشتر در طبقات پائین اجتماع ( از نظر اقتصادی ) و … همگی شباهت به خصوصیات سرطان معده دارد. بعلاوه متاپلازی روده و گاستریت آترونیک که هر دو از عوامل خطر درسرطان معده هستند نیز با وجود H.pylori ارتباط دارد بنابراین نقش مستقیم این ارگانیسم درسرطان معده از نظر بیولوژیکی محتمل است وکشورهایی که شیوعH.pylori در آنها زیاد است دارای موارد بیشتری از سرطان معده هستند. امروزه مشخص شده است که هرچندکاهش ابتلا به H.pylori درکشورهای پیشرفته با کاهش آدنوکارسینوما آنتروم وقند معده همراه بوده است ولی شیوع آدنوکارسینومای کاردیای معده ( وقسمت تحتانی مری ) بطور قابل توجهی افزایش یافته است. از این یافته ها می توان نتیجه گیری کرد که کاهش عفونت H.pylori ممکن است در افزایش این نوع سرطان ها نقش داشته باشد.
6. لنفوم های معده
7. بیماری مری
تشخیص:
وجود H.pylori را می توان با روش های تهاجمی مانند اندوسکوپی و بیوپسی یا روش های غیر تهاجمی مثل روش های سرولوژیک یا قسمت تنفس تشخیص داد. هر کدام از این روش ها در صورتی که بطور صحیح انجام شوند ، صحت تشخیص بیشتر از 95 در صد داشته و هر کدام دارای معایب و مزایایی می باشد .
اندوسکوپی و بیوپسی از نظر هزینه گران بوده و تهاجمی اند اما اطلاعات بسیار زیادی در اختیار پزشک قرار میدهند. درصورت رشد باکتری می توان وجود باکتری در بافت را روی برش های تهیه شده از بافت که با رنگ های گرم ، نقره ، گیمسا یا آکریدین اورنج رنگ آمیزی شده باشد دید ، یا با روش های ایمنوفلورسانس و ایمنو پراکسیداز مشخص کرد. برای تشخیص سریع H.pylori می توان نمونه بیوپسی را پس از انکوباسیون در 37 درجه سانتی گراد از نظر اوره آز بررسی کرد. با یک ساعت انکوباسیون حساسیت این روش 60% و با انکوباسیون 24 ساعت بیشتر از 90% است ، ولی با انکوباسیون های طولانی تر بدلیل رشد فلور طبیعی معده ، ویژگی تست کاهش می یابد. مزیت دیگر استفاده از اندوسکوپی این است که می توان زخم ها ، ضایعات و توده های موجود را بررسی کرد.H.pylori IgG و بمقدار کمتر IgA در صورتی تیترهای بالای آن پایدار باشد ، معمولا” انعکاسی از وجود H.pylori در بدن فرد است. روش های سرولوژیک معمولا” پاسخ های آنتی بادی تمام معده را نشان می دهد در حالیکه نمونه بیوپسی فقط جزیی از معده را شامل می شود. حساسیت تشخیصی روش های سرولوژیک از سایر روش های مثل بیوشیمی بیشتر است. با درمان موثر ضد میکروبی ، تیتر آنتی بادی کاهش یافته ولی معمولا” 3 تا 6 ماه طول می کشد تا مقدار آن کاملا” کاهش یابد. در صورتی که درمان ناقص باشد ، تیتر آنتی بادی همچنان بالا باقی خواهد ماند. مدت کوتاهی پس از ابتلا به H.pylori مقدار IgM ضد آن افزایش یافته و سپس به حد طبیعی باز می گردد. درعفونتهای راجعه ، پس از درمان ناکامل نیز ممکن است تیترIgM افزایش یابد.روش های سرولوژیک کنونی برای افراد بالغ استاندارد شده اند ولی درتعبیر نتایج بدست آمده ازآنها برای کودکان باید جانب احتیاط را رعایت کرد. وجود فعالیت اوره آز شدید H.pylori ، ابداع تست های تنفسی را امکان پذیر ساخته است. برای انجام تست ، فرد را ناشتا نگه داشته و سپس به اوغذای حاوی اوره با کربن ایزوتوپ C 14 یا C 13 می دهند. پس از یک ساعت نفس شخص را از نظر Co2 13 یا Co2 14 بررسی می کنند. نتایج بدست آمده با تعداد ارگانیسم موجود در ارتباط است. هر چند در صورتی که شخص بطور ناکامل یا ناکافی نیز درمان شده باشد تست منفی خواهد شد در حالیکه ارگانیسم در بدن شخص بیمار وجود دارد. لازم بذکر است که تنفسی بودن تست 1 تا 3 ماه بعد از درمان بدلیل از بین رفتن کامل ارگانیسم است.
درمان:
در حال حاضراندیکاسیون های زیادی برای درمان H.pylori وجود دارد. دربیمارانی که قبلا” به زخم های گوارشی مبتلا بوده اند و H.pylori درآنها کلونیزه شده است ، درمان های ضد میکروبی که باعث حذف H.pylori می شود معمولا” از درمان های کوتاه مدت ضد اسیدی در جلوگیری ازعود مجدد بیماری موثرتر است. بنابراین امروزه درمان های ضد اسیدی از اولین درمان های متداول برای زخم های اثنی عشر به شمار می آیند. زخم های معدی نیز که با عفونت H.pylori همرا ه هستند همانند زخم های اثنی عشر درمان می شوند.
Helicobacter pylori is a spiral shaped bacterium
Helicobacter pylori is a spiral shaped bacterium that lives in the stomach and duodenum (section of intestine just below stomach). It has a unique way of adapting in the harsh environment of the stomach.

The inside of the stomach is bathed in about half a gallon of gastric juice every day. Gastric juice is composed of digestive enzymes and concentrated hydrochloric acid, which can readily tear apart the toughest food or microorganism. Bacteria, viruses, and yesterdays steak dinner are all consumed in this deadly bath of chemicals. It used to be thought that the stomach contained no bacteria and was actually sterile, but Helicobacter pylori changed that.

The stomach is protected from its own gastric juice by a thick layer of mucus that covers the stomach lining. Helicobacter pylori takes advantage of this protection by living in the mucus lining.
C=O(NH2)2 + H+ + 2H2O —urease—> HCO3- + 2(NH4+)
Urea hydrolysis: urea is broken down to ammonia and carbon dioxide

Once H. pylori is safely ensconced in the mucus, it is able to fight the stomach acid that does reach it with an enzyme it possesses called urease. Urease converts urea, of which there is an abundant supply in the stomach (from saliva and gastric juices), into bicarbonate and ammonia, which are strong bases. This creates a cloud of acid neutralizing chemicals around the H. pylori, protecting it from the acid in the stomach. The reaction of urea hydrolysis is important for diagnosis of H.pylori by the breath test.

Another defense H. pylori has is that the body’s natural defenses cannot reach the bacterium in the mucus lining of the stomach. The immune system will respond to an H. pylori infection by sending white cells, killer T cells, and other infection fighting agents. However, these potential H. pylori eradicators cannot reach the infection, because they cannot easily get through stomach lining. They do not go away either, though, and the immune response grows and grows. Polymorphs die, and spill their destructive compounds (superoxide radicals) on stomach lining cells. Extra nutrients are sent to reinforce the white cells, and the H. pylori can feed on this. within a few days, gastritis and perhaps eventually a peptic ulcer results. It may not be H. pylori itself which causes peptic ulcer, but the inflammation of the stomach lining; i.e. the response to H. pylori


H. pylori is believed to be transmitted orally. Many researchers think that H, pylori is transmitted orally by means of fecal matter through the ingestion of waste tainted food or water. In addition, it is possible that H. pylori could be transmitted from the stomach to the mouth through gastro-esophagal reflux (in which a small amount of the stomach’s contents is involuntarily forced up the esophagus) or belching, common symptoms of gastritis. The bacterium could then be transmitted through oral contact.

Helicobacter pylori (H.pylori for short) was first discovered in the stomachs of patients with gastritis & stomach ulcers nearly 25 years ago by Dr Barry J. Marshall and Dr J. Robin Warren of Perth, Western Australia. At the time (1982/83) the conventional thinking was that no bacterium can live in the human stomach as the stomach produced extensive amounts of acid which was similar in strength to the acid found in a car-battery. Marshall & Warren literally “re-wrote” the text-books with reference to what causes gastritis & gastric ulcers.
In recognition of their very important discovery, they were Awarded the 2005 Nobel Prize for Medicine & Physiology.

H.pylori is a cork-screw shaped Gram-negative bacterium which is found to be present in the stomach-lining of ~3 billion people around the world (i.e. half the world’s population) and is the most common bacterial infection of man. Many of those carrying the bacterium have little or no symptoms & are apparently well, but all without exception have inflammation of the stomach lining, a condition which is called “gastritis”. Gastritis is the underlying condition which eventually causes ulcers and other digestive complaints. If a person has had an H.pylori infection constantly for 20-30 years, it can lead to cancer of the stomach. This is the reason that the World Health Organisation’s (WHO) International Agency for Research into Cancer (IARC) has classified H.pylori as a “Class- I-Carcinogen” i.e. in the same category as cigarette smoking is to cancer of the lung & respiratory tract

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده