خانه > آزمایشگاهی > هپاتیت E

هپاتیت E

777777777777777777777777777

هپاتيت E باعث هپاتيت حاد درانسان و چندين گونه حيوانی می شود. اين بيماری مانند هپاتيت A از طريق دستگاه گوارش منتقل می شود ولی عامل آن ويروس هپاتيت A و B نيست به همين دليل آن را هپاتيت غير A وغير B يا هپاتيت ويروسی E نام نهادند .
شيوع اين هپاتيت به صورت تک گير و همه گير می باشد و معمولا يک روند خوش خيم و خود محدود شونده ای را طی می کند ولی در صورت ابتلای زنان باردار بويژه در اواخر دهه سوم بارداری با 25% مرگ و مير همراه خواهد بود.
   
ساختمان ويروس

اين ويروس از خانواده کلسی ويروسها بوده که دارای ژنوم RNA تک رشته ای پلاريته مثبت و يکپارچه می باشد. همچنين اندازه ژنوم آن kb 7.4 تا 8.3 است. اين ويروس پوشش ندارد.
     اپيدميولوژی   ويروس هپاتيت E در سراسر جهان يافت شده است ولی در آسيای مرکزی و جنوب غربی آسيا نسبت به ساير مناطق دنيا عموميت بيشتری داشته است .
اين بيماری در کشورهای صنعتی به صورت تک گير (3-0%) و در کشور های در حال توسعه به صورت همه گير (5/24-2/7) شيوع دارد. تاکنون اپيدمی اين ويروس در هند ‚ پاکستان ‚ نپال ‚ برمه ‚ شمال آفريقا و مکزيک گزارش شده است.

بزرگترين اپيدمی در شمال غربی چين اتفاق افتاده است که حدود 100هزار نفر را به اين بيماری مبتلا کرده است.   اولين اپيدمی در ايران در سال 1369 در کرمانشاه و دومين اپيدمی در استان چهار محال بختياری در سال 1371 اتفاق افتاده است.
البته آمارهای دقيق در خصوص وضعيت و شاخصهای بيماری هپاتيت E در ايران وجود ندارد ولی با اين حال در استان گلستان 9/6 % در زنان 45-20 ساله مورد بررسی دارای آنتی بادی عليه ويروس هپاتيت E بوده اند. در تبريز نيز شيوع سرمی HEV در بيماران همودياليزی 4/7 % بوده است .

بررسی سويه هايی از بيماران انسانی در تايوان و ايتاليا و يونان نشان داده است که از نظر ژنتيکی مشابه سويه های خوکی و جوندگان بوده و احتمال عفونت زئونوتيک را پيشنهاد می نمايد.   اپيدمی هپاتيت E در هنگام بارانهای موسمی شدت می يابند و يک تا دو سال نيز باقی می مانند .    

يافته های بالينی   در کل ‚ بيماری خفيف است ولی می تواند شديد باشد و ميزان مرگ ومير بالايی داشته باشد. علائم اين بيماری به صورت سرماخوردگی ‚ ضعف عمومی ‚ تب ‚ بی اشتهايی و بی حالی می باشد. اين ويروس با ورود به بدن باعث از کار افتادن کبد شده و کبد نمی تواند سموم را دفع کند در نتيجه موجب بروز عارضه و در نهايت مرگ فرد مبتلا می شود .     آسيب شديد کبدی از طريق HEV در زنان حامله ممکن است مربوط به يکی از چندين فاکتور هورمونی و يا تفاوت در پاسخهای ايمنی باشد.       انتقال

ويروس هپاتيت E در اکثر موارد به وسيله مسير مدفوعی- دهانی بويژه از طريق آب آلوده انتشار می يابد. اين ويروس يک هفته قبل از شروع علائم بيماری در مدفوع فرد بيمار ديده می شود و تا 52 روز از طريق مدفوع دفع می گردد.   انتقال شخص به شخص عفونت در مواقع اپيدميک و اسپوراديک غير معمول است دليلش هم ناشناخته است ولی انتقال از مادر به جنين گزارش شده است.       تشخيص آزمايشگاهی   معمولترين تکنيک جهت شناسايی اين عفونت استفاده از RT-PCR برای اثبات وجود RNA ويروس و الايزا برای اثبات حضور IgM اختصاصی ضد ويروس هپاتيت E می باشد.    

پيشگيری ودرمان   از آنجائيکه انتقال HEV از راه دهانی مدفوعی بوده و ارتباط نزديک با سطح بهداشت اجتماعی و اقتصادی دارد می توان اين افزايش موارد ابتلا در مناطق کمتر توسعه يافته را به ميزان قابل توجهی مشاهده کرد.   سن ‚ سطح سواد ‚ محل اقامت ‚ نوع جامعه و تراکم خانواده به عنوان عوامل خطر در کسب عفونت HEV شناخته شده اند اين بيماری خود محدود شونده بوده و نياز به درمان خاصی ندارد.   
متاسفانه امروزه پزشکان کمتر اين بيماری را مورد توجه قرار می دهند که اين امر سلامت مبتلايان و ساير افراد جامعه را تهديد می کند.
      رد يابی اين بيماری بويژه در زنان باردار اهميت زيادی دارد در اين صورت می توان از شيوع بيماری و عوارض ناشی از آن جلوگيری به عمل آورد. بنابر اين راههايی که منجر به ارتقا سطح بهداشت جامعه می شود می تواند در پيشگيری از اين بيماری موثر باشد .

منبع:goums.ac.ir