خانه > آزمایشگاهی > پاراگونیموس وسترمانی paragonimus westermani

پاراگونیموس وسترمانی paragonimus westermani

وسترمانی
پاراگونیموس وسترمانی یک فلوک ( کرم پهن ) ریوی است و در آسیا و آمریکای جنوبی به فراوانی دیده می شود. اولین بار این کرم در سال 1878 از بدن دو پلنگ که در باغ وحش های اروپا مرده بودند پیدا شد. چند سال بعد عفونت های انسانی به این فلوک نیز در تایلند دیده شد.*
 
فرمانرو
شاخه
رده
راسته
تیره
جنس
گونه
جانوران
پلاتی هلمینتس
ترماتود ها
پلاژی اورکیده
تروگلوترماتیده
پاراگونیموس
پ.وسترمانی
 
پاراگونیمیاز یک  عفونت انگلی ناشی از غذا است که در اثر خوردن غذای آلوده به این فلوک ایجاد شده و می تواند باعث ایجاد ایجاد التهاب تحت حاد تا مزمن ریوی شود. این کرم یکی از اصلی ترین کرم های آلوده کننده ی ریه است و آلودگی به آن نیز گسترش زیادی در کره زمین دارد. این کرم در سال 1878 توسط کونراد کربرت (1849-1927) کشف شد.
 بیش از 30 گونه از ترماتود های (فلوک های )  جنس پاراگونیموس شناسایی شده اند که انسان و حیوانات را آلوده می کنند. در بین نزدیک به 10 گونه ای که به عنوان گونه های بالقوه خطرناک برای انسان معرفی شده اند، پاراگونیموس وسترمانی فلوک اصلی ریه است و بیشتر از سایر گونه ها انسان را آلوده می کند.
مورفولوژی ( ساختار بدنی )  پاراگونیموس وسترمانی (فلوک ریه)
[تصویر: 200px-Paragonimus_westermanii.jpg]اندازه، شکل و رنگ کرم وقتی که زنده است، انسان را به یاد دانه ی قهوه می اندازد.  کرم های بالغ 7.5 تا 12 میلیمتر طول داشته و بین 3.5 تا 5 میلیمتر عرض دارند. پوست ا(تگومنت) ین کرم به سختی توسط خار های پولک مانندی پوشیده شده است.  بادکش های دهانی و شکمی این کرم تقریبا هم اندازه اند.
کیسه ی دفعی از انتهای خلفی تا نزدیک حلق کشیده می شود. بیضه های لوبوله در نزدیکی انتهای خلفی و مجاور یکدیگر قرار داشته و تخمدان های لوبوله در میانه های بدن کرم هستند. رحم به شکل یک مارپیچ می باشد که در سمت راست استابولوم قرار می گیرد. غدد زرده که زرده ی تخم ها را می سازند در طرفین کرم و از حلق تا انتهای خلفی کرم کشیده شده اند.  با مشاهده خار های تگومنت و مشاهده متاسرکر این کرم می توان یک کرم را بین 30 گونه آن افتراق داد.
تخم پارا
م ها : تخم های پاراگونیموس وسترمانی طولی بین 80 تا 120 میکرون داشته و 45 تا 70 میکرومتر عرض دارند. این تخم ها که دیواره ای محکم دارند دارای ساختار غیر متقارن و تخم مرغی شکل هستند.  در انتهای پهن تر تخم، اوپرکولوم یا دریچه به سختی قابل مشاهده است. انتهای مقابل تخم دارای دیواره ضخیم تری است.  این تخم ها وقتی در خلط یا مدفوع بررسی می شوند هنوز فاقد جنین هستند.
سرکر : سرکر در بین گونه های مختلف این جانور به سختی قابل تشخیص و افتراق است. این سرکر در همه گونه ها دارای یک بادکش بزرگ بوده و پوسته ای خاردار دارد.
متاسرکر : متاسرکر اغلب در بافت ها دیده می شود. دارای پوسته خاردار بوده و 2 بادکش دارد.
کرم بالغ : فلوک ها بالغ اغلب رنگ قهوه ای آجری یا تخم مرغی دارند.  طولی معادل 8 تا 12 میلیمتر داشته و قطرشان 4 تا 8 میلیمتر است. این کرم ها هرمافرودیت هستند. یک تخمدان لوبوله دارند که در قدام دو بیضه ی شاخه شاخه قرار گرفته است. مثل سایر گونه های ترماتود ها (فلوک ها ) این کرم نیز دارای دو بادکش است. یک بادکش شکمی و یک بادکش دهانی.
 چرخه زندگی فلوک ریه
 تخم های بدون جنین پاراگونیموس وسترمانی ( فلوک ریه ) از طریق خلط یا مدفوع انسان یا گربه دفع می شوند. بعد از گذشت 2 هفته، میراسیدیا (جنین) داخل تخم تکامل یافته و با باز کردن اوپرکولوم تخم به بیرون راه پیدا می کند.  میراسیدیا وارد بدن اولین میزبان واسط ( نوعی حلزون ) می شود. بعد از رشد و تکثیر اسپوروسیست در بدن میزان اول، و بعد از گذراندن مرحله ردی، سرکر ها از بدن حلزون خارج شده و وارد آب می شوند.
سرکر ها با شنا کردن در آب خودشان را به خرچنگ های آبی و میگو ها رسانده و وارد بدن آن ها می شوند (میزبان واسط دوم ) این کرم ها در بدن خرچنگ ها وارد عضلات آن ها شده و به متاسرکر ها تکامل می یایند. انسان ها یا گربه ها با خوردن گوشت خام یا نیم پز خرچنگ های آلوده به کرم آلوده می شوند. بعد از بلع، متاسرکر از کیست خارج شده و با نفوذ در روده، وارد ریه ها شده و به کرم بالغ تبدیل می شود.
Paragonimus_LifeCycle
اولین میزبان واسط پاراگونیموس وسترمانی ، حلزون های آبی هستند که می تواند یکی از گونه های زیر باشد:
[list=none]
Semisulcospira amurensis
Semisulcospira calculus
Semisulcospira cancellata
Semisulcospira extensa
Semisulcospira gottschei
Semisulcospira libertina – نام دیکر: Semisulcospira toucheana
Semisulcospira mandarina -نام دیگر: Semisulcospira wegckiangensis
Semisulcospira multicincta
Semisulcospira nodiperda
Semisulcospira nodiperda quinaria
Semisulcospira paucincta
Semisulcospira peregrinomum
در برخی موارد خاص، کرم بالغ بجای تشکیل در ریه های انسان در بافت هایی مثل مغز یا عضلات مخطط تشکیل می شود که عوارض بیماری بسته به محل تشکیل کرم بالغ تفاوت می کند. در این نوع موارد به خاطر عدم خروج تخم ها از بدن ( بر خلاف تشکیل کرم بالغ در ریه که تخم ها از بدن خارج می شوند ) انسان یک میزبان بن بست به حساب می آید.
 اپیدمیولوژی
میزبان های نهایی و مخزن فلوک ریوی یا پاراگونیموس وسترمانی گروه بزرگی از گوشتخواران را شامل می شوند. سگ ها، گربه ها، خوک ها، جوندگان و … در گروه میزبان های این کرم قرار میگیرند. میزبان نهایی از جمله انسان با خوردن گوشت خام یا نیم پز میگو ها و خرچنگ های آلوده به متاسرکر آلوده می شوند.
آلودگی به این انگل در آسیای شرقی بیشتر به چشم می خورد چون غذاهای خام دریای در این بخش از جهان به فراوانی مورد استفاده قرار می گیرد. یکی دیگر از دلایل شیوع بالای عفونت به این انگل تنوع میزبان های حد واسط و نهایی این کرم است که می تواند با آلوده کردن انواع مختلفی از حیوانات، چرخه زندگی خود را حفظ کرده و به تولید مثل و تکثیر بپردازد.
انسانی که آلوده شد بعد از 65 تا 90 روز شروع به دفع کردن تخم می کند. کرم بالغ می تواند تا 20 سال در بدن انسان زنده بماند.
پاتولوژی فلوک ریه
وقتی که کرم در بافت ریه یا بافت نابجا (اکتوپیک) ساکن می شود، واکنشی را در سیستم ایمنی القا می کند که باعث ایجاد لایه گرانوله و فیبروزه در اطراف کرم شده و یک کپسول به وجود می آید. تخم های کرم نیز در بافت های اطراف باعث ایجاد سودوتوبرکل می شوند.
اگر کرم وارد طناب نخاعی شده باشد می تواند باعث فلج شود. ایجاد کپسول در بافت قلب نیز می تواند باعث مرگ بیمار شود. سکونت کرم در دستگاه ریوی نیز باعث علائم موضعی مثل سرفه شدید، برونشیت و خلط خونی می شود.
تشخیص فلوک ریوی
تشخیص بر مبنای مشاهده میکروسکوپیک تخم ها در خلط یا مدفوع بنا نهاده می شود ولی این تخم ها تا 2 الی 3 ماه بعد از شروع عفونت دیده نمی شوند.  همچنین این تخم ها را می تواند در مایع افیوژن یا بیوپسی (نمونه برداری از بافت زنده ریه) مشاهده کرد. تشخیص آنتی بادی در خون با استفاده از روش های سرولوژیک می تواند روشی مهم در تشخیث آلودگی به این کرم باشد.
روش های تصویر برداری مثل اشعه ایکس و… برای دیدن کپسول ها و کرم ها در بافت آلوده نیز می تواند مفید واقع شود. با توجه به شباهت ضایعات ریوی به توبرکلوز (سل) و پنومونی (ذات الریه ) ایپروکتی، نمونه برداری از بافت ریه می تواند به تشخیص نهایی منجر شود.
درمان بیماری
با توجه به گفته CDC، پرازیکوانتل داروی انتخابی درمان آلودگی به این انگل در انسان می باشد. دوز پیشنهادی عبارت است از 75 میلی گرم / کیلوگرم که به سه قسمت تقسیم شده و در سه روز به بیمار تجویز می شود. بیتیونول نیز یک داروی جایگزین است که می تواند مورد استفاده واقع شود. البته این دارو منجر به راش های پوستی و کهیر می شود.
تشخیص افتراقی با سل
در بیمارانی با تب، سرفه و کاهش وزن، اغلب بیمار آلوده به این کرم، به عنوان یک بیمار آلوده به TB ( باسیل سل ) در نظر گرفته می شود و این تشخیص اشتباه در پزشک های تازه کار به فراوانی به چشم می خورد.

منبع : laboratory1388.blogfa.com