معماری
آرتریت روماتوئید ( RA )

آرتریت روماتوئید ( RA )

یکی از شایع ترین بیماری های اتوایمیون می باشد.خصوصیات اصلی RA التهاب مفاصل است که موجب تخریب مفصل و از دست رفتن کارائی آن می گردد.تشخیص زودهنگام RA و شروع سریع درمان مناسب آن یکی از مهمترین راههای جلوگیری از تخریب کامل مفصلی می باشد.تشخیص Ra اساسا به علائم کلینیکی و آزمایشات سرولوژیک بر علیه آنتی بادی های ضد فاکتور روماتوئید(RF) تا کنون محدود بوده است.RFیک مارکر سرولوژیک برای تشخیص RA با اختصاصیت 70 در صد می باشد.

در چندین بررسی نشان داده شده که آنتی بادی هایی بر علیه بقایای سیترولین شده اسید آمینه آرژنین در پروتئین های الیاف غضروفی در بیماران RFمنفی مبتلا به آرتریت روماتوئید دیده می شود.اندازه گیری Anti-MCV بخصوص در بیماران RF منفی توصیه می شود.سیترولین شدن، یک واکنش آمیناز پپتدیل آرژنین بوده که اسید آمینه آرژنین را به سیترولین تبدیل می کند.سیترولین شدن اسیدهای آمینه اساسا در سلول ها انجام شده و در آن اسید آمینه آرژنین به یک ترکیب پروتئینی غیر معمول به نام سیترولین تبدیل می شود که سیستم ایمنی آن را غریبه به حساب آورده و بر علیه آن آنتی بادی می سازد؛آنتی بادی هایی که موجب التهاب و تخریب سلول های سینوویال در غضروف ها می گردند.انواع گوناگونی از پروتئین های سیترولین شده در بیماران RA پیدا شده اند.یکی از آنها Saآنتی ژن یا Mutated Citrullinated Vimentin یا (MCV) می باشد.

در تشخیص RA تعیین اتوآنتی بادی ها در مقابل MCV نقش تشخیصی و پیشگویی کننده دارد.انجام آن بسیار ارزشمندتر از آزمایش RF می باشد.انجام آزمایش Anti-MCV با روش الایزا دارای حساسیت و اختصاصیت بسیار بالا برای تشخیص اتوآنتی بادی های ضد Vimentin سیترولین شده می باشد.Vimentinیک پروتئین سیترولین شده حاضر در همه بخشها بخصوص بافت سینوویال بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید می باشد.تیتر آنتی بادی های ضد Vimentin در بیماران RA ارتباط قوی با درجه و شدت بیماری دارد.اخیرا یک تست سرولوژِیک POCT برای تشخیص RF و Anti-MCV ابداع گردیده که دارای حساسیت 72 درصد و اختصاصیت 99.7 درصد می باشد.

Anti-MCV امروزه به عنوان یک بیومارکر کارآمد برای تشخیص پیشرفت RA مورد استفاده قرار می گیرد.ارزش اصلی این آزمایش در این است که ظهور اولیه این آنتی بادی ها تشخیص زودرس RA را فراهم آورده و موجبات درمان سریع و زودهنگام قبل از بروز علائم بیماری را فراهم می کند.بعلاوه میزان تیتر Anti-MCV ارتباط بسیار قوی با شدت و فعالیت بیماری و بالعکس موفقیت درمان دارد.

آرتریت روماتوئید یک بیماری التهابی مزمن بوده که حدود 1-5/0 درصد از بالغین را درگیر می‌کند و با التهاب مزمن مفاصل، التهاب سیستماتیک و اختلالات ایمونولوژیکی همراه است. فرم فعال و کنترل نشده‌ی آن باعث آسیب به مفاصل، کاهش کیفیت زندگی، ناتوانی و اختلالات قلبی-عروقی می‌گردد. لنفوسیت‌ها و سلول‌های التهابی و محصولات آنها نظیر سایتوکاین‌ها شامل TNF-α، IL1، IL6، IL7، IL15، IL17A، IL18 و IL21 در ایجاد این بیماری نقش دارند، بنابراین استفاده از آنتی‌بادی علیه آنها می‌تواند در کاهش عوارض بیماری و بهبود بیماری مفید باشد. مهم‌ترین سایتوکاینی که می‌تواند به عنوان هدف درمانی مدنظر قرار گیرد TNF-α می‌باشد. مهم‌ترین آنتی‌‌بادی مونوکلونال علیه آن، Infliximab (IFX) می‌باشد که کارآزمایی بالینی آن جهت درمان آرتریت روماتوئید با کارایی بالا اثبات شده است. این آنتی‌بادی می‌تواند موجب کاهش عوارض مفاصلی بیماری و کاهش التهاب مفاصل گردد. از دیگر آنتی‌بادی‌هایی که می‌تواند در درمان آرتریت روماتوئید استفاده شود آنتی‌بادی مونوکلونال علیه رسپتور IL6 می‌باشد که Tocilizumab نام دارد و در مرحله‌ی کار‌آزمایی بالینی می‌باشد.

پاسخ دهید