معماری

آزمايش Bleeding Time,BT

آزمايش BT به منظور ارزيابي عروق و فاكتورهاي پلاكتي به كار مي‌رود. اين تست در افرادي كه داراي خونريزي بوده و يا از نظر تمايل به خونريزي داراي سابقه فاميلي مي‌باشند و همچنين در همه بيماراني كه عمل جراحي در پيش دارند، قبل از عمل جراحي انجام مي‌شود. هنگامي كه آسيب عروقي رخ مي‌دهد، نخستين پاسخ هموستاتيك شامل يك انقباض اسپاسمي در عروق ريز ناحيه آسيب ديده مي‌باشد. در مرحله بعد، پلاكت‌ها به جداره عروق ناحيه آسيب ديده متصل شده و سعي در پر كردن فضاي خالي شده (چاله ايجاد شده) را دارند. نقص در هر كدام از اين دو مرحله منجر به افزايش نتيجه BT مي‌گردد. چنانچه تعداد پلاكت‌ها ناكافي (معمولاً كمتر از 50000 در ميلي‌ليتر) باشد و يا عملكرد آنها مطلوب نباشد (در بيماران داراي اورميا و يا بيماراني كه آسپرين دريافت مي‌كنند)، و يا چنانچه قدرت انقباض عروق پايين باشد (مثلاً در افراد مسن و يا در افرادي كه داراي شكنندگي عروقي بالايي هستند)، نتيجه آزمايش BT افزايش مي‌يابد. افزايش نتيجه BT در غياب تعداد پلاكت‌هاي پايين، نشان دهنده وجود اختلالات كيفي پلاكت‌ها مي‌باشد. اين تست همچنين به منظور تشخيص احتمالي بيماري فون ويلبراند مورد

 

استفاده قرار مي‌گيرد كه در آن چسبندگي پلاكت‌ها به جداره عروق مختل مي‌شود.

در اين آزمايش، ابتدا دستگاه فشار سنج را در ناحيه بازو وصل نموده و فشار آن را روي 40 ميلي‌متر جيوه تنظيم مي‌نمايند. سپس يك بريدگي سطحي مختصر و استاندارد (معمولاًبه عمق 1 ميلي‌متر) در ناحيه ساعد ايجاد نموده و با استفاده از يك كاغذ صافي، هر 30 ثانيه خون ناحيه بريدگي را بدون فشار دادن و تماس با پوست، پاك نموده و زمان لازم براي جلوگيري از خونريزي را اندازه‌گيري و يادداشت مي‌نمايند.

ميزان طبيعي اين آزمايش بسته به روش مورد استفـــــــــــــــــــاده متفاوت مي‌باشد. امروزه اغلب از روش Ivy Bleeding Time استفاده مي‌شود. محدوده طبيعي اين آزمايش با روش مذكور، 9-1 دقيقه مي‌باشد. چنانچه در طي 15 دقيقه، خون بند نيامد، آزمايش را متوقف نموده و از ادامه انجام آن خودداري مي‌نماييم.

اين تست همچنين بر روي ناحيه لاله گوش نيز انجام مي‌شود و در اغلب موارد آزمايش BT بر روي اين ناحيه انجام مي‌شود. در اين روش ابتدا لاله گوش را با الكل ضد عفوني نموده و پس از خشك شدن آن، با استفاده از يك لانست، سوراخي به عمق تقريبي 3 ميلي‌متر در محل مزبور ايجاد نموده و بلافاصله كرنومتر را به كار مي‌اندازيم. آنگاه يك كاغذ صافي را در تناوب‌هاي 30 ثانيه‌اي با خون خارج شده از گوش تماس مي‌دهيم. بايد از تماس كاغذ صافي با محل سوراخ خودداري شود. بلافاصله پس از قطع خونريزي، كرنومتر را متوقف نموده و زمان را يادداشت مي‌كنيم. محدوده طبيعي اين تست با روش دوك بين 4-1 دقيقه مي‌باشد.

 

اين تست نمي‌تواند يك تست دقيق براي بررسي شمارش پلاكت‌ها باشد. در اين موارد بهتر است كه از شمارش مستقيم پلاكت‌ها استفاده شود. بين تعداد پلاكت‌ها و ميزان BT، يك رابطه عكس وجود دارد.

 

دماي بالاي بدن موجب افزايش و كاهش دماي بدن نيز موجب كاهش نتيجه BT مي‌گردند. ضخامت پوست، محل بريدگي و داشتن ادم مي‌توانند در نتيجه آزمايش تأثير بگذارند. مريض بايد در طي 24 ساعت قبل، نوشيدني الكلي مصرف نكرده باشد. مصرف داروهايي از قبيل الكل، آنتي‌بيوتيك‌‌ها، ضد انعقادها، داروهاي ضد سرطان، نيتروگليسرين، ضد التهاب‌هاي غير استروئيدي، ساليسيلات‌ها، تيازيدها و ترومبوليتيك‌ها مي‌تواند موجب افزايش نتيجه BT شود.

 

علل افزايش زمان BT:

آنمي ناشي از فقر اسيد فوليك، آنمي آپلاستيك، اختلالات مغز استخوان، بيماري‌هاي كلاژن عروقي، بيماري كوشينگ، انعقاد داخل عروقي منتشر، كاهش فاكتورهاي V، VII و XI، نقص فيبرينوژن، هيپوكلسيمي، لوكمي، آنمي پرنيسيوز، نارسايي كليه، بيــماري شديد كبدي، ترومبوسيتوپني، اورمي، غير طبيعي بودن عروق و بيماري فون ويلبراند از جمله علل افزايش زمان BT مي‌باشند.