معماری

آزمايش D-dimer,Fragment D-dimer, Fibrin degradation fragment

در طي هموستاز، ترومبين منجر به تحريك تشكيل فيبرين از فيبرينوژن مي‌گردد. فيبرين تشكيل شده به همراه ساير فاكتورهاي پايدار كننده فيبرين، تشكيل يك لخته فيبريني پايدار در ناحيه آسيب ديده مي‌دهند. هنگامي كه ديگر لخته فيبريني نياز نمي‌باشد، به وسيله عوامل فيبرينوليتيك (عوامل تجزيه كننده فيبرين) از قبيل پلاسمين تجزيه شده و تشكيل محصولات ناشي از تجزيه فيبرين را مي‌دهد. در اين روند، پلاسمين بر روي پليمر فيبرين اثر نموده كه منجر به تشكيل قطعات فيبرين و D-dimer مي‌شود. D-dimer، يكي از محصولات قابل اندازه‌گيري سيستم فيبرينوليتيك مي‌باشد. اندازه‌گيري D-dimer، برآورد بسيار دقيقي از تجزيه فيبرين را به دست مي‌دهد. پلاسماي طبيعي نبايد حاوي مقادير قابل تشخيص از قطعات D-dimer باشد. مقدار طبيعي اين آزمايش بايد كمتر از μg/L 250 (كمتر از nmol/L 37/1) باشد.

اين آزمايش، همچنين يك آزمايش ساده و قابل اعتماد براي بررسي انعقاد داخل عروقي منتشره ((DIC مي‌باشد. نتيجه مثبت براي اندازه‌گيري D-dimer متناسب با نتايج مثبت براي محصولات ناشي از تجزيه فيبرين (Fibrin) Degradation Products; FDPs مي‌باشد. اگرچه ‌اندازه‌گيري D-dimer، بسيار اختصاصي‌تر از FDP مي‌باشد، اما از حساسيت كمتري برخوردار است، بنابراين، تركيب FDP و D-dimer، يك آزمايش با اختصاصيت و حساسيت بسيار بالا براي تشخيص DIC در بيماران را فراهم مي‌آورد.

سطوح D-dimer همچنين مي‌توانند در اثر تجزيه فيبرين در هنگام درمان‌هاي فيبرينوليتيك، افزايش يابند. مشكلات ترومبوتيك از قبيل «ترومبوز وريدهاي عمقي» (Deep Vein Thrombosis; DVT)، آمبوليسم ريوي، آنمي سيكل سل و ترومبوز ناشي از بدخيمي‌ها نيز با سطوح بالاي D-dimer، همراه مي‌باشند.

اختلالاتي از قبيل ترومبوز وريدي، ترومبوز شرياني، انعقاد داخل عروقي منتشر، اكلامپسي، فيبرينوليز، بيماري‌هاي قلبي، اواخر حاملگي، بيماري‌هاي كبدي، بدخيمي‌ها، آمبوليسم ريوي و تروما مي‌توانند منجر به افزايش نتيجه آزمايش D-dimer گردند. داروهايي كه منجر به افزايش نتيجه اين آزمايش مي‌گردند، شامل عوامل ترومبوليتيك مي‌باشند. مقادير بالاي فاكتور روماتوئيدي (Rheumatoid Factor; RF) مي‌توانند موجب ايجاد مثبت كاذب در اين آزمايش گردند.

 ماهنامه اخبار آزمایشگاهی

Refrences:

  • رستمي م.، جرفي م. و علي‌محمدي م. آزمايش‌هاي كاربردي در مامايي. انتشارات معتبر. اهواز. 1390. چاپ اول.

1-Munker R., Hiller E., Glass J. and Paquette R. Modern hematology; Biology and clinical management. 2007; 2nd edition.

2-Provan D. and Gribben J. Molecular hematology. 2000; 2nd edition.

3-Ciesla B. Hematology in practice. 2007.

4-Arneson W, Brickell J. Clinical chemistry; a laboratory perspective. Philadelphia: Davis Company; 2007.

5-Beck N. Diagnostic hematology. 2009.