معماری

آزمایش ترم-۱ (TREM-1)

ترم-۱ (TREM-1):
آزاد شدن گیرنده و بیان شدن آن‌ها بر روی سلول‌های میلوئید (TREM-1) که اخیراً کشف شده یکی از اعضای سوپرفامیلی ایمنوگلوبولین و رسپتورهایی است که بر روی گرانولوسیت‌های پلی‌مورفونوکلئر و منوسیت‌های بالغ بیان می‌شود. عفونت‌های باکتریایی و یا قارچی باعث افزایش بیان این‌ها می‌گردد.

۳-۲ (فرم محلول ترم -۱) :
sTERM-1 فرم محلول TERM-1 است که می‌تواند به داخل مایعات بدن آزاد شود و باعث تنظیم بیان TREM-1 گردد (Bouehon, et al. 2001).
نتایج تحقیقات نشان داده که افزایش سطح sTERM-1 در مایعات بدن در نمونه‌های گرفته شده در حالات و بیماری‌های زیر افزایش می‌یابد:
عفونت نمونیای خون، آرتـــــــــــریت عفونی، مننژیت، پریتونیت، (Collins CE, et al. 2009) (Liu CL et al. 2007) ,(Gibot s , et al. 2004) ,(Kusaniovic JD, et al. 2010) (Determann RM, et al. 2006). این‌ها نشان می‌دهند که sTERM-1 یک شاخص گرانبها برای افتراق بین بیماری‌های عفونی و غیرعفونی می‌باشد، همچنین مشخص شده که شوک سیستمیک (عفونی) در بیماران باعث افزایش سطح سرمی sTERM-1 در بیماری‌های شدید عفونی می‌گردد. هم‌چنین sTERM-1 یک راهنمای خوب در نشان دادن بیماری تشخیص نقص ارگان‌ها می‌باشد(Dimopoulou, et al. 2009) (Gibot S, et al. 2004) (SOFA)
با توجه به پیش‌آگهی عفونت خون، تغییرات سطح sTERM-1 می‌تواند یک هشدار در مورد زندگی یا مرگ بیماران باشد (Gibot, et al. 2005) ,(Zhang j, et al. 2011).
sTERM-1 موجود در ادرار بسیار حساس‌تر از تعداد گلبول‌های سفید و مقدار سی‌رآکتیو پروتئین خون و پروکلسی‌تونین در شناسایی اولیه سپسیس به‌عنوان یک عامل پیش‌آگهی‌دهنده می‌باشد. هم‌چنین sTERM-1 می‌تواند هشدار اولیه را در صدمات حاد کلیوی (AKI) که بعد از عفونت خون می‌تواند ایجاد شود، بدهد (Sulx, et al. 2011).

۳-۳ عملکرد و ساختمان TERM-1:
پاسخ‌های ایمنی ذاتی علیه عفونت‌ها اولین قدم از دفاع میزبان است که نشان می‌دهد که محدوده وسیعی از پاتوژن‌ها و انواع سلول‌های مختلف و پروتئین‌های گوناگون در این راه با یکدیگر هماهنگی و فعالیت می‌کنند. بزرگ‌ترین فعال‌ها در این نوع ایمنی شامل فاگوسیت‌کننده‌های حرفه‌ای (نوتروفیل‌ها، منوسیت‌ها و ماکروفاژها) و سلول‌های طبیعی کشنده می‌باشند.
این سلول‌ها نشان‌دهنده گیرنده‌های سطحی سلول گوناگونی هستند که یکی از پاتوژن‌ها و یا مولکول‌های داخلی را شناسایی می‌کنند که طی آسیب بافتی حمل می‌شوند.
تول‌لایک رسپتورها به‌صورت مستقیم مولکول‌های مشترکی که در بین پاتوژن‌ها مشترک می‌باشند را شـناسایی می‌کنـــــــــــــــــــــند (مانند LPS باکتری‌ها). (Hoffman. 1999) (Kimbrell and Beulter. 2001), (Medzhitov. 2001),.
بسیاری از گیرنده‌های سلول‌های کشنده طبیعی (NK) وابسته به تبدیل‌کننده‌های غشاء مثل DAP12 می‌باشند (Lanier and Bakker, 2000).
TERM-1 انسانی یک گلیکوپروتئین با وزن مولکولی ۳۰KDa و از سوپرفامیلی ایمنوگلوبولین‌ها می‌باشد. این مولکول یک ایمنوگلوبولین تکی خارج سلولی و V-Type (از نوع v) است که دارای ناحیه‌ای است که از غشاء می‌گذرد. این مولکول مشابه رسپتور NKP44 سلول NK و رسپتور CMRF-35 لکوسیت‌ها (Jackson et al. 1992) و رسپتور پلی‌ایمینوگلوبین می‌باشد.
TREM-1 در مرحله آخر افتراق سلول میلوئید بیان می‌شود (Gingras et al. 2002) و به مولکول DAP12 برای سیگنالینگ و اعمال خود احتیاج دارد (Bouchon et al. 2002).

۳-۴ عملکرد TREM-1 در التهاب حاد:
با استفاده از مونوکلنال آنتی‌بادی‌های اختصاصی (MAb) نشان داده شده که TREM-1 در انسان بر روی نوتروفیل‌های خون و منوسیت‌ها CD14 و ماکـــــــــــــروفاژها حمل می‌شود. (Bouchon et al. 2000). این گستردگی و پراکندگی در سلول‌ها و بافت‌ها نشان می‌دهد که TREM-1 وظایفی در مقابل التهاب‌ها و عفونت‌ها دارد.
درواقع TREM-1 در عفونت‌ها به‌وسیله پوست انسان و غدد لنفاوی که به علت باکتری‌های گرم مثبت و گرم منفی و قارچ‌ها ایجاد می‌گردد، تولید می‌شود (Bouchon et al. 2001). در این خسارات TREM-1 نه‌تنها از نوتروفیل‌ها تراوش می‌یابد، بلکه سلول‌های اپی‌تلوئید و منوسیت‌های اطراف واکنش‌های گرانولوماتوز نیز دیده می‌شوند.
برعکس بیان و ترشح TREM-1 در عفونت‌های گرانالوماتوز ناشی از مایکوباکتریوم توبرکلوزیس و گرانولوماهای با علل دیگر بسیار ضعیف است و یا اصلاً وجود ندارد؛ بنابراین شناسایی TREM-1 به‌عنوان یک پروتئین محلول و یا یک پروتئین سطح سلولی که درنتیجه یک التهاب و یا آسیب بافتی به مقدار زیاد بیان می‌شود، بسیار امیدبخش می‌باشد (Bouchon et al. 2002). نقش TREM-1 به‌عنوان یک افزاینده التهاب در آزمایشگاه در مدل‌های حیوانی دارای عفونت باکتریایی تأیید شده است (Bouchon et al. 2001).

پاسخ دهید