معماری

روش وسترن بلات (Westhern blot)

در حالی‌که این روش حساسیت ارزیابی با EIA را ندارد اما اختصاصی‌تر از آن بوده و اجازه شناسایی پروتئین‌های اختصاصی HIV که در آن آنتی‌بادی‌های واکنشگر (Reactive) وجود دارند را می‌دهد. این روش آزمایش تأئیدی اصلی HIV مورد استفاده در کل جهان می‌باشد. در ارزیابی وسترن بلات آنتی‌بادی‌های ایجاد شده علیه پروتئین‌های اختصاصی ویروس نشان داده می‌شوند. در بررسی HIV با الکتروفورز روی ژل، پروتئين‌ها براساس وزن مولکولی (اندازه) و شارژ الکتریکی از هم جدا می‌شوند، سپس پروتئین‌های جدا شده بر روی یک استریپ نیتروسلولز منتقل می‌شوند. برای انجام آزمایش، سرم بیمار به استریپ اضافه شده که در اين حالت آنتی‌بادی‌های ضد HIV بخوبی به آنتی‌ژن‌های HIV بطور جداگانه متصل می‌شوند؛ سپس یک آنزیم مشخص اضافه می‌شود که به آنتی‌بادی‌ها متصل شده و سپس ماده شیمیایی افزوده مي‌شود كه زمانی‌ که به کمپلکس پروتئین- آنتی‌بادی- آنتی‌ژن بچسبد تغییر رنگ ایجاد می‌شود. نتیجه نهایی بصورت یک سری باندهای سایه‌ای می‌باشد (شکل2-24).

باندهای گلیکوپروتئین بصورت “gp”براساس درصد وزن مولکولی آنها (مانند gp120/160، gp41)، و باندهای پروتئین بصورت”P” و براساس درصد وزن مولکولی آنها (مانند P24،P31، P66) علامت‌گذاری می‌شوند. در سال  1987 مرکز کنترل بیماری (CDC) همراه با چند سازمان دیگر، توصیه‌هایی برای تفسیر نتایج آزمایش وسترن بلات HIV منتشر کردند. آنها پیشنهاد کردند که نتیجه مثبت در صورت وجود هر دو باند gp41، 24P و gp120/160 (یک آنتی ژن در نظر گرفته می‌شود) گزارش گردد. اگر باندها وجود داشتند اما الگوهای پیشنهادی CDC برای مثبت بودن را نداشتند آزمایش “حد وسط”در نظر گرفته می‌شود و اگر باندی وجود نداشت نتیجه منفی است.