معماری

لنفوم‌های غیرهوچکینی سلول‌های B

آنتی‌بادی‌های مونوکلونال از الحاق سلول‌های میلومایی و لنفوسیت‌های B نرمال حاصل می‌شوند و می‌توانند علیه یک شاخص خاص سلولی عمل کنند. این مزیت آنتی‌بادی‌های مونوکلونال آنها را در تشخیص و درمان انواع مختلف سرطان‌ها، لوسمی‌ها و لنفوم‌ها، بیماری‌های آلرژیک و خودایمن و دیابت توانا کرده است. یکی از مهم‌ترین کاربردهای آن در درمان بیماری‌های لنفوپرولیفراتیو غیرهوچکینی سلول B می‌باشد. سلول‌های B نرمال و تقریباً تمام سلول‌های B لنفومایی CD20 را بر سطح خود بیان می‌کنند، از این رو استفاده از آنتی‌بادی مونوکلونال علیه آن می‌تواند در درمان این اختلالات مفید باشد. مهم‌ترین آنتی‌بادی در دسترس برای درمان این بیماری‌ها، آنتی‌بادی مونوکلونال کایمریسم ضد CD20 (IDEC-C2B8) می‌باشد که شامل قسمت ثابت IgG-k و قسمت متغیر آنتی‌بادی ضد CD20 در موش می‌باشد. مطالعات نشان داده است که استفاده از این آنتی‌بادی می‌تواند موجب لیز سلول‌های CD20+ توسط کمپلمان یا سیتوتوکسیسیته سلولی وابسته به آنتی‌بادی (ADCC) و القای آپوپتوز شود و در مطالعات درمان افراد مبتلا به DLCL، MCL و FL نشان داده شده است که در تحقیقات مختلف میزان بهبودی کامل و بهبودی اولیه بسته به سن، جنس، درجه هیستولوژیکی و درمان‌های قبلی، در افراد مختلف با هم متفاوت می‌باشد و به طور میانگین به ترتیب 37%، 33% و 48% می‌باشد. استفاده از این آنتی‌بادی‌ها دارای عوارضی نیز می‌باشد که از آن جمله عوارض می‌توان به تب و لرز، سردرد، ضعف، افت فشار خون،تهوع، استفراغ، دیس‌پنی، پان‌سایتوپنی، درد قفسه سینه، راش‌های پوستی، کهیر و عرق شبانه اشاره کرد.

پاسخ دهید