معماری
لپتوسپیرا

لپتوسپیرا و لپتوسپیروز،آزمایش های مربوطه

لپتوسپیروز ، عفونت مشترک انسان و حیوان بوده که انتشار جهانی دارد و به وسیله اسپیروکت های جنس لپتوسپیرا ایجاد می شود. سیستم طبقه بندی مرسوم، بر اساس خواص بیوشیمیایی و سرولوژیکی برای تمایز گونه های بیماری زا، لپتوسپیرا اینتروگانس و گونه های آزاد غیر بیماری زا ، لپتوسپیرا بی فلکسا می باشد . گونه های مختلف لپتوسپیرا اینتروگانس را می توان حداقل به ۲۰۰ سروواریته تقسیم نمود . گروه های سرولوژی بر اساس خاصیت آنتی ژنی آنها شنایسایی می گردند و به طور عمده در آزمایشگاه مورد استفاده قرار می گیرند.

سیستم طبقه بندی دیگری بر اساس مطالعات هیبریداسیون DNA-DNAانجام شده است که میزان زیادی از نا هم تیپی را در بین دو گونه قبلی اثبات کرده است . سه جنس در طبقه بندی جدید وجود دارد که شامل یک جنس لپتوسپیرا و دو جنس غیر بیماری زا که هر کدام دارای یک گونه هستند . جنس لپتوسپیرا دارای چندین گونه بیماری زا بوده و جنس غیر بیماری زا می باشد .

طبقه بندی سرولوژی که مرسوم است، از نظر مولکولی محدودیت هایی دارد، اما در بررسی های اپیدمیولوژی مفید است . در هر حال ، شناسایی سرولوژی را نمی توان برای شناسایی مولکولی مورد استفاده قرار داد . لپتوسپیراها بر اساس طبقه بندی قبلی در زیر شرح داده شده است .

بیماری زایی و یافته های بالینی

لپتوسپیرا از راه آب و غذای آلوده وارد بدن انسان شده و عفونت را آغاز می کند. این باکتری گاهی از راه غشاء مخاطی یا خراش پوستی وارد بدن می شود .

دوره کمون بیماری لپتوسپیروز حدود ۱ تا ۲ هفته بوده و سپس تب بروز می کند . در این حالت، اسپیروکت های زیادی در خون وجود دارند . این باکتری از راه خون به اعضای پارانشیمی ( بویژه به کلیه و کبد ) می رود و موجب خون ریزی ، نکروز بافتی و اختلال در اعضای گرفتار شده می شود و به صورت یرقان، هموراژی و احتباس نیتروژن ظاهر می گردد .

بیماری لپتوسپیروز اغلب دو مرحله ای است . بعد از بهبودی مرحله اولیه ، مرحله دوم بیماری ظاهر می شود . در این حالت ، تیتر آنتی بادی IgMافزایش یافته و مننژیت اسپتیک بروز می کند که با سردرد شدید، سفت شدن گردن و افزایش لنفوسیت ها در مایع مغزی نخاعی همراه است .

نفریت و هپاتیت ممکن است بروز نماید و گاهی ضایعاتی در پوست ، عضلات و چشم ظاهر می شود . شیوع و میزان گرفتار شدن اعضای مختلف بدن به انواع مختلف لپتوسپیرا بستگی دارد که در سراسر نقاط جهان مختلف است. بسیاری از عفونت ها خفیف و یا بدون علائم (مخفی) هستند . عارضه هپاتیت به وسیله لپتوسپیرا شایع بوده و برعکس هپاتیت های ویروسی ، میزان آنزیم کراتین فسفوکیناز اغلب بالا است .

در بسیاری از حیوانات این عفونت ها، کلیه به عفونت مزمن دچار می شود و لپتوسپیرا به طور دائم از ادرار دفع می گردد که این راه احتمالا عمده ترین منبع آلودگی در انسان است . در دومین و سومین هفته بیماری گاهی لپتوسپیرا در ادرار یافت می شود .

در طی عفونت های انسانی ، آنتی بادی های آگلوتیناسیون ، ثبوت کمپلمان و متلاشی کننده ظاهر می شوند . سرم بیماران می تواند حیوانات مورد آزمایش را نسبت به عفونت کشنده مصون کند . ایمنی در انسان یا حیوان بعد از عفونت طبیعی ، ایجاد شده و اختصاصی است.

تشخیص آزمایشگاهی

الف ) نمونه

نمونه ها معمولا شامل خونی که به طریق استریل در لوله هپارین جمع آوری شده ، مایع مغزی نخاعی یا بافت ها که برای بررسی میکروسکوپی و کشت می باشند . ادرار باید با دقت زیادی که از آلودگی اجتناب شود، جمع آوری گردد . از سرم برای انجام آزمایش های آگلوتیناسیون استفاده می شود .

ب ) بررسی میکروسکوپی

با استفاده از میکروسکوپ زمینه تاریک یا اسمیری که از خون در اوائل عفونت به طریقه ضخیم تهیه گردیده و به روش گیمسا رنگ آمیزی شده در اوایل عفونت ، لپتوسپیرا را نشان می دهد .

گاهی از نمونه ادراری و میکروسکوپ زمینه تاریک به منظور پی بردن به وجود این باکتری استفاده می کنند . آنتی بادی های کونژگه شده با فلورسین یا سایر روش های ایمونوهیستوشیمیایی را نیز می توان بکار برد .

ج ) کشت

خون کامل یا ادرار را می توان در محیط نیمه جامد فلچر یا در محیط های دیگر کشت داد . محیط کشت های انتخابی و غیر انتخابی باید به کاربرده شود . به علت مواد مهارکننده موجود در خون، فقط یک تا دو قطره از خون باید به هر یک از ۵ لوله دارای ۵ میلی لیتر محیط کشت اضافه شود . حدود ۵/. میلی لیتر از مایع مغزی نخاعی را می توان مورد استفاده قرار داد. یک قطره از ادرار رقیق نشده را می توان با افزودن به هر یک از رقت های سری ده برابر در ۴ لوله به کار برد . حدود ۵ میلی لیتر از بافت خراشیده شده را برای تلقیح استفاده می کنند . رشد این باکتری آهسته بوده و کشت ها را باید به مدت حداقل ۸ هفته نگهداری کرد.

د ) تلقیح به حیوان

حساس ترین روش جهت به دست آوردن لپتوسپیرا آن است که مقداری از سرم یا ادرار تازه بیمار را به داخل صفاق هامستر جوان یا خوکچه هندی تزریق کنند .

این اسپیروکت ها بعد از چند روز در داخل صفاق حیوان ظاهر شده و حیوان حدود ۸ تا ۱۴ روز بعد از تلقیح جان خود را از دست می دهد. در کالبد شکافی ، ضایعاتی همراه با خون ریزی حاوی اسپیروکت های فراوان در اعضای مختلف بدن حیوان مشاهده می شوند.

ذ ) سرولوژی

آنتی بادی های آگلوتیناسیون در طی عفونت به آهستگی افزایش می یابد و ۵ تا ۸ هفته بعد از عفونت به حداکثر ( ۱ به ۱۰ هزار یا بیشتر )  می رسد، سپس مقدار آنتی بادی ها کاهش می یابد .

آنتی بادی لپتوسپیرا را می توان به وسیله تست های آگلوتیناسیون میکروسکوپی در روی لام با استفاده از لپتوسپیراهای کشته شده یا به وسیله آگلوتیناسیون میکروسکوپی از ارگانیسم های زنده مشاهده کرد این روش حساس ولی بسیار خطرناک است. هماگلوتیناسیون غیر مستقیم گلبول قرمز توسط لپتوسپیرای جذب شده برخی مواقع مورد استفاده قرار می گیرد. چندین آنزیم ایمونواسی نیز وجود دارند.

به علت تفاوت های جغرافیایی در انتشار سروواریته ها، این تست ممکن است در مناطق جغرافیایی مختلف، حساسیت و اختصاصیت گوناگون داشته باشند.

ایمنی

ایمنی که بعد از عفونت با لپتوسپیرا ایجاد می شود، کاملا اختصاصی است و فقط علیه سروتیپ عامل عفونت مؤثر است . عفونت های مجدد گاهی با سروتیپ های مختلف گزارش شده اند.

درمان

لپتوسپیروز خفیف را باید با دوکسی سایکلین ، آمپی سیلین یا آموکسی سیلین خوراکی درمان کرد . عفونت های شدید یا نه چندان شدید (متوسط) را با تزریق عروقی پنی سیلین یا آمپی سیلین درمان می کنند .

پاسخ دهید