معماری

میکرو آر-اِن–آها (miRNAs)

میکرو آر-اِن–آ :
میکرو آر-اِن–آها (miRNAs) قطعات کوچک غیرکدکننده داخلی از RNA هستند که طول آن‌ها ۲۲ نوکلئوتید می‌باشد (Ambors. 2004). آن‌ها نقش بیولوژیکی مهمی در مهار و یا بیان mRNA دارند (Krutzfeldt et al.2006). بعضی از miRNAs به‌طور وسیع از بافت‌ها تولید می‌شوند و در مراحل اختصاصی وظیفه تنظیمی و اختصاصی در اعمال بافتی دارند (Ztheridge et al. 2014). یکی از این miRNAs اختصاصی کبد به نام miR-122 است که در متابولیــــــــــــــسم چربی و کلسترول که هر دو از اعمال مهم کبد می‌باشند، کاربرد دارد (Bolmeson et al. 2011)؛ (Fernandez- Hernando et al.2011). این miRNAs به‌عنوان یک بیومارکر و یا راهنمای درمانی برای بسیاری از بیماری‌ها هستند؛ به‌عنـــوان مثـال miR-122 در ویــــــروس هپـــاتیت C و همانــــندســــازی مـــــــــوردنیاز است miRNAs .(Zhang et al. 2010)ها در بسیاری از پروسه‌های فیزیکی و بیولوژیکی نقش دارند بنابراین تغییر سطح بیان miRNA و ارتباط آن‌ها با حضور و وسعت بیماری، نقش مهم آن‌هاست. تعداد قابل‌توجهی از miRNAها در بیرون از سلول‌ها و مایعات بدن دیده شده است. این miRNAs‌های آزاد موجود در مایعات بدن در شرایط سخت مثل جوشیدن، pH بالا و پائین و در چندیـــن بار یخ‌زدن و آب‌شدن مقاوم هستند (Mitchell et al. 2008). در حال حاضر ۲ نظریه برای وجود miRNAsها در این گردش وجود دارد؛ یک نظریه آزاد شدن غیرفعال و وجود آن‌ها در طی صــدمه بافتی است؛ به‌طور مثال miRNA-216a که به‌طور متفاوت در صدمه بافتی در پلاســــــــــــــــــــما دیده می‌شود (Kong et al. 2010) و miR-122 که به‌عنوان یک بیومارکر در بیماری کبدی وجود دارد (Wang et al. 2009). میکرو آر-اِن–آها دارای قسمت‌های کوچکی هستند که باعث می‌شوند این مولکول‌ها در مقابل فعالیت آنزیمی RNase محافظت شوند. اخیراً نشان داده شده mRNA و miRNA می‌توانند به‌وسیله میکرووزیکول‌هایی بین سلول‌ها در رفت‌وآمد بوده و انتقال یابند (Valdi et al. 2007). این قســـمت‌های کوچـــــک که از غشاء پلاسمایی سلول گرفته شده‌اند به خارج از فضای سلولی و به داخل جریان خـــــــــون آزاد می‌شوند (VanNiel et al. 2006)، (Coby et al. 2005). این میکرووزیکل‌ها از سلول‌های مختلفی مشتق شده‌اند مثل رتیکولوسیت‌ها، دندرتیک‌سل‌ها و سلول‌های B و T و ماست‌سل‌ها (Brase et al. 2010). در خون محیطی دوسوم از این میکرووزیکول‌ها از پلاکت‌ها منشأ گرفته‌اند. میکرووزیکل‌هایی که از پلاکت‌ها مشتق شده‌اند نقــــــــــــــــــش در رگ‌زایی و متاستاز و گسترش سرطان‌ها دارند (Janouska- Wieczorek et al. 2005). میکرووزیکل‌های مشتق شده از پلاکت‌ها باعث افزایش فعالیت‌های ایمنی و تنظیم بیان ژن در هماتوپویتیک و اندوتلیال و سلول‌های منوسیت می‌گردند (Setzer et al. 2006), (Majka et al. 2007)¬. در بیماران دچار عفونت خون میکرووزیکل‌های مشتق شده از پلاکت‌ها به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای افزایش یافته است (janszeuski et al. 2004)، بااین‌وجود اینکه به چه مقدار این وزیکول‌ها در این بیماری‌ها دچار تغییر می‌شوند ناشناخته است.
۵-۲ ما چه مقدار درباره miRNAsها به‌عنوان بیومارکر در عفونت خون می‌دانیم؟
– miRNAsهای در گردش اخیراً به‌عنوان یک بیومارکر در عفونت خون مورد شناسایی قرار گرفته‌اند. اولین miRNAs که در بیماران با عفونت خون به‌عنـــــوان یک مارکر شناسایی شد miR-150 بود که به‌وسیله تکنیک میکرواری با یک تفاوت معنی‌دار در بین گلبول‌های سفید میان بیماران و گروه کنترل مورد ارزیابی قرار گرفت. به‌هرحال دیده شده که ژن‌های کدکننده تومور نکروزینگ فاکتور آلفا (TNF-α) و (IL-10) اینترلوکین ۱۰ و اینتـــرلوکین(IL-18)18 با
miR-150 دارای توالی مکمل می‌باشند (Vasilescu and Rossi et al. 2009). این یافته‌ها نشان می‌دهد که miR-150 با بعضی از عدم کارآیی‌های سیستم ایمنی در بیماران دارای عفونت خون و تصریح اینکه این مولکول می‌تواند نشان‌دهنده توان پاتولوژیکی بیماری عفونت خون باشد هماهنگی دارد.
– عفونت خون یا سپسیس یک بیماری پیچیده است که ارگان‌ها و بافت‌های متفاوتی را درگیر می‌کند. در یک غربالگری ساده در miRNAsهای مختلف که از لکوسیت‌ها بیان می‌شود شاید بسیاری از miRNAsهای مترشحه از انواع سلول‌های دیگر مخفی بمانند، بنابراین روش‌های ژنتیکی وسیعی را می‌توان در غربالگری و تفاوت میان miRNAs‌های مختلف در بین گروه بیماران بهبودیافته و یا مرده در اثر سپسیس بکار برد؛ مثلاً miR-297 در بیماران بهبودیافته بسیار دیده شده درحالی‌که برعکس miR-574-5P بیشتر از بیماران مرده جدا گردیده است، بنابراین به‌طور خلاصه از غربالگری miRNAsهای موجود در بیماران دچار عفونت خون و جدا کردن یکی از این دو نوع miRNA یعنی miR-297 و miR-574-5P از بیماران شاید بتوان به شناسایی و پیش‌آگهی و تهیه یک هدف درمانی در بیماران رسید.
– تشخیص بیومارکرها در عفونت خون و سطح این بیومارکرها نه‌تنها در افتراق بین بیماران دارای عفونت و گروه کنترل کاربرد دارد، بلکه بین بیماران دارای عفونت خون و بیماران SIRS می‌تواند افتراق ایجاد کند.
– miR-15a و miR-16 نیز جدیداً به‌عنوان بیومارکر در تشخیص عفونت شناسایی شده‌اند. سطح این دو miRNA در بیماران دارای عفونت خون و یا بیماران SIRS به‌صورت معنی‌داری نسبت به افراد نرمال و شاهد دارای سطح بالاتری است (Wang et al. 2012). این دو miRNA به‌عنوان سرکوبگر تومور شناسایی و در بسیاری از ســـــــــــــــــــــــــــــرطان‌ها دیده شده‌اند. (Bandi and Vassella. 2011).
– در بیماران دارای عفونت خون، زمان تشخیص و درمان سریع از فاکتورهای بسیار مهم در پیش‌آگهی است. miRNAsهای جدید و شناسایی آن‌ها به‌عنوان تنظیم‌کننده‌های اصلی سیستم ایمنی و بیان آن‌ها در سیستم گردش خون می‌تواند در تشخیص و به‌عنوان بیومارکرهای عفونت مورد شناسایی قرار گیرد. اگرچه مکانیسم عمل این مولکول‌ها به‌طور کامل شناسایی نشده‌اند اما موارد کلینیکی کاملاً آن‌ها را تأیید کرده‌اند.

پاسخ دهید