معماری

هپارین باند شده با پروتئین (HBP)

هپارین باند شده با پروتئین (HBP):
HBP یک بایومارکر تشخیصی در عفونت مجاری ادرار بزرگسالان
مقدمه:
عفونت مجاری ادرار  یکی از بیشترین عفونت‌هایی است که در انسان باعث بستری شدن در بیمارستان‌ها و استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها به‌عنوان درمان می‌شود (Swedres. 2010).
علائم این بیماری اغلب غیراختصاصی بوده و باعث اشکال در تشخیص و درمان می‌شود. تشخیص عفونت مجاری ادرار اغلب براساس وجود علائم کلینیکی همراه با نتایج سریع بدست آمده از نوارهای ادراری صورت می‌گیرد که نشان‌دهنده وجود باکتری در ادرار با تست نیتریت  و همچنین اندازه‌گیری نیمه‌کمی سطح گلبول‌های سفید در ادرار می‌باشد. با وجود این نشان داده شده است که تشخیص‌های ابتدایی دارای اشتـبـاهات زیادی در مقایسه با تست‌های طلایی مثل کشت ادرار می‌باشـــــند (Bent et al. 2002), (Little et al. 2009), (Deville et al. 2004) , (Stjohn et al. 2006), (Hurlbut and littenberg. 1991), (Knottenerus et al. 2013).
این عمل باعث استفاده زیاد از آنتی‌بیوتیک‌ها و ریسک واکنش‌های منفی و نتایج برعکس می‌شود. (Paterson. 2004) ,(Gillings. 2013).
– برای اثبات تشخیص و به‌عنوان جانشین، از اینترلوکین ۶ (IL-6) به‌جای لکوسیت و اپی‌تلیال در عفونت‌های مجاری ادرار استفاده می‌شود. مطالعات نشان داده است که اندازه‌گیری IL-6 می‌تواند باعث افتراق بین یک التهاب مثانه (Cystitis) و عفونت کلیه (پیلونفریت) شود
(Nanda and Juthani- Metha. 2009), (Otto et al. 1999), (Rodhe et al. 2009).
بااین‌وجود استفاده کلینیکی از این مارکر دارای محدودیت‌هایی می‌باشد.
– هپارین بیندینگ پروتئین (HBP) یا هپارین باندشونده با پروتئین یک پروتئین با وزن مولکولی ۳۷ KDa مترشحه از دانه‌های آزروفیلیک نوتروفیل‌های انسانی است (Gautam et al. 2001). زمانی که این پروتئین از نوتروفیل‌های فعال‌شده آزاد شود، این مولکول به‌عنوان واسطه التهابی دارای چندین عملکرد بوده و باعث افزایش و نشت عواملی مانند عوامل شیمیایی شده و باعث فعال شدن منوسیت‌ها می‌گردد (Linder et al. 2010)، به‌علاوه HBP یک آنتی‌باکتریال وسیع‌الطیف بوده و همچنین می‌تواند باعث پاک شدن باکتری‌ها به‌وسیله آپسونیزاسیون گردد (Soehnlein. 2009). هپارین بیندینگ پروتئین (HBP) در آزمایش‌های کلینیکی به‌عنوان یک بیومارکر برای عفونت‌های باکتریایی متفاوت مورد ارزیابی قرار گرفته است. افزایش مقدار HBP در پلاسما و مایع مغزی نخاعی  (CSF) و بیوپسی پوست که باعث به ترتیب عفونت خون، مننژیت باکتریایی و عفونت پوست استرپتوککی می‌شوند، دیده شده است. (Linder et al. 2009), (Linder et al. 2012), (Linder et al, 2011), (Linder et al.2010).
اخیراً یک مطالعه بر روی HBP ادرار (U-HBP) در اطفال نشان داد که افزایش سطح این پروتئین عفونت مجاری ادرار را نشان می‌دهد. یکی از جالب‌ترین نتایج این بوده که U-HBP موجود در ادرار دارای حساسیت و اختصاصیت بالاتری در عفونت مجاری ادرار در مقایسه با تعداد لکوسیت‌ها در ادرار بوده است (Kjolvmark. 2012).
– در یک مطالعه که بر روی ۳۶۵ بیمار مشکوک به عفونت مجاری ادرار صورت گرفت گستردگی بیومارکرهای وابسته به عفونت مجاری ادرار نشان داد که سطح U-HBP به‌طور معنی‌داری در بیماران با تشخیص عفونت ادرار در مقایسه با بیماران بدون عفونت ادرار بالاتر است. در این مطالعه هیچ اختلاف معنی‌داری در سطح بیومارکرها بین یک عفونت مجاری ادرار واضح و روشن و یک UTI مشکوک وجود نداشت.
– با در نظر گرفتن ۳۰ng/ml cut-off در غلظت NGAL تشخیص صریح و قطعی به ترتیب با حساسیت و اختصاصیت ۲/۸۹% و ۸/۸۹% بدست آمد.
– سطح IL-6 ادرار نیز به‌طور معنی‌داری در گروه دارای UTI قطعی (میانگین ۳۳pg/ml) در مقایسه با گروه سالم (میانگین ۱pg/ml) را نشان داد. بااین‌وجود حساسیت آن در مقایسه با HBP پایین‌تر بود.
آنالیزهای نوار ادراری نشان داد که افزایش سطح مقدار لکوسیت‌های ادرار و مثبت شدن نیتریت در بسیاری از بیماران دارای عفونت ادرار دیده می‌شود که حساسیت و اختصاصیت آن به ترتیب ۷/۸۲% و ۷۸% بود.
– در بیماران بدون عفونت مجاری ادرار (۸/۲۵%) با وجود داشتن لکوسیت ادرار بالاتر از حد cut-off در نظر گرفته شده، مقدار U-HBP سطح پایین ۳۰ng/ml را نشان می‌داد. (Fig2)
– مقدار HBP نیز متناسب با نتایج بدست آمده از کشت ادرار بود؛ یعنی بیماران با بالاترین غلظت باکتری در ادرار به‌طور معنی‌داری دارای سطح بالاتری از U-HBP بودند و برعکس، بااین‌وجود اختلافی بین سطح U-HBP و انواع مختلف باکتری‌ها پیدا نشد.

۹-۲ U-HBP و U-IL-6 در بیماران با عفونت کلیه و عفونت مثانه در گروه دارای عفونت مجاری ادرار قطعی:
بیماران با تب و عفونت مجاری ادرار (پیلونفریت) میانگین ۲۲۷ng/ml غلظت HBP داشتند که به‌طور معنی‌داری بیشتر از گروه بیماران دارای عفونت مثانه با میانگین ۱۲۱ ng/ml بود.
– به‌علاوه وقتی‌که از cut-off استفاده گردید مقدار حساسیت HBP برای تشخیص عفونت کلیه ۳/۹۳% بود که بیشتر از مقدار آن در عفونت مثانه که ۴/۸۶% بود، را نشان می‌داد.

Figure 2. Urine levels of heparin-binding protein (HBP) (A and B) and interleukin-6 (IL-6) (C and D) for the entire study population, n = 390 patients. The patient groups are described in the method section. Each dot represents the concentration in an individual of HBP and IL-6. Bars represent the median of the values. Dashed lines represent the proposed cutoff of 30 ng/mL for HBP and 30 pg/mL for IL-6.

۹-۳ سطح U-HBP و ازکارافتادگی کلیه:
در یک ارزیابی بر روی سطح U-HBP و ازکارافتادگی کلیه که بر روی سه گروه مختلف بیماران شامل:
۱-    گروه بدون بیماری کلیوی
۲-     گروه دارای بیماری حاد کلیوی
۳-     گروه دارای بیماری مزمن کلیوی
صورت گرفت، یک اختلاف قابل‌اعتناء بین سطح U-HBP در این سه گروه دیده شد که این اختلاف بین گروه بدون بیماری کلیوی و گروه دارای بیماری مزمن کلیوی بود، ولی بین گروه‌های دیگر اختلاف قابل‌اعتنایی گزارش نگردید (Herwald et al. 2004). به‌هرحال مقدار U-HBP در بیماران با عفونت مجاری ادرار و بیماری کلیوی مزمن در مقایسه با بیماران عفونت مجاری ادرار و یا اختلال حاد عملکرد کلیه دارای افزایش غلظت معنی‌داری بوده است.

۹-۴ بحث و نتیجه‌گیری:
این مطالعات اولین ارزیابی از HBP به‌عنوان یک مارکر در عفونت مجاری ادرار (UTI) بود. در این مطالعه نشان داده شده که U-HBP مارکر بهتری نسبت به IL-6 در بیماران دارای عفونت مثانه و عفونت مجاری ادراری بوده است، به‌هرحال U-HBP ارزش تشخیصی بالاتری در بیماران با عفونت مجاری ادرار و بیماران دارای بیماری مزمن کلیوی در مقایسه با بیماران بدون عفونت حاد کلیه داشته است؛ در ضمن هماهنگی بسیار قوی بین U-HBP و U-WBC وجود داشت. این نتایج موردانتظار بود زیرا HBP از نوتروفیل‌ها ترشح می‌شوند، بااین‌وجود تمام بیـماران دارای U-WBC بالا دارای U-HBP بالا نبودند. جالب‌توجه است که بیمارانی که دارای UTI نبوده اما دارای U-WBC در نوار ادراری بودند (مثبت کاذب) سطح بالای U-HBP نداشتند که نشان می‌دهد که U-HBP مارکری اختصاصی‌تر از U-WBC است. سطح بالای مقدار U-HBP در بیماران دارای غلظت زیاد باکتری در ادرار در مقایسه با بیماران با غلظت پایین باکتری دیده شد. این مشاهدات و یافته‌های قبلی نشان می‌دهند که ساختمان باکتری‌ها تأثیر مستقیم بر روی آزاد شدن HBP دارد.
در خاتمه اینکه U-HBP بهترین مارکر تشخیصی برای UTI (عفونت مجاری ادرار) بوده و می‌تواند باعث افتراق بین عفونت مثانه و عفونت کلیه شود. نتایج نشان می‌دهد که HBP می‌تواند برای تشخیص صحیح به آزمایش‌های حاضر اضافه شود. مطالعات آینده بر روی HBP به‌عنوان یک نامزد و رقیب در بیومارکر تشخیص عفونت مجاری ادرار مطرح می‌گردد، همچنین این بایومارکر می‌تواند به‌طور گسترده در بیمارانی که ناقل و بدون علامت هستند و با علائم نوتروپنی و تب و آسیب مجاری ادراری مراجعه می‌کنند مورد استفاده قرار گیرد.

پاسخ دهید