معماری

کمپلکس پروترومبين

محصول کمپلکس پروترومبين (PCC) از مخلوط نمودن فاکتورهای انعقادی وابسته به ويتامين K است که در آن فاکتور نه، فاکتور دو، فاکتور ده و پروتئين‌های C و S با فعاليت اختصاصی پايين بين 5/0 و 2 واحد بين‌المللی در ميلی‌گرم، به دست می‌آيد. تعداد کمی از فرآورده‌های دارای فاکتور هفت هستند که ميزان آن کمتر از فاکتور نه می‌باشد. روش توليد بر اساس روش ابداعی دهه 1960 بوده که در آن با استفاده از جذب دی اتيلن آمينو اتيل (DEAE) سفادکس و يا (DEAE) سلولزی، پلاسمای فاقد کرايو استفاده می‌شود.

تغييردهنده‌های یونی پروتئين‌ها را به همراه باقیمانده‌های گاما-کربوکسی گلوتاميك اسيد استخراج می‌کنند، در صورتي که پروتئين‌های پلاسمای بالک، مثل آلبومين، IgG و يا AT و AAT در فراکشن باند نشده باقی می‌مانند. رسوب‌گيري با تری‌کلسيم فسفات برای يک محصول استفاده می‌شود. اکثر مواقع، کاهش ويروس به وسيله روش SD (TnBP-Tween 80)، تکميل شده به وسيله نانوفيلتراسيون 35 و يا 15 نانومتری و يا توسط حرارت خشك نهايي حاصل می‌شود. غيرفعال‌سازی ويروس توسط روش SD نياز به يک مرحله کروماتوگرافی تغيير يونی مکرر داشته تا عوامل غير‌فعال‌کننده ويروس را از محيط خارج نمايد. فاکتور نه به ميزان 250 الی 380 واحد بین‌المللی در ليتر فرآوری می‌شود.

پاسخ دهید