معماری
بالانت

بالانتیدیوم کولی Balantidium coli

 

بال


نام بیماری:بالانتیدیازیس،بالانتیدیوزیس،دیسانتری بالانتیدی

شکل و فیزیولوژی
بالانتیدیوم کولی کولی بزرگترین پروتوزوای روده انسانی بوده و تنها مژه دار بیماری زای انسان می باشد.
تروفوزوئیت های خاکستری مایل به سبز،رنگ ناپذیر و بیضی که ابعاد ان ۶۰ میکرون (۳۰ تا ۱۵۰) در ۴۵ میکرون(۲۵-۱۲۰) است شبیه یک کیسه بوده (بالانتیدیازیس به معنای کیسه بوده) و به وسیله یک پوشش ظریف ورقه مانند با ردیف مژه های طولی مارپیچی در برگرفته شده است.پری استوم باریک مثلثی شکل و سیتواستوم در انتهای قدامی با مژه های طویل پوشانده شده که جهت به دست اوردن غذل اختصاص یاقته اند.در انتهای خلفی یک سوراخ دفعی وجود دارد به نام سیتوفیک که از طریق ان مواد زائد خارج می گردد.
در بین سیتوپلاسم دانه دار دو واکوئل انقباضی وجود دارد که یکی بزرگ و طویل با هسته های بزرگ کلیوی شکل و دیگری دارای هسته های کوچک محیطی و همچنین واکوئل های متعدد غذایی می باشد.تروفوزوئیت ها با ترشح یک دیواره دو لایه،کیست مقاومی به وجود می اورند.
کیست ها رنگ ناپذیر،زرد متمایل به سبز و به شکل کره ناکامل یا بیضی می باشند و ابعاد ان در حدود ۵۵-۵۲ میکرون بوده و فقط هسته های بزرگ و واکوئل های انقباضی ویژه را نشان می دهد.
تروفوزوئیت عموما در مجرا زندگی می کند اما همچنین در موکوس و تحت موکوس روده بزرگ مخصوصا در ناحیه سکوم و بخش انتهائی ایلئوم به سر می برند.
تروفوزوئیت به طور فعال به وسیله حرکات ریتمیک مژه های خود حرکت می نماید.خاصیت ارتجاعی و عمل چرخشی سوراخ کننده ان امکان نفوذ به موکوس روده را به وجود می اورد.
گلبول های قرمز،سفید،قطعات بافتی ذرات روغنی،دانه های نشاسته و دیگر واد به وسیله سایتوفارنکس به داخل سیتوپلاسم حمل می شوند و در انجا به وسیله واکوئل ها در بگرفته و بر اثر انزیم ها هضم میکردند.
تروفوزوئیت ها به وسیله تقسیم دوتایی عرضی به دو موجود جدید تقسیم شده که هر کدام حاوی یک هسته بزرگ و یک هسته کوچک دختر می باشند.تقسیم سریع ممکن است مقدارزیادی بالانتید یا در بافت ایجاد نماید.
تروفوزوئیت ها مدت زیادی قادر به زندگی در خارج از بدن نیستند اما کیست ها ممکن است هفته های متعدد زنده بمانند.
بالانتیدیوم کولی را می توان در محیط های کشت غیر سلولی که جهت پروتوزوای روده استفاده می شود،کشت داد اما فقط تروفوزوئیت به وجود می اید.

دوره زندگی بالانتیدیوم کولی
چرخه زندگی بالانتیدیوم کولی شبیه به انتامیبا هیستولیتیکا است به جز ان که در این مورد هیچ گونه تولید مثلی در کیست وجود ندارد.کیست ها عفونی بوده و وقتی به وسیله میزبان جدید خورده شوند دیواره کیست تجزیه شده و تروفوزوئیت های ازاد شده به دیواره روده حمله نموده و در انجا تکثیر می یابند.

اپیدمیولوژی بالانتیدیوم کولی
درصد شیوع بالانتیدیوم کولی در انسان بسیار پائین است و از طرفی شیوع ان در خوک ها بسیار بالا است.خوک ها پناه گاه بالانتیدیوم کولی و بالانتیدیوم سویس می باشند. نوع اول برای انسان عفونی می باشد در حالی که نوع دوم که شایع تر است انسان را الوده نمی سازد.شواهد زیادی بر علیه این که خوک منبع مهم الودگی انسان است وجود دارد.درصد عفونت در بین کسانی که شغل و محل زندگی شان نزدیک به خوک ها می باشد بسیار پائین می باشد.در اپیدمی های این امیب در بیمارستانهای روانی،انسان از طریق انتقال دست به دهان و الوده بودن غذا مبتلا می گردد.

اسیب شناسی و نشلانه شناسی بالانتیدیوم کولی

موکوس و ساب موکوس روده بزرگ به وسیله ارگانیسم های تکثیر یافته مورد تهاجم قرار گرفته و تخریب می شوند.تهاجم به وسیله انزیم هیالورونیداز سیتولیتیک و نفوذ میکانیکی ان انجام می شود.انگل های تکثیر یافته ابسه های کوچکی را تشکیل می دهند که پاره شده و به زخم های بیضی شکل نامنظم و قرمزی با لبه های از هم پاشیده تبدیل می گردند.
درجات متفاوتی ضایعه از پرخنی التهابی ساده تا زخم مشخص اتفاق می افتد.زخم ها ممکن است با موکوس پرخون یا طبیعی به طور مجزا وجود داشته باشند و یا اینکه به شکل پیوسته همراه با سینوس های ارتباطی داده شوند.در موارد کشنده،زخم های متعدد و منتشر و گانگرن وجود دارد.
نمونه بافتی مناطق خونریزی،تجمع سلول های گرد،ابسه،زخم های نکروتیک و انگل های مهاجم را نشان می دهد.واکنش غالب،سلول های تک هسته ای هستند مگر اینکه عفونت ثانویه باکتریال وجود داشته باشد.
در عفونت های مزمن در طی تشدید بیماری،زخم های کوچک و مجزا و موکوس وسیعا ملتهب می باشد و امکان دارد تکه های کوچک غشایی با مناطق دست نخورده ی زمینه وجود داشته باشد.در عفونت های متوسط ممکن است روزانه ۵ تا۶ مرتبه مدفوع ابکی همراه با موکوس،خون و چرک مشاهده شود.در بیماری مزمن امکان دارد اسهال متناوب که با یبوست جایگزین می شود،کولون حساس،انمی و لاغری مفرط به وجود اید.
بسیاری عفونت ها بدون علامت می باشند.پیش اگهی در رابطه با شدت عفونت و واکنش به درمان قرار دارد.
در عفونت های مزمن و بدون علامت پیش اگهی خوب است.
بالانتدیوم به ندرت به طور موفقیت امیز به کبد حمله می کند و یک چنین عفونتی اخیرا گزارش شده است.درصد پائین عفونت و عدم عفونت های ایجاد شده در مطالعات تحقیقی نشان دهنده این است که انسان دارای یک مقاومت طبیعی بالا نسبت به ان است.

تشخیص بالانتیدیوم کولی

بالانتیدیازیس از لحاظ بالینی ممکن است با دیگر دیسانتری ها و تب های روده ای اشتباه شود.تشخیص بر اساس شناخت تروفوزوئیت ها در مدفوع اسهالی و به مقدار کمتری وجود کیست در مدفوع قرار دارد.نمونه های مدفوع باید ازمایش شود چون خروج انگل ها متفاوت است.در بیماران مبتلا به عفونت ناحیه سیگموئید و رکتال،برداشتن نمونه به وسیله سیگموئیدوسکوپ مفید است.

درمان بالانتیدیازیس
درمان عبارت است از اوکسی تتراسایکلین به مقدار ۵۰۰ میلی گرم چهار بار در روز به مدت ۱۰ روز،و یا در یدوهیدروکسی کوئین به مقدار ۶۵۰ میلی گرم،سه بار در روز به مدت ۳۰ روز

پیشگیری از بالانتیدیازیس
کنترل ناقلین
رعایت بهداشت
در صورت مصرف گوشت خوک رعایت نکات بهداشتی الزامی می باشد.

پاسخ دهید