معماری
نرمال منیزیم،آزمایش منیزیم و شرایط قبل از آزمایش و تفسیر آن
نرمال منیزیم،آزمایش منیزیم و شرایط قبل از آزمایش و تفسیر آن

آزمایش منیزیم خون (تفسیر،شرایط نمونه دادن،مقادیر طبیعی)

منیزیم خون و شرایط لازیم برای تست منیزیم خون،غذاهای منیزیم دار،قیمت قرص منیزیم،قرص منیزیم جوشان،عوارض منیزیم،قرص منیزیم در بارداری

منیزیم یکی از مواد معدنی فراوان در بدن انسان است که به طور طبیعی در غذاها وجود دارد و به عنوان یک افزودنی به غذا ها اضافه می شود، همچنین به عنوان یک مکمل  رژیمی  هم در دسترس می باشد و در برخی از دارو ها نیز وجود دارد. (مانند آنتی اسیدها و ملین ها ).

منیزیم، کوفاکتور بیش از ۳۰۰ سیستم آنزیمی در بدن  است که تنظیم کننده واکنش های بیوشیمیایی  مختلف در بدن  از جمله سنتز پروتئین  و عملکرد عصب و عضله و کنترل کننده ی گلوکز خون و تنظیم فشار خون  است.برای تولید انرژی و فسفریلاسیون اکسیداتیو و گلیکولیز مورد نیاز است.

به گسترش ساختاری استخوان ها کمک می کند و برای سنتز  DNA ,  RNAهم  مورد نیاز است، همچنین برای گلوتاتیون هم مهم است. نقش مهمی در انتقال فعال کلسیم و پتاسیم از عرض غشای سلولی بر عهده دارد.

فرآیندی که برای انتقال عصبی و انقباض ماهیچه و ریتم طبیعی قلب بسیار مهم است. در بدن بزرگسالان تقریبا ۲۵ گرم منیزیم وجود دارد. ۵۰ -۶۰ درصد در استخوان ها و بیشترین مقدار آن در بافت های نرم باقی می ماند. کمتر از یک درصد منیزیم در سرم خون وجود دارد و این سطوح با کنترل شدید حفظ می شود.

غلظت نرمال منیزیم سرم در محدوده نرمال ۷۵/ ۰  تا ۹۵/۰ میلی مول است. کمبود منیزیم کمتر از ۷۵/۰میلی مول تعریف می شود. هومئوستاز منیزیم به طور گسترده ای توسط کلیه ها کنترل می شود که به طور معمول حدود ۱۲۰ میلی گرم منیزیم را از طریق ادرار دفع می کنند. دفع ادراری منیزیم زمانی که سطح آن کم می شود، کاهش پیدا می کند.

 

توصیه های مجاز رژیمی  برای منیزیم 

سن  زن  مرد بارداری شیردهی
تولد تا ۶ ماهگی ۳۰ میلی گرم ۳۰ میلی گرم
۷ الی ۱۲ ماهگی ۷۵ میلی گرم ۷۵ میلی گرم
۱ – ۳ سالگی ۸۰ میلی گرم ۸۰ میلی گرم
۴ – ۸ سالگی ۱۳۰ میلی گرم ۱۳۰ میلی گرم
۹ – ۱۳ سالگی ۲۴۰ میلی گرم ۲۴۰ میلی گرم
۱۴ – ۱۸ سالگی ۴۱۰ میلی گرم ۳۶۰ میلی گرم ۴۰۰ میلی گرم ۳۶۰ میلی گرم
۱۹ -۳۰ سالگی ۴۰۰ میلی گرم ۳۱۰ میلی گرم ۳۵۰ میلی گرم ۳۱۰ میلی گرم
۳۱- ۵۰ سالگی ۴۲۰ میلی گرم ۳۲۰ میلی گرم ۳۶۰ میلی گرم ۳۲۰ میلی گرم
۵۱ سال به بالا ۴۲۰ میلی گرم ۳۰۰ میلی گرم

منابع منیزیم

منیزیم به طور گسترده ای در غذاهای گیاهی و حیوانی و در نوشابه ها توزیع شده است. سبزیجات برگ سبز، مانند اسفناج، حبوبات، آجیل، دانه ها و غلات سبوس دار، منابع خوبی برای منیزیم  می باشد.

به طور کلی غذاهای حاوی فیبر در رژیم غذایی فراهم کننده منیزیم وجود دارند.همچنین به برخی از غلات صبحانه و دیگر غذاهای غنی شده اضافه شده است، بعضی از انواع غذاهای فرآوری شده مانند غلات تصفیه شده که جوانه غنی از مواد مغذی و سبوس آن حدف شده است، محتوی منیزیم آن به طور قابل ملاحظه ای کم شده است.

شیر، بطری آب معدنی نیز می تواند منابع منیزیم باشد اما مقدار منیزیم در آب با توجه به منبع آن و نام تجاری آن متفاوت است .(رنج آن از ۱ میلی گرم در لیتر تا ۲۵۰ میلی گرم در لیتر متفاوت می باشد .) حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد منیزیم رژیم غذایی  مصرف شده معمولا توسط بدن جذب می شود.

مکمل های رژیمی
مکمل های منیزیم به فرم های مختلفی  از جمله اکسید منیزیم، سیترات و کلرید در دسترس هستند. برچسب مکمل رژیمی مقدار عنصر منیزیم را در محصول مشخص می کند، نه وزن  کل ترکیب های حاوی منیزیم را .

جذب منیزیم از انواع مکمل های رژیمی مختلف متفاوت است. اشکالی از منیزیم که محلولیت خوبی دارند به طور کامل تری در روده نسبت به انواع کمتر محلول منیزیم جذب می شوند. مطالعات کمتری نشان دادند که منیزیم در اسپارتات سیترات ولاکتات و فرم های کلرید جذب بیشتری دارند و فراهم زیستی بیشتری نسبت به منیزیم اکسید و منیزیم سولفات دارند. یک مطالعه نشان داد که دوز های خیلی بالای مکمل روی  با جذب منیزیم مداخله می کند  و تعادل منیزیم را در بدن به هم می زند.

 

مقدار خوراکی مجاز توصیه شده (RDA) برای منیزیم :

طبق جدول زیر برای هر گروه سنی مقدار مجاز غذایی منیزیم در هر روز تعیین شده است.

شیردهی

(میلی گرم/ روز)

بارداری

(میلی گرم/ روز)

زنان

( میلی گرم/ روز)

مردان

(میلی گرم/ روز)

گروه سنی مجاز
۳۶۰ ۴۰۰ ۳۶۰ ۴۱۰ ۱۴ تا ۱۸ سال
۳۱۰ ۳۵۰ ۳۱۰ ۴۰۰ ۱۹ تا۳۰ سال
۳۲۰ ۳۶۰ ۳۲۰ ۴۲۰ بالاتر از ۳۱ سال

دارو ها
منیزیم به عنوان ماده اولیه در برخی از داروهای مسهل  استفاده می شود. به عنوان مثال فیلیپس مگنزیا در هر قاشق غذا خوری ۵۰۰ میلی گرم منیزیم را فراهم می کند (به عنوان هیدروکسید منیزیم ). جهت توصیه مصرف ۴ قاشق غذا خوری برای نوجوانان و بزرگسالان ( اگرچه این دوز منیزیم بالاتر از دوز ایمن برای بدن است ولی به دلیل اثر ملینی دارو جذب نمی شود. ). منیزیم   برای  درمان سوزش سر دل و ناراحتی معده از طریق دیر هضم کردن اسید استفاده می شود.

کمبود منیزیم

نشانه های کمبود منیزیم به علت دریافت کم رژیمی در افراد سالم غیر معمول است. زیرا کلیه ها دفع این مینرال را محدود می کنند. به هر حال عادت به مصرف کم و از دست دادن منیزیم به علت شرایط خاص سلامتی  یا الکلیسم مزمن یا استفاده از برخی از دارو ها  می تواند  منجر به کمبود منیزیم شود.

نشانه های اولیه کمبود منیزیم شامل از دست دادن اشتها و تهوع و استفراغ و خستگی و ضعف است.  همین طور در شرایط کمبود بدتر منیزیم بی حسی، سوزن سوزن شدن و انقباض عضلانی و گرفتگی عضلات و تشنج و تغییرات شخصیتی ، ریتم غیر طبیعی قلب و اسپاسم عروق کرونر می تواند رخ دهد. کمبود شدید منیزیم می تواند منجر به هیپو کلسمی و هیپوکالمی شود. (به ترتیب کاهش سرمی سطح کلسیم و پتاسیم )، زیرا هموستاز مینرال ها مختل می شود.
گروه در معرض خطر از نظر  دریافت ناکافی منیزیم

کمبود منیزیم زمانی رخ می دهد که مصرف منیزیم کم باشد، در حالی که مقدار مورد نیاز برای جلوگیری از کمبود آن بالا است. در زیر گروه هایی که احتمالا بیشتر از دیگران  در معرض خطر کمبود منیزیم هستند، آمده است زیرا کمبود آن ها یا  به دلیل  مقدار مصرف ناکافی و یا به دلیل داشتن شرایط پزشکی ( یا استفاده از دارو ) است که جذب منیزیم را از روده ها کاهش می دهد و باعث افزایش از دست دادن  منیزیم از بدن می شود.

افراد مبتلا به بیماری های گوارشی: اسهال مزمن و سوءجذب چربی ناشی از بیماری کرون و انتروپاتی حساس به گلوتن، بیماری سیلیاک ) و اسهال اندمی  در هر زمانی منجر به کمبود  منیزیم می شود. برداشتن یا بای پس روده ی کوچک مخصوصا بخشی از ایلیوم به طور معمول باعث از دست دادن و سو جذب منیزیم می شود.

افراد مبتلا به دیابت نوع ۲:

کمبود منیزیم و افزایش دفع منیزیم در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ و یا مقاوم به انسولین دیده می شود.
از دست دادن منیزیم نسبت به افزایش  غلظت گلوکز به طور ثانویه ظاهر می شود که باعث افزایش دفع ادراری از طریق کلیه ها می شود.

افراد وابسته به الکل: کمبود منیزیم در افراد الکلی مزمن متداول است. در این افراد وضعیت دریافت رژیمی و دریافت مواد مغذی خیلی پایین است. مشکلات گوارشی شامل تهوع، اسهال و استئاتوره ( مدفوع چرب ) در نتیجه بیماری پانکراتیت ایجاد می شود. اختلال عملکرد کلیوی با افزایش دفع منیزیم به ادرار، کاهش فسفات و کاهش ویتامین D و کتواسیدوز حاد ، بیماری الکلی و هایپر آلدسترونیسم ثانویه به بیماری کبدی همه این ها می تواند به کمبود منیزیم کمک کند.

بالغین مسن: بالغین مسن دریافت رژیمی کمتری از منیزیم نسبت به بالغین جوان دارند. به عبارت دیگر با افزایش سن، جذب منیزیم از روده کاهش پیدا می کند و دفع آن از طریق کلیه ها افزایش پیدا می کند. بالغین مسن احتمالا بیشتر بیماری مزمن و یا مصرف دارو دارند که این ها وضعیت منیزیم را تغییر می دهد  و می تواند باعث افزایش خطر کمبود منیزیم شود.
این قسمت روی ۴ بیماری و اختلال تمرکز دارد که منیزیم ممکن است آن ها را در بر بگیرد. فشار خون، بیماری قلبی عروقی و دیابت نوع ۲ و استوپورز ( پوکی استخوان) و سردرد های میگرنی.

فشار خون و بیماری های قلبی

فشار خون یک ریسک فاکتور مهم در بیماری های قلبی  – عروقی و سکته مغزی است . مطالعات تا به امروز نشان داده اند که مصرف مکمل های منیزیم در بهترین حالت  تنها در  یک حد کوچک باعث کاهش فشار خون می شود. یک متاآنالیز از ۱۲ کارآزمایی بالینی نشان داد  که مصرف مکمل منیزیم در مدت ۸ تا ۲۶ هفته  بر روی ۵۴۵ شرکت کننده دارای فشار خون   فقط با  کاهش کوچکی (۲/۲ میلی لیتر جیوه ) در فشار خون دیاستولیک همراه بود. رنج دوز منیزیم تقریبا از ۲۴۳ تا ۹۷۳ میلی گرم  در روز بود . نویسندگان یک متاآنالیز دیگر از ۲۲ مطالعه ای که بر روی ۱۱۷۳ فرد بالغ دارای فشار خون انجام دادند که نشان داده شد، مکمل منیزیم برای ۳ تا ۲۴ هفته، فشار خون سیستولیک را به اندازه ۳ تا ۴ میلی لیتر جیوه و فشار خون دیاستولیک را ۲ تا ۳ میلی لیتر جیوه کاهش می دهد. یک رژیم غذایی حاوی منیزیم بیشتر به دلیل میوه ها و سبزیجات اضافه و محصولات لبنی کم چرب و بدون چربی به طور کلی باعث کاهش فشار خون سیستولیک و دیاستولیک به طور متوسط ۳ تا ۵/۵ میلی لیتر جیوه می شود. (به ترتیب ).

رژیم متوقف کننده فشار خون باعث افزایش دریافت دیگر مواد مغذی  از قبیل پتاسیم و کلسیم می شود  که با کاهش فشار خون ارتباط دارند. بنابراین سهم مستقل منیزیم را نمی  توان تعیین کرد.

مطالعات آینده نگر ارتباط بین مصرف منیزیم و بیماری های قلبی را مورد بررسی قرار دادند. خطر آترواسکلورز در جوامع مورد مطالعه قرار گرفت و فاکتورهای خطر بیماری قلبی و سطح سرمی منیزیم  در گروهی از ۱۴۲۳۲ مردان و زنان سفید پوست  و آفریقایی آمریکایی ۴۵ تا ۶۴ سال سن مورد ارزیابی قرار گرفت.

آن ها درحدود ۱۲ سال زیر نظر بودند، افراد در قسمت بالای چارک  در محدوده نرمال فیزیولوژیک (در کمترین۸۸/۰ میلی مول در لیتر ) ۳۸% کمتر در معرض خطر مرگ ناگهانی بودند، در مقایسه با افرادی که در قسمت پایین چارک قرار دارند. (۷۵/۰ میلی مول در لیتر ). به هر حال دریافت های منیزیم رژیمی با خطر مرگ ناگهانی قلبی مرتبط نبود.

آزمایش منیزیم

نام آزمایش:Magnesium منیزیم از کاتیون های غیر ارگانیک اصلی است که غالبا اندازه گیری نمی شود ولی اندازه گیری آن در بیماران با وضعیت بحرانی ممکن است مهم باشد. تا ۴۰درصد از بیماران هیپوکالمیک٬ هیپومنیزیمیک هم هستند.

سنجش های منیزیم هم برای منیزیم توتال و هم اجزا یونیزه در دسترس هستند(tMg & iMg). منیزیم بعد از سدیم ٬ پتاسیم و کلسیم چهارمین کاتیون بدن و دومین کاتیون داخل سلولی از نظر فراوانی است.

نمونه:سرم
ظرف:لوله درب قرمز
نمونه گیری:بدون ایجاد استاز وریدی نمونه گرفته شود. در اولین فرصت ممکن سرم از سلولهای قرمز جداشود.
طریقه نگهداری:نمونه را در یخچال قرار دهید. سرم جداشده از سلول ها در دمای C° ۶-۲ برای چندین روز پایدار خواهد بود.

علل رد:همولیز

کاربرد:
خلاصه ای از اندیکاسیون های اندازه گیری منیزیم سرم: انفارکت میوکارد; آریتمی مقاوم قلبی ; الکلیسم و سایر انواع malnutrition; هیپوکالمی٬ هیپوکلسمی یا هیپوناترمی مقاوم; درمان با دیورتیک ها به خصوص با چندین دارو; مسمومیت با دیگوکسین; درمان با آمینوگلیکوزید٬ سیکلوسپورین٬ سیس پلاتین٬ آمفوتریسین B; درمان پارنترال; اسهال شدید یا مزمن; اختلال الکترولیتی غیرقابل توجیه; تحریک پذیری عصبی عضلانی غیرقابل توجیه به خصوص درغیاب هیپوکلسمی; درمان با عوامل نفروتوکسیک یا سیتوتوکسیک; اختلالات نورولو‍‍ژیک در نوزادان و پره اکلامپسی یا اکلامپسی. فقدان منیزیم سبب اسپاسم نوروماسکولر٬ فاسیکولاسیون و پرحرکتی شده و ممکن است موجب ضعف٬ dizziness ٬ ترمور٬ تتانی و تشنج گردد.

محدودیت ها:
از آنجایی که مقدار منیزیم در گلبول های قرمز ۲تا ۳ برابر سرم است٬ همولیز سبب افزایش آن می شود. منیزیم سرم فقط یک جزء کوچکی از ذخیره کل بدن بوده و مقدار آن ممکن است وضعیت منیزیم را به درستی پیش بینی نکند. از آنجایی که منیزیم ادرار زودتر از سرم کاهش می یابد ممکن است علامت زودرس تر و قابل اعتمادتری از فقدان منیزیم باشد.
تداخلات دارویی

داروهایی که موجب کاهش منیزیم می شوند عبارتند از دیورتیک ها٬ بعضی از انتی بیوتیک ها و انسولین.

داروهایی که موجب افزایش منیزیم می شوند عبارتند از داروهای تیروئید٬ آنت اسیدهای حاوی منیزیم٬ مسهل ها و درمان های حاوی کلسیم.

متدولوژی:
Atomic Absorption Spectrophotometry (ارجح) که روش رفرانس برای تعیین منیزیم توتال است; فتومتری که شایع ترین روش در آزمایشگاه های بالینی است; فلورومتری; inductively – coupled plasma emission Spectroscopy; روش آنزیماتیک.

اطلاعات تکمیلی:

محتوای طبیعی منیزیم بدن در بزرگسالان حدود ۱۰۰۰ میلی مول یا ۶۶/۲۲ گرم است که ۵۰تا ۶۰درصد آن در استخوان و ۴۰تا۵۰درصد مابقی در بافتهای نرم است. درسرم حدود ۵۵% از منیزیم به شکل یون آزاد٬ منیزیم یونیزه یا آزاد(+Mg2) بوده٬ ۳۰درصد همراه با پروتئین هاست(عمدتا آلبومین) و ۱۵% هم به صورت کمپلکس با فسفات٬ سیترات و سایر آنیون هاست.

کمتر از ۱% از کل منیزیم بدن درسرم وجود دارد. عمده منیزیم به مولکول ATP متصل بوده و در فسفوریلاسیون آن اهمیت دارد. بنابراین این الکترولیت در تقریبا تمامی پروسه های متابولیک٬ حیاتی می باشد.

اکثر عملکردهای اعضای بدن ازجمله بافت عصبی عضلانی وابسته به منیزیم است.
افزایش منیزیم سرم در نارسایی کلیه٬ دیابت کنترل نشده٬ بیماری آدیسون٬ هیپوتیروئیدی٬ مصرف آنت اسیدها یا نمک های حاوی منیزیم دیده می شود. کاهش نیز در سوء تغذیه٬ سوء جذب٬ هیپوپاراتیروئیدی٬ الکلیسم٬ بیماری مزمن کلیه و اسیدور دیابتی دیده می شود.

نرمال طبیعی منیزیم

*منیزیم توتال:mg/dl 1/5-2/3 یا mmol/L 0/62-0/95 . واحدهایی که برای منیزیم استفاده می شود ۴ گونه است که :
۱meq/L=1/22mg/dl=0/5mmol/L=12/2mg/L
منیزیم تا حدودی به پروتئین متصل می شود.
*منیزیم یونیزه: mg/dl 1/1-1/6 یا mmol/L 0/47-0/65

مقادیر خطرناک:

با مقادیر کمتر از mg/dl 1/2 علایم فقدان ظاهر می شوند که به عنوان تخلیه شدید در نظر گرفته می شود. علایم توکسیک با مقادیر بیشتر از mg/dl 4/9 ظاهر می شوند. در مقادیر بالاتر از mg/dl 14/6 احتمال مرگ به علت نارسایی تنفسی دارد.