معماری
sdjvhj

سیمون سیترات Simon citrate agar

sdjvhj
این محیط کشت برای افتراق باکتری های گرم منفی براساس مصرف سیترات به کار می رود.
Koser در سال ۱۹۲۳ برای تفکیک بین انچه که اکنون به عنوان اشریشیاکلی و انتروباکتر ائروژنز شناخته شده اند،به عنوان بخشی از واکنش های indol-methyl red-voges proshauer-citrate(IMViC)یک محیط مرکب از نمک های معدنی را که در ان نمک امونیوم تنها منبع نیتروژن و سیترات تنها منبع کربن بود را گسترش و توسعه داد.
Simmons در سال ۱۹۲۶ فرمول koser را با افزودن ۱٫۵% اگار و برم تیمول بلو اصلاح کرد.ارگانیسم هایی که قادر به متابولیزه کردن سیترات هستند،به خوبی بر روی این محیط رشد می کنند.
باکتریهایی که قادرند امونیوم دی هیدروژن فسفات و سیترات سدیم را به عنوان تنها منابع نیتروژن و کربن مصرف کنند،به طور نسبی بر روی این محیط رشد می کنند و واکنش قلیایی تولید می کنند که با تغییر رنگ معرف برم تیمول بلو از سبز(خنثی) به ابی(قلیایی) مشخص می شود.

کنترل کیفی محیط سیترات سیمون:
Enterobacter aerogenes ATCC 13048:رشد می کند با رنگ ابی در سطح شیب دار
Escherichia ATCC 25922:فاقد رشد تا کمی رشد با عدم تغییر رنگ
سطوح شیب دار را با رشدی از کشت خالص با استفاده از مایع تلقیح رقیق،تلقیح نمائید.لوله ها را با درپوش های شل به مدت ۲۴-۴۸ ساعت یا به مدت ۴ روز در دمای ۳۵+/-۲ در اتمسفر هوازی انکوبه کنید.
واکنش مثبت با ایجاد رشد با رنگ ابی تند در سطح شیب دار نشان داده می شود.
واکنش منفی با عدم ایجاد رشد تا ایجاد رشد کم و عدم تغییر رنگ مشخص می شود(محیط سبز تیره باقی می ماند)

پاسخ دهید