آزمایش سدیم والپروات یا دپاکین (تفسیر نتایج،نرمال رنج و شرایط لازم)

آزمایش سدیم والپروات

آزمایش سدیم والپروات که به اسم های دیوالپروکس یا دپاکین نیز نوشته می شود.والپروات سدیم دارویی است که با اثر بر سیستم اعصاب مرکزی تاثیرات درمانی خود را اعمال می نماید.
در داروخانه ها ترکیبات مختلفی از آن موجود است و به اسامی مختلف آورده می شود. نوعی از آن “آهسته رهش” بوده و سطح خونی آن نوسان کمتری پیدا می کند، از این رو عوارض کمتری نیز دارد و به همین دلیل بجای اینکه روزی سه بار مصرف شوند روزی یک الی دو بار تجویز می گردند. مصرف دارو با دفعات کمتر همکاری بیمار در ادامه طولانی دارو را نیز بهبود می بخشد و خطر دارو کمتر می شود. به یاد داشته باشیم که مهمترین علت عود بیماری قطع مصرف یا کاهش نابجای مقدار داروی بیمار می باشد.
از انواع آهسته رهش، دپاکن کرونو و والپروات ساندوز می باشد.
این دارو در درمان سردرد میگرنی، بیماری صرع، افسردگی و بیماری دوقطبی، کنترل علایم ترک الکل و موارد دیگر کاربرد درمانی دارد.
برخی با دانستن اینکه این دارو یکی از دارو های ضد تشنج است، از مصرف آن واهمه پیدا می کنند وحتی از ادامه مصرف آن منصرف می شوند که در این صورت بهتر است ابهامات و سوالات خود را از پزشک معالج خود بپرسند.

نام اختصاری سدیم والپروات : V.A
سایر نام ها: Depakene, Divalproex,Valporate,Dipropylacetic Acid, Spdium Valporate
بخش مورد انجام: بیوشیمی
نوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم و پلاسما ETDA دار
حجم نمونه مورد نیاز: ۱ml
شرایط نمونه گیری: نیاز به ناشتایی نمی باشد.
ملاحظات نمونه گیری: در صورت مصرف دارو قبل از انجام آزمایش ، تاریخ و ساعت مصرف دارو یادداشت گردد.
موارد عدم پذیرش نمونه: نمونه به شدت همولیزه، لیپمیک و ایکتریک (زردی) مورد قبول نمی باشد.
شرایط نگهداری: در دمای اتاق به مدت چند ساعت و در دمای ◦c۴ و ◦c۲۰- ، دو هفته پایدار است.

کاربردهای بالینی آزمایش سدیم والپروات
۱- پایش درمان حملات عصبی صرع به ویژه صرع Myoclonic
۲- ارزیابی سمّیت بالقوه دارو

روش مرجع: GC-MS
روش ارجح: GC-MS

روشهای متداول: GC-MS، nonisotopic immunoassay، FIA، FPIA

مقادیر طبیعی آزمایش سدیم والپروات
غلظت درمانی : µg/ml ۱۰۰– ۴۰
غلظت سمّی : μg/ml ۱۲۰≤

تفسیر آزمایش سدیم والپروات
پاسخ مطلوب زمانی مشاهده می شود که سطح دارو بیش از µg/ml ۴۰ باشد.

سطح ماکزیمم نباید بیش از µg/ml ۱۰۰ باشد. پیک غلظت خونی کمتر از ۴ ساعت بعد از تجویز خوراکی دارو است.

عوامل مداخله گر در آزمایش سدیم والپروات

ترکیبات القاء کننده آنزیمی ( مانند فنوباربیتال، فنی توئین، کاربامازپین) باعث افزایش متابولیسم والپوریک اسید می شوند.

توضیحات در مورد داروی والپروات سدیم
ارزیابی AST, ALT, CBC، شمارش پلاکت و سایر فاکتور های انعقادی در بیماران تحت درمان با این دارو باید انجام گیرد.
توکسیسیته کبدی ناشی از این دارو ممکن است کشنده باشد.
این دارو می تواند در دوزهای بالا از تجمع پلاکتی جلوگیری کند.
آمیلاز در بیماران مبتلا به استفراغ های مکرر و علائم شکمی جهت تشخیص پانکراتیت ناشی از والپوریک اسید به کار می رود.

مهمترین عوارض والپروات سدیم که لازم است بدانیم

چاقی. برای کنترل آن نیاز به داشتن رژیم غذایی است
ریزش مو. تجویز ترکیبات zinc مفید است
لرزش. تجویز پروپرانولول و گاباپنتین موثر است
اختلال عادت ماهانه به ویژه در دختران جوان
تهوع و معده درد. مصرف دارو به همراه غذا در کاهش آن موثر است
ورم، به ویژه در پاها. کاهش مقدار دارو موثر است
موارد فوق شایع ولی خطرناک نیستند.

برخی موارد نادرند هر چند که ممکن است خطرناک باشند:
هپاتیت (ورم کبد)
اختلالات خونی
اختلال هوشیاری

کسانی که تواما آسپیرین و یا وارفارین و یا سایر داروهای رقیق کننده خون مصرف می کنند باید بیشتر تحت نظر باشند زیرا سطح خونی داورهای فوق در صورت مصرف توام والپروات سدیم افزایش یافته و خطر خونریزی بیشتر می شود.

آزمایشات دوره ای
کسانی که تحت درمان والپروات سدیم قرار دارند لازم است آزمایشات زیر را به صورت دوره ای انجام دهند تا از عوارض ناخواسته و خطرناک به موقع آگاه شده و اقدامات لازم برای پیشگیری به عمل آید:

آزمایش CBC (شمارش گلبول های سفید وقرمز) هر ۶ تا ۱۲ ماه
آزمایش آنزیم های کبدی هر ۶ تا ۱۲ ماه

دیدگاهتان را بنویسید

چهار × سه =