معماری
واژینیت

عفونت های واژن (نشانه،انواع بیماری،درمان)

انواع عفونت های واژن و نشانه و علائم و درمان،دارو،قارچ ها و باکتریهای بیماریزای وازینال و ترشحات طبیعی و غیر طبیعی واژینال

ترشحات طبیعی واژینال:

همان‌گونه که محیط دهان از طریق ترشح بزاق، تنظیم و پاک‌سازی می‌شود؛ تولید و دفع ترشحات واژینال نیز نقش مهمی در پاک‌سازی سیستم تناسلی خانم‌ها بر عهده دارد. مایع تولید شده توسط سلول‌های غدد واژن و سرویکس، از طریق زدودن سلولهای مرده و باکتری‌ها و همچنین با تمیز نگه داشتن واژن، از ایجاد عفونت‌ها پیشگیری می‌کند. در حالت طبیعی، pH واژن اسیدی بوده که از وقوع عفونت جلوگیری می‌کند. همه خانم‌ها دارای مقداری ترشحات واژینال بوده و در اکثر مواقع نیز این ترشحات کاملا طبیعی هستند. ترشحات فیزیولوژیک معمولاً بدون رنگ بوده و میزان آن می‌تواند در افراد مختلف، متفاوت باشد. رنگ آن می‌تواند از بی‌رنگ تا سفید شیری و یا زرد (هنگامی که روی یک دستمال خشک شود) متفاوت باشد. تغییر در ترشحات طبیعی واژینال می‌تواند به دلایل مختلفی از جمله سیکل قاعدگی، محرک‌های احساسی، وضعیت تغذیه‌ای، حاملگی، استفاده از داروها (از جمله قرص‌های ضد بارداری)، رادیوتراپی و تحریک جنسی رخ دهد. در طی اواسط سیکل قاعدگی و در زمان تخمک‌گذاری، میزان ترشحات واژینال افزایش یافته و این ترشحات در این زمان به صورت رشته‌های چسبناک می‌باشند. هیچ کدام از این‌ها مهم نیست ولی اگر رنگ، بو، قوام و مقدار ترشحات واژن، غیرطبیعی به نظر برسد، به ویژه اگر همراه با خارش و سوزش واژن باشد ممکن است علت آن عفونت بوده که در این موارد حتماً باید به پزشک مراجعه نمود. در برخی از موارد نیز ترشحات مزمن واژینال موجود بوده که در بررسی‌های مختلف، تشخیصی برای آن‌ها مطرح نشده است. در این موارد باید وضعیت بهداشت فرد، اضطراب، افسردگی، ارضا نشدن جنبه‌های روانی سکس در شخص (Psychosexual dysfunction) و … را باید مد نظر قرار داد.

ترشحات واژینال در طی سیکل قاعدگی:

سیکل قاعدگی، محیط واژن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. ممکن است که خانم‌ها متوجه افزایش رطوبت و ترشحات شفاف واژن در اواسط سیکل قاعدگی شده باشند. هنگامی که سطح استروژن پایین می‌باشد، موکوس نیز غلیظ و چسبناک بوده و هنگامی که سطح استروژن افزایش می‌یابد، موکوس به تدریج شفاف‌تر و آبکی‌تر شده و بر الاستیسیته آن نیز افزوده می‌شود. در طی سیکل قاعدگی، pH واژن نوسان داشته و در طی چند روز قبل از قاعدگی و همچنین در طی روزهای قاعدگی، کمترین مقدار را از نظر pH دارا می‌باشد. این زمان، شایع‌ترین زمان ابتلا به عفونت های واژینال می‌باشد.

واژینیت

ترشحات واژینال در طی حاملگی:

ترشحات واژینال در طی حاملگی به صورت فیزیولوژیک افزایش یافته که به طور طبیعی، شفاف و بدون بو می‌باشند. این ترشحات به لکوره موسوم بوده و در پاسخ به هیپراستروژنمی ایجاد می‌شوند. بوی ترشحات در زمان حاملگی یا در کسانی که بهداشت را رعایت نمی‌کنند می‌تواند متفاوت از حالت نرمال باشد. ابتلا به عفونت‌های قارچی (به ویژه کاندیدا)، تریکوموناس واژینالیس و واژینوزیز باکتریایی در طی حاملگی شایع‌تر می‌باشند. در خانم‌های حامله، واژینوزیز باکتریایی در ۷۰ تا ۸۰% موارد به درمان پاسخ می‌دهد؛ اگرچه عود عفونت نیز بسیار شایع می‌باشد. شیوع کاندیدیازیس در حاملگی به ۳۰ تا ۳۴% رسیده که در اغلب موارد بدون علامت می‌باشد. در خانم‌های حامله، کاندیدیازیس در ۸۰ تا ۹۵% و تریکومونیازیس نیز در ۹۵% موارد به درمان پاسخ می‌دهند. شواهدی از آسیب به جنین در عفونت کاندیدیازیس گزارش نشده است. درمان موفقیت‌آمیز به دلیل پاسخ‌های کلینیکی کند و احتمال عود مجدد عفونت، مشکل می‌باشد. تریکوموناس واژینالیس با زایمان زودرس و تولد نوزادان با وزن کم در ارتباط می‌باشد.

ترشحات واژینال در نوزادان و کودکان:

نوزادان تازه متولد شده ممکن است در نتیجه سطح بالای استروژن‌های خون مادر، دارای مقدار ناچیزی ترشحات واژینال باشند که سفید رنگ بوده و یا در برخی موارد نیز ممکن است با مقداری خون مخلوط شده باشد. این ترشحات پس از ۲ هفته ناپدید می‌شوند. در برخی موارد نیز ممکن است که این ترشحات تا ۱ ماه پس از تولد نیز ادامه داشته باشند. ترشحات زرد رنگ می‌تواند نشان دهنده یک وضعیت پاتولوژیک باشد. در بچه‌های بزرگ‌تر، ترشحات واژینال چرکی، بدبو و در برخی موارد خونی، عموما در نتیجه قرار گرفتن جسم خارجی در واژن رخ می‌دهد. وجود ترشحات واژینال غیرطبیعی در کودکان می‌تواند در نتیجه سوء استفاده جنسی نیز باشد که باید این نکته را همواره مد نظر داشت.

ترشحات واژینال در طی دوران نوجوانی:

تقریبا ۶ ماه قبل از آغاز اولین قاعدگی در دخترها، بدن آن‌ها ممکن است که شروع به تولید ترشحات واژینال نماید که این امر طبیعی بوده و در نتیجه تغییرات هورمونی ایجاد می‌شود. یکی از شایع‌ترین یافته‌ها در نوجوانان دارای STI، اورتریت و سرویسیت بوده که از تظاهرات اصلی آن به ترشحات واژینال، ترشحات اورترال و یا درد در هنگام ادرار کردن می‌توان اشاره نمود. وجود ترشحات واژینال غیر طبیعی در نوجوانان می‌تواند در نتیجه سوء استفاده جنسی نیز باشد که باید این نکته را همواره مد نظر داشت.

ترشحات واژینال در طی یائسگی:

در طی یائسگی، در نتیجه کاهش سطح استروژن، میزان ترشحات واژینال نیز کاهش می‌یابد. تغییرات آتروفیک (Atrophic) واژن نیز ممکن است این افراد را مستعد ابتلا به حملات مکرر واژینیت موسوم به واژینیت آتروفیک (Atrophic vaginits) نماید. این تغییرات به همراه افزایش میزان pH واژن موجب کاهش مقاومت نسبت به عوامل عفونی شده و ریسک ابتلا به واژینیت افزایش می‌یابد. همچنین واژینیت در این گروه ممکن است که در پاسخ به استفاده از پمادها و یا شیاف‌های هورمونی باشد.

ترشحات واژینال متعاقب سقط خود به خودی، سقط عمدی، زایمان و یا شیردهی:

این بیماران ممکن است که پس از معاینه، گرفتن و ارسال سواب برای آزمایشگاه، در حالی که منتظر جواب آزمایش هستیم، به صورت تجربی درمان را شروع نمایند. واژینوزیز باکتریایی در ارتباط با اندومتریت و بیماری التهابی لگن (PID) متعاقب سقط عمدی می‌باشد. در این بیماران باید احتباس محصولات حاملگی را به ویژه در هنگامی که با رشد بسیار زیاد کولی‌فرم ها (Coliforms) مواجه هستیم، مد نظر داشت. در طی شیردهی نیز میزان ترشحات واژینال افزایش می‌یابد.

نشانه‌های ترشحات غیر طبیعی واژینال:

هر گونه تغییری در رنگ و یا مقدار ترشحات واژینال می‌تواند نشانه‌ای از عفونت واژینال باشد. عفونت‌های واژینال بسیار شایع بوده و اغلب خانم‌ها نیز سابقه ابتلا به برخی از این عفونت‌ها در طی دوران حیات‌شان را دارند.. هر کدام از علائم زیر می‌توانند نشانه‌ای از ابتلا به عفونت واژینال باشند:

  • ترشحات همراه با خارش، راش و یا درد
  • ترشحات مزمن و یا افزایش در مقدار ترشحات
  • سوزش در هنگام ادرار کردن
  • ترشحات سفید و انبوه (پنیری شکل)
  • ترشحات سفید/خاکستری و یا زرد/سبز همراه با بوی بد

علل ایجاد ترشحات غیر طبیعی واژینال:

هر تغییری در تعادل باکتری‌های نرمال واژن می‌تواند باعث تغییر بو، رنگ و قوام ترشحات شود.

در زیر به برخی از عوامل تغییر دهنده این تعادل اشاره می‌شود:

– مصرف آنتی‌بیوتیک یا کورتون

– واژینوزیز باکتریال (یک عفونت باکتریال است که در خانم‌هایی که چندین پارتنر جنسی دارند بیشتر است)

– قرص‌های ضد بارداری

–  کانسر دهانه رحم

– کلامیدیا یا گنوره (از عفونت های منتقله از راه تماس جنسی هستند)

– دیابت

– استفاده از دوش های واژینال، صابون‌ها و لوسیون‌های معطر و خوابیدن در داخل وان حمام حاوی کف زیاد و معطر (Bubble bath)

– عفونت لگن بعد از عمل جراحی

– بیماری التهابی لگن (PID)

– تریکومونیازیس (یک عفونت انگلی ناشی از تماس جنسی است )

– آتروفی واژن (نازکی و خشکی دیواره‌های واژن بعد از یائسگی)

– واژینیت (التهاب اطراف واژن)

– عفونت قارچی

 

در جدول زیر به طور خلاصه به بررسی علل انواع ترشحات واژینال پرداخته شده است.

 

نوع ترشحات مفهوم علائم همراه احتمالی
خونی یا قهوه ای سیکل قاعدگی نامنظم و یا به میزان کمتر، کانسر سرویکس و یا اندومتریال خون‌ریزی غیرطبیعی واژن، نامنظم، درد در ناحیه لگن
زرد یا کدر گنورئه (سوزاک) خون‌ریزی در فواصل قاعدگی‌ها،                                                                                                     سوزش ادرار
کف آلود، زرد و یا متمایل به رنگ سبز همراه با بوی بد تریکومونیازیس درد و سوزش هنگام ادرار کردن
صورتی ریزش دیواره داخلی رحم پس از زایمان (نفاس) 
غلیظ، سفید و پنیری عفونت با قارچ درد و تورم اطراف واژن، خارش و مقاربت دردناک
سفید، خاکستری و یا زرد همراه با بوی ماهی واژینوزیز باکتریایی خارش و یا سوزش، قرمزی و تورم Vulva و واژن

 

طبق برآورد سازمان جهانی بهداشت، در سال ۱۹۹۵، بیش از ۳۳۳ میلیون عفونت منتقله از راه جنسی (STIs) قابل درمان در افراد بالغ ۱۵ تا ۴۹ ساله در سراسر جهان وجود داشته است. بسیاری از بیماری‌های STIs می‌توانند در دراز مدت، به ویژه در خانم‌ها، موجب ناخوشی شوند. برخی از این عفونت‌ها می‌توانند در صورت عدم درمان منجر به گسترش عفونت به نواحی بالاتر مجاری تولید مثلی و ایجاد ناباروری، سقط جنین، تولد پیش از موعد و یا ایجاد عفونت در جنین شوند. تشخیص سریع و کنترل مناسب این عفونت‌ها می‌تواند در کاهش این عوارض سهم بسزایی داشته باشد. البته تشخیص و کنترل این عفونت‌ها در برخی موارد از قبیل کلامیدیا تراکوماتیس (Chlamydia trachomatis) بسیار مشکل می‌باشد؛ زیرا در این عفونت‌ها، فرد مبتلا تا زمان عارض شدن عوارض این بیماری‌ها، بدون علامت می‌باشد.

شانس ابتلا به عفونت‌های STIs در گروه های زیر افزایش می یابد:

  • سن کمتر از ۲۵ سال
  • عدم استفاده از سدهای محافظت کننده از حاملگی
  • افراد مجرد، مطلقه و یا زوج هایی که جدا از هم زندگی می‌کنند
  • داشتن شریک‌های جنسی متعدد
  • شغل‌هایی که در آن‌ها شخص مدت‌ها دور از محیط خانه می‌باشد

زنانی که اقدام به ختم حاملگی می‌نمایند و آن‌هایی که برخی عفونت‌ها از قبیل زگیل های تناسلی دارند، ریسک بالاتری برای ابتلا به STIs دارند.

گرفتن سابقه فعالیت جنسی:

یک سابقه خوب از نظر فعالیت های جنسی شخص باید در یک محیط آرام، دوستانه و بدور از هرگونه جنجال از فرد مورد نظر گرفته شود. انتخاب واژه‌ها و زبان مناسب می‌تواند در موفقیت شخص پرسش کننده نقش بسزایی داشته باشد. پرسش های زیر می‌تواند در گرفتن سابقه فعالیت جنسی شخص موثر باشند:

  • علائم:
  • در مورد زمان شروع ترشحات غیرطبیعی واژینال سوال شود.
  • رنگ ترشحات واژینال سوال شود.
  • در مورد بوی ترشحات واژینال سوال شود.
  • در مورد خارش، درد و احساس سوزش در واژن و یا نواحی اطراف آن سوال شود.
  • در مورد درد در هنگام ادرار کردن (Dysuria) سوال شود (می‌تواند بیانگر عفونت با گنوره و یا کلامیدیا باشد)
  • زخم‌های تناسلی: زمان ایجاد و علائم این زخم‌ها (مثلا اگر از قبل وجود داشته‌اند می‌توانند بیانگر هرپس باشند) و یا از نظر دردناک بودن (باز هم در هرپس تناسلی می‌تواند دیده شود).
  • درد ناحیه شکمی و یا داشتن مقاربت دردناک: می‌تواند بیانگر بیماری‌های التهابی لگن (PID) باشد.
  • مکان و زمان تماس های جنسی اخیر
  • آیا شخص بیش از یک شریک جنسی دارد؟
  • آیا بیمار از دوش واژینال استفاده می کند؟
  • آیا تماس جنسی به صورت واژینال، مقعدی و یا دهانی بوده است؟
  • تماس جنسی به صورت همو و یا هتروسکسوال بوده است؟
  • سفرهای خارجی و سابقه تماس جنسی در این سفرها
  • استفاده و یا عدم استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری
  • سوال از نظر ریسک فاکتورهای HIV به ویژه:
  • فعالیت جنسی محافظت نشده با افراد دارای ریسک بالا از نظر HIV و یا در مناطقی که این عفونت در آنجا اندمیک می‌باشد
  • استفاده از داروها و مواد تزریقی توسط خود شخص و یا شریک جنسی او
  • بررسی سابقه شخص به منظور رد کردن بارداری احتمالی و بررسی نتایج اسمیر سرویکس

معاینه بالینی:

پوست و دهان باید بررسی شده و ناحیه شکمی نیز از طریق معاینه با دست به منظور حضور احتمالی سفتی (تندرنس) (در مورد PID) و یا لنفادنوپاتی مورد بررسی قرار گیرد. ناحیه خارجی تناسلی به منظور حضور احتمالی زخم‌های پوستی؛ به ویژه زگیل‌های تناسلی و هرپس تناسلی بایستی بررسی شود. شایع‌ترین عامل ایجاد زخم‌های تناسلی در ایالات متحده، هرپس می‌باشد. میزراه نیز به منظور بررسی التهاب اورتریت باید بررسی شود. ناحیه مقعدی نیز در صورت لزوم باید مورد معاینه قرار گیرد.

در معاینه با اسپکولوم باید فورنیکس خلفی واژن از نظر ترشحات و سرویکس نیز از نظر ترشحات، زخم، خونریزی، پولیپ، تومورها و یا نخ وسایل پیشگیری از حاملگی داخل رحمی بررسی شود.

باید از میزراه، واژن و اندوسرویکس، سواب گرفته شود. اگرچه کلامیدیا از طریق گرفتن سواب مناسب از اندوسرویکس به سهولت تشخیص داده می‌شود؛ اما تست‌های LCR (Ligand chain reaction) و PCR (Polymerase chain reaction) بر روی ادرار نیز از حساسیت بسیار بالایی برخوردار می‌باشند. بررسی فوری سواپ‌ها با میکروسکوپ می‌تواند در تشخیص مخمرها، تریکوموناس واژینالیس و سلول‌های Clue ما را یاری نماید. سلول‌های Clue، شامل سلول‌های اپیتلیال واژینال می‌باشند که با مقدار زیادی از باکتری‌های گرم مثبت و باسیل‌های گرم منفی پوشیده شده‌اند و مشخصه عفونت با گاردنرلا واژینالیس (Gardnerella vaginalis) می‌باشند. در برخی موارد، تعیین pH واژن نیز می‌تواند کمک کننده باشد. pH ناحیه واژن به طور طبیعی مساوی و یا کمتر از ۵/۴ می باشد؛ اما در واژینوزیز باکتریایی و یا عفونت های تریکوموناسی به بیش از ۵/۴ افزایش می‌یابد.

لکوره (Leucorrhoea):

افزایش ترشحات واژینال در حاملگی فیزیولوژیک بوده و افزایش ترشح موکوس توسط غدد سرویکس در پاسخ به هیپراستروژنمی بی‌شک یکی از عوامل مسوول لکوره است. استفاده از دوش واژینال در درمان لکوره جایگاهی ندارد.

واژینیت (Vaginitis):

واژینیت، شایع‌ترین مشکل زنانه در خانم‌های مراجعه کننده به پزشک به منظور درمان می‌باشد؛ به طوری که به این منظور، سالانه بیش از ۱۰ میلیون ویزیت در ایالات متحده انجام می‌شود. عواملی از قبیل کاندیدا آلبیکنس، میکوپلاسما و تریکوموناس واژینالیس می‌توانند موجب عفونت واژینال شده که به واژینیت موسوم می‌باشد. میزان ترشحات واژینال در این مورد نسبت به واژینوزیز باکتریایی کمتر می‌باشد.

واژینوزیز باکتریایی (Bacterial vaginosis):

این بیماری بسیار شایع بوده و با جایگزینی باکتری‌های بی‌هوازی مانند گاردنلا واژینالیس، گونه‌های Prevotella، گونه‌های Mobiluncus، کوکسی‌های گرم مثبت، میکوپلاسماها و به ویژه گونه‌های باکتروئیدس (Bacteroides spp.) به جای لاکتوباسیل‌های واژن، رخ می‌دهد. واژینوزیز باکتریای، شایع‌ترین عامل ایجاد واژینیت در خانم های سنین باروری می باشد. خانم‌های دارای شریک‌های جنسی متعدد و یا آن‌هایی که سکس دهانی انجام می‌دهند، در معرض خطر بالایی برای ابتلا به واژینوزیز باکتریایی هستند. شیوع این بیماری در جمعیت های مختلف بین ۱۰ تا ۳۰% متغیر می‌باشد. شیوع ابتلا به واژینوزیز باکتریایی نسبت به عفونت‌های کاندیدیایی به میزان ۲ برابر می‌باشد. واژینوزیز باکتریایی، مسئول افزایش ریسک سقط و یا زایمان زودرس در اواخر حاملگی به میزان ۵ تا ۷ برابر می‌باشد. این بیماری از طریق جنسی منتقل نشده و در تقریبا ۵۰% از خانم‌ها بدون علامت می‌باشد. افزایش احتمال عفونت با ویروس ایدز در این افراد وجود دارد. ترشحات واژینوزیز باکتریایی می‌توانند به رنگ سبز و یا خاکستری با ویسکوزیته پایین (آبکی) و بدبو همراه با خارش در ناحیه Vulva بوده و pH نیز می‌تواند تا حدود ۵/۵ افزایش یابد. متابولیت‌های باکتری تولید آمین‌های فرار با بوی ماهی می‌کنند که این پدیده بلافاصله پس از مقاربت جنسی افزایش می‌یابد. تشخیص آزمایشگاهی از طریق تست KOH whiff، pH>4.5 و Saline wet-mount می‌باشد. در بررسی میکروسکپی گسترش مرطوب، سلول‌های کلیدی (Clue) مشاهده می‌شوند. در سال ۱۹۸۳، Asmel و همکارانش معیاری برای تشخیص واژینوزیز معرفی نمودند که براساس آن، وجود حداقل ۳ معیار از ۴ معیار pH واژینال بیشتر از ۵/۴، وجود سلول های کلیدی در گستره مرطوب، آزاد شدن بوی آمین پس از اضافه کردن هیدروکسید پتاسیم ۱۰% به یک قطره از ترشحات واژن و وجود ترشحات واژینال رقیق و یکنواخت، تشخیص را قطعی می‌نماید.

در سال ۱۹۹۱ نیز Nugnet و همکاران، یک سیستم امتیازدهی در اسمیرهای واژینال رنگ آمیزی شده با رنگ گرم را پیشنهاد نمودند که بر اساس آن وجود باسیل‌های گرم مثبت بزرگ (مورفوتایپ‌های لاکتوباسیل، کاهش در لاکتوباسیل‌ها، امتیاز صفر تا ۴)، باسیل‌های با رنگ آمیزی گرم متغیر کوچک (موفوتایپ‌های گاردنلا واژینالیس، امتیاز صفر تا ۴) و باسیل‌های خمیده با رنگ آمیزی گرم متغیر (مورفوتایپ‌های گونه های Mobiluncus، امتیاز صفر تا ۲) در نظر گرفته می‌شود. در این روش، امتیاز بین ۷ تا ۱۰، به عنوان معیار تشخیص واژینوزیز باکتریایی در نظر گرفته می‌شود.

 

در تصویر زیر، یک لام رنگ آمیزی شده با رنگ گرم (Gram-stained smear) در واژینوزیز باکتریایی مشاهده می‌شود.

لام

 

 

 

 

چنانچه علائم وجود داشته باشند، درمان با مترونیدازول (خوراکی و یا واژینال) و یا در طی حاملگی، ترجیحا با کلیندامایسین (به صورت موضعی) و یا آمپیسیلین صورت می‌گیرد. درمان شریک جنسی و یا استفاده از کاندوم توصیه نمی‌شود.

گونه‌های باکتروئیدس (Bacteroides spp.):

این باکتری جزو باکتری‌های commensal بوده اما ممکن است که موجب ایجاد ترشحات واژینال و یا زمینه‌ساز ایجاد PID و در نتیجه ایجاد عفونت‌های مزمن نیز شوند. این باکتری‌ها از طریق جنسی منتقل نمی‌شوند. درمان از طریق پمادهای مترونیدازول و یا کلیندامایسین صورت می‌گیرد.

کاندیدیازیس یا مونیلیا (or Monilia infection Candidiasis):

در عفونت‌های قارچی که شایع‌ترین آنها عفونت با کاندیدا آلبیکنس می‌باشد، ترشحات واژن سفید رنگ می‌باشد. عفونت با این قارچ نیز از طریق جنسی صورت نگرفته و اغلب در افراد فعال از نظر جنسی، خانم‌های حامله، افراد دارای ضعف سیستم ایمنی، افراد دیابتیک، افراد در معرض استرس و پس از استفاده از ضد بارداری‌های خوراکی و یا درمان با آنتی‌بیوتیک‌ها رخ می‌دهد. در نتیجه مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها، باکتری‌های محافظ از بین رفته و بنابراین رشد بیش از حد قارچ‌ها را موجب می‌شوند. به طور کلی، بیماران دیابتیک خطر بیشتری برای عفونت‌های مجاری ادراری از جمله عفونت‌های باکتریال و قارچی دارند. هنگامی که سطح ادراری گلوکز به بیش از ۱۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر می‌رسد، رشد ارگانیسم کاندیدا نیز افزایش می‌یابد. بیماران دیابتیک همچنین از این نظر نیز در معرض خطر هستند که فعالیت نوتروفیلی ضدقارچی و فاگوسیتیک آسیب دیده‌ای در ارتباط با کمبود انسولین دارند.

کاندیدیازیس، دومین عامل شایع عفونت‌های واژینال می‌باشد. کاندیدیازیس در نتیجه رشد بیش از حد قارچ‌ها در ناحیه واژن به ویژه کاندیدا آلبیکنس رخ می‌دهد؛ زیرا قارچ‌ها در ناحیه واژن به طور طبیعی به مقادیر کم وجود دارند. تغییر در pH واژن از جمله علل ایجاد رشد بیش از حد قارچ می‌باشد. ناحیه Vulva و واژن ممکن است که دارای شقاق و دردناک باشد. از دیگر علائم کاندیدیازیس به افزایش ترشحات واژن، ترشحات سفید و انبوه پنیری شکل، قرمزی، خارش و تحریک‌پذیری ناحیه Vaginal/vulvar می‌توان اشاره نمود.

در تشخیص آزمایشگاهی به طریق KOH wet-mount و pH<4.5 می‌توان اشاره نمود. در بررسی میکروسکوپی مستقیم ترشحات واژن روی لام می‌توان مخمرها و هایف‌های کاذب را مشاهده نمود و همچنین می‌توان سواب تهیه شده را در محیط Sabouraud کشت داد. در ادرار این افراد نیز ممکن است اشکال مخمری به تنهایی و یا همراه با رشته‌های کوتاه قارچ (میسیلیوم) مشاهده شود.

درمان از طریق شیاف و یا پماد مترونیدازول و یا میکونازول موضعی صورت می‌گیرد. فلوکونازول خوراکی نیز بسیار موثر بوده اما ممکن است دارای اثرات جانبی سیستمیک بوده و در خانم‌های حامله نیز نباید مورد استفاده قرار گیرد. در صورت عود مجدد عفونت، درمان شریک جنسی مزیتی ندارد. درمان پیشگیرانه، ممکن است که مفید بوده و در خانم‌های علامتدار به ویژه در آن‌هایی که قبل از قاعدگی دارای علامت می‌باشند، تجویز یک شیاف در اواسط سیکل می‌باشد. استفاده از ماست طبیعی به صورت Tampon به مدت ۳ شب، ژل اسید استیک، خشک کردن ناحیه مقعدی از جلو به سمت عقب و پوشیدن لباس های زیر نخی (Cotton) ممکن است مفید باشد. درمان شریک جنسی در غیاب علائم ابتلا به این بیماری، توصیه نمی‌شود. در مردان مبتلا نیز درمان از طریق استعمال پمادهای ضدقارچی در ناحیه پنیس می‌باشد.

تریکومونیازیس (Tricomoniasis):

تریکوموناس واژینالیس (Tricomonas vaginalis) یک تک یاخته انگلی می‌باشد که فقط به فرم فعال (تروفوزوئیت) مشاهده شده و فاقد کیست می‌باشد. این تک یاخته از طریق ارتباط جنسی منتقل می‌شود. با این وجود در خانم های جوان و مجرد که سابقه ارتباط جنسی ندارند اما از نظر بهداشتی در وضعیت مطلوبی نیستند نیز مشاهده شده است. به عفونت با این تک یاخته اصطلاحا تریکومونیازیس گفته می‌شود. از آن جایی که این تک یاخته در محیط مرطوب به مدت ۲۴ ساعت زنده می‌ماند، عفونت می تواند از طریق حوله حمام و یا لباس‌های فرد آلوده نیز منتقل شود. سالانه حدود ۱۸۰ میلیون خانم در سراسر جهان و ۳ میلیون خانم در ایالات متحده به این عفونت مبتلا می‌شوند. از علائم عفونت با این تک یاخته به افزایش میزان ترشحات، ترشحات چرکی (زرد رنگ)، کف‌آلود، بدبو، خارش واژن، درد در هنگام ادرار کردن (با شیوع کمتر)، افزایش تعداد دفعات ادرار کردن و دردناک شدن و تحریک‌پذیری ناحیه Vulvovaginal می‌توان اشاره نمود. عفونت با این تک یاخته اغلب در ارتباط با عفونت گنوره می‌باشد. افراد مبتلا به تریکومونیازیس دارای ریسک بالایی برای ابتلا به ایدز می‌باشند.

این تک یاخته ممکن است که در ادرار افراد به ویژه در ادرار خانم‌ها مشاهده شود. در موارد شک به وجود عفونت با این تک یاخته می‌توان بررسی مستقیم ترشحات واژن روی لام از طریق Saline wet-mount نیز درخواست نمود که در آن ارگانیسم فلاژل‌دار قابل رؤیت است. حضور گلبول های سفید به میزان زیاد و pH>4.5 نیز به نفع تریکومونیازیس می‌باشند. همچنین ممکن است که این تک یاخته در آزمایش پاپ اسمیر نیز مشاهده شود.

درمان عفونت با این تک یاخته از طریق مترونیدازول خوراکی صورت می‌گیرد. در صورت ابتلاء یکی از زوجین، هر دو زوج بایستی تحت درمان قرار گرفته و در طی درمان از تماس جنسی خودداری نمایند.

تریکومونازیس

سرویسیت (Cervicitis):

 

کلامیدیا (Chlamydia):

کلامیدیا یک بیماری مقاربتی ناشی از یک باکتری اجباری داخل سلولی برای سلول‌های اپیتلیال به نام کلامیدیا تراکوماتیس (Chlamydia trachomatis) می‌باشد. عفونت با این باکتری در سراسر جهان گزارش شده است. این بیماری، شایع‌ترین بیماری منتقله از راه جنسی در اکثر کشورها بوده و بالاترین درصد آلودگی در خانم‌های جوان سنین ۱۶ تا ۲۴ سال رخ می‌دهد. این باکتری، شایع‌ترین باکتری منتقل شده از طریق جنسی در ایالات متحده (۱۵-۵/۰%) بوده و در مقایسه با نیسریا گنوره (عامل سوزاک)، سهم بسیار بیشتری در ایجاد عفونت‌های باکتریایی منتقله از طریق جنسی را به خود اختصاص داده است. سالیانه ۳ تا ۴ میلیون مورد جدید در ایالات متحده به شمار مبتلایان به این باکتری افزوده می‌شود. ۳۰% مبتلایان به کلامیدیا با عفونت گنوره مرتبط می‌باشند. کلامیدیا از طریق تماس جنسی از راه  واژن، مقعدی  و دهان منتقل می‌شود. عفونت با کلامیدیا در ۸۰% خانم‌ها و ۲۵% آقایان مبتلا بدون علامت بوده اما ممکن است که در PID، Bartholinitis، سقط خود به خودی، زایمان پیش از موعد، کونژانکتیویت نوزادی (Neonatal conjunctivitis) (التهاب ملتحمه) (۱۴-۵ روز پس از تولد) و پنومونی نوزادی نقش داشته باشد. از آنجایی که این عفونت در اغلب خانم‌های مبتلا، بدون علامت بوده، بنابراین تشخیص عفونت با این باکتری اغلب از طریق تست‌های غربالگری صورت می‌گیرد. افراد مبتلا به کلامیدیا دارای ریسک بالایی برای ابتلا به ایدز می‌باشند.

 

کلامیدیا از مادر آلوده به میکروب در حین زایمان واژینال به نوزاد منتقل می‌گردد. کونژنکتیویت ناشی از کلامیدیا در تقریبا ۵۰% از نوزادان متولد شده از مادران مبتلا به این باکتری مشاهده می شود (تصویر زیر).

کلامیدیا

 

 

PID مرتبط با حالت Perihepatitis موسوم به سندروم Fitz-hugh-curtis می‌باشد. سندروم رایتر (آرتریت، زخم نواحی موکوس‌دار همراه با علائم کونژانکتیویت) در خانم‌ها بسیار نادر می‌باشد. در مردان نیز، عفونت با کلامیدیا تراکوماتیس ممکن است موجب ترشحات میزراه، درد در هنگام ادرار کردن (Dysuria)، التهاب اپیدیدیم و بیضه‌ها (Epididymoorchitis) و سندروم رایتر شود. تشخیص در خانم‌ها از طریق گرفتن سواب اندوسرویکال، سواب میزراه و یا ادرار اول صبح که در محیط‌های انتقالی ویژه ارسال می‌شود و از طریق LCR و PCR صورت می‌گیرد. امروزه تست های جدید برای تشخیص عفونت کلامیدیا در زنان با قابلیت استفاده در مطب موجود می‌باشد.

مهمترین عارضه PIDناشی از عفونت با کلامیدیا، آسیب لوله‌های رحمی و در نتیجه، ناباروری می‌باشد. از آنجایی که عفونت با کلامیدیا ممکن است دارای علامت نباشد، توصیه می‌شود که در گروه‌های با ریسک بالا، تست غربالگری روی ادرار از طریق LCR و PCR صورت گیرد. افرادی که در گروه با ریسک بسیار بالا می‌باشند معمولاً در محدوده سنی کمتر از ۲۵ سال (به ویژه افراد دارای ۲ و یا بیشتر شریک جنسی در طی سال گذشته و همچنین افرادی که سابقه ختم حاملگی) قرار دارند. در بعضی موارد نیز توصیه شده است که همه زنان کمتر از ۲۵ سال باید به طور منظم از نظر عفونت با کلامیدیا غربالگری شوند.

عفونت‌های بدون علامت ممکن است که با یک دوز واحد آزیترمایسین خوراکی (۴ قرص ۲۵۰ mg  یکجا)، داکسی‌سیکلین و یا اریترومایسین، هر کدام به مدت ۱۰-۷ روز صورت گیرد. دوزهای افزایش یافته به همراه مترونیدازول نیز در درمان عفونت‌های علامت‌دار به کار می‌رود. هر دو زوج باید با هم درمان شده و افراد بایستی به مدت ۲ هفته از داشتن ارتباط جنسی محافظت نشده خودداری نمایند. بهتر است در زنانی که از درمان شریک جنسی‌شان مطمئن نمی‌باشند، به مدت ۴ ماه بعد، آزمایش مجددا تکرار شود. درمان نوزادان مبتلا به پنومونی یا کونژنکتیویت ناشی از کلامیدیا تراکوماتیس نیز معمولا با تجویز یک دوره اریترومایسین انجام می‌شود.

گنوره (Gonorrhoea):

 

گنوره (Gonorrhoea) در نتیجه ابتلا به باکتری نیسریا گنوره (Nisseria gonorrheae) رخ می‌دهد. این باکتری یک دیپلوکوک هوازی گرم منفی بوده و در حضور دی اکسید کربن، بهتر رشد می‌نماید. سالیانه بیش از ۱ میلیون مورد جدید در ایالات متحده از این بیماری رخ می‌دهد. انسان تنها مخزن این ارگانیسم می‌باشد و بیمار ممکن است شبیه آنچه در عفونت‌های کلامیدیایی رخ می‌دهد بدون علامت باشد. اوج شیوع عفونت در سن ۱۵ تا ۲۴ سالگی اتفاق می‌افتد. دوره نهفتگی (Incubation period) این بیماری در آقایان ۵-۲ روز می‌باشد. اغلب خانم‌های مبتلا به این عفونت، بدون علامت بوده اما ممکن است که با درد در هنگام ادرار کردن و یا ترشحات چرکی سرویکس همراه باشد. ۱۰ تا ۲۰% زنان مبتلا به این عفونت، علائم سالپنژیت حاد به همراه تب و درد لگنی از خود نشان می‌دهند. همچنین ۵% از خانم‌های مبتلا به گنوره، عفونت منتشره گنوکوکی از خود بروز داده که با علائم لرز، تب، بیقراری، درد غیر قرینه در مفاصل و زخم‌های پوستی دردناک همراه می‌باشد. عفونت گنوره می‌تواند موجب PID (اغلب در زمان قاعدگی)، اورتریت، پلی آرترالژی Polyarthralgia))، سقط، زایمان زودرس و اوفتالمی نوزادی (۷-۲ روز پس از تولد) گردد.

در خانم‌ها گنوکک می‌تواند از سرویکس بداخل رحم بالا رفته و با نفوذ به درون لوله‌های فالوپ، سبب ایجاد سالپنژیت یا بیماری التهابی لگن (PID) شود. اغلب آقایان دارای علائم اورتریت و ترشح از پنیس می‌باشند. افراد مبتلا به کلامیدیا دارای ریسک بالایی برای ابتلا به ایدز می‌باشند.

 

تشخیص زود هنگام و درمان سریع عفونت گنوره به منظور پیشگیری از آسیب غیرقابل برگشت لوله‌های فالوپ که سبب ناباروری می‌شود، ضروری می‌باشد. نمونه‌برداری باید از طریق سواب و از میزراه و سرویکس تهیه شده و با استفاده از محیط انتقالی Amies ارسال شود. رنگ‌آمیزی گرم سواب اندوسرویکال، نشان دهنده دیپلوکوک‌های گرم منفی داخل سلولی، تنها در ۵۰% از افرادی است که با استفاده از محیط کشت                               NYC (New york city medium) تشخیص آن‌ها قطعی شده است.

 

همچنین تشخیص ابتلا به نیسریا گنوره از طریق کشت نمونه در محیط‌های انتخابی از قبیل محیط اصلاح شده تایر- مارتین آگار (Modified Thayer-Martin agar) صورت می‌گیرد. ۲۰% بیماران نیز عفونت قابل تشخیص در سایر محل‌ها از قبیل گلو و رکتوم نیز از خود نشان می‌دهند.

 

 

درمان با استفاده از سفتریاکسون داخل عضلانی، سفکسیم خوراکی و یا آمپی‌سیلین خوراکی به همراه پروبنسید می‌باشد. در موارد حساسیت به پنی‌سیلین و یا در مناطقی که باکتری مقاومت نشان می‌دهد، سیپروفلوکساسین خوراکی مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای پیشگیری از عفونت گنوککی چشم در نوزادان نیز، درمان پیشگیری شامل تجویز قطره نیترات نقره، پماد اریترومایسین و یا تتراسیکلین صورت می‌گیرد.

عفونت‌های ناحیه Vulva (Infections of the vulva):

 

زگیل‌های تناسلی (Genital warts):

زگیل‌های تناسلی (Genital warts) (Condyloma acuminata) معمولا به وسیله ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) (Human papilloma virus) تایپ ۶ و ۱۱ و در برخی موارد نیز به وسیله تایپ ۱۶ و ۱۸ ایجاد می‌شوند. سالیانه ۷۵۰۰۰۰ مورد جدید از ابتلا به این عفونت در ایالات متحده رخ می‌دهد. اغلب بیماران دارای زگیل‌های تناسلی، فاقد زگیل‌های قابل رؤیت و یا علامت بوده اما قابلیت انتقال از طریق ارتباط جنسی را داشته و ممکن است بعدها به زخم های قابل رؤیت تبدیل شوند. ۲۵% از بیماران دارای زگیل‌های تناسلی، دارای سایر بیماری‌های منتقله از راه جنسی (STIs) نیز می‌باشند. معمولا تشخیص از طریق معاینه بالینی صورت گرفته اما ممکن است که کولپوسکوپی (Colposcopy) و یا نمونه‌برداری بافتی (بیوپسی) نیز لازم باشد.

 

بررسی سالیانه سرویکس لازم نبوده اما در افرادی که دارای زگیل‌های قابل مشاهده و یا سیتولوژی غیرطبیعی هستند، باید از طریق Colposcope (اسپکولومی جهت معاینه واژن و گردن رحم به وسیله لنزهای بزرگ‌نما) معاینه شوند.

 

عوامل سیتوتوکسیک موضعی از قبیل رنگ پودوفیلین (Podophyllin paint) ممکن است در مورد خانم‌های غیر حامله مورد استفاده قرار گیرد که توصیه می شود پس از ۶ ساعت شستشو داده شود. محلول پودوفیلوتوکسین (Podophyllotoxin solution) نیز ۲ مرتبه در روز و به مدت ۳ روز مورد استفاده قرار می‌گیرد که باید به فواصل هر هفته و به مدت ۴ هفته ادامه یابد. ممکن است که تری کلرو استیک اسید نیز مورد استفاده قرار گیرد. در مورد بیماران با زگیل‌های تناسلی بزرگ و یا متعدد، سرما درمانی (Cryotherapy) با استفاده از نیتروژن مایع، حرارت دادن از طریق الکتریسیته (Diathermy) از طریق بیهوشی عمومی و یا لیزر توصیه می‌گردد.

 

هرپس تناسلی (Genital herpes):

هرپس تناسلی یک عفونت منتقله از راه جنسی عود کننده می‌باشد که به طور کلاسیک، ثانویه به انتقال جنسی تایپ ۲ ویروس رخ داده؛ اگر چه عفونت با تایپ ۱ ویروس از زخم‌های کهنه نیز به طور شایعی رو به افزایش است. سالیانه ۵۰۰۰۰۰ مورد جدید از ابتلا به این عفونت در ایالات متحده رخ می‌دهد.

 

دوره نهفتگی بیماری ۱۴-۲ روز بوده که با علائم شایع خارش و درد در هنگام ادرار کردن همراه می‌باشد. ناحیه Vulva می‌تواند زخمی و دردناک شده و در حمله نخست (که ممکن است ۴-۳ هفته طول بکشد) ممکن است با علائم عمومی (سیستمیک) شامل تب، احساس بیقراری و ناخوشی، علائم شبیه آنفلونزا، با و یا بدون عفونت ثانویه باکتریایی تظاهر یابد.

 

برای تشخیص ابتلا به این عفونت معمولا معاینه بالینی کافی بوده؛ اگر چه جدا ساختن ویروس از طریق کشت بافتی نیز یک تست بسیار قابل اعتماد به شمار می‌رود.

آسیکلویر خوراکی می‌تواند موجب کاهش زمان علائم و عفونت شود. عفونت‌های عود کننده، کوتاه‌تر بوده (حداکثر ۱۰-۵ روز) و اغلب از شدت کمتری برخوردارند. ۹۵% عفونت‌های ناشی از تایپ ۱ و ۵% عفونت‌های ناشی از تایپ ۲ در طی سال نخست، عود می‌نمایند. در زمان شروع عفونت‌های بعدی باید بلافاصله از پماد آسیکلویر استفاده نمود. به منظور پیشگیری در بیمارانی که عفونت های ناتوان کننده مکرر دارند (مثلا بیش از ۱۰ سال) باید از آسیکلویر خوراکی به مدت حداقل ۱۲ ماه استفاده نمود. بررسی سالیانه سیتولوژی سرویکس توصیه نمی‌شود.

سیفلیس (Syphilis):

 

سیفلیس (Syphilis) در نتیجه ابتلا به عفونت با اسپیروکت ترپونما پالیدوم (Treponema pallidum) رخ می‌دهد. مرحله اول (شانکر اولیه) این بیماری که به صورت شانکرهای برجسته، گرد و زخم‌های سفت و بدون درد می‌باشد، معمولا ۲۸-۱۴ روز پس از تماس با باکتری مشخص شده و در طی ۸-۳ هفته ناپدید می‌شود. مرحله دوم این بیماری با تب، سر درد، درد مفاصل و استخوان‌ها، راش‌های عمومی، پاپول‌های پهن (موسوم به (Condylomata lata و لنفادنوپاتی عمومی و بدون درد همراه می‌باشد. پس از دوره نهفته بیماری، ممکن است که بیماری وارد مرحله سوم خود یعنی گوم (Gumma) (یک توده نرم و گوشتی) شود. پس از آن نیز بیماری وارد مرحله چهارم خود که با علائم نرولوژیک و قلبی- عروقی همراه می‌باشد، می‌گردد.

مشخصه زمان وقوع مرحله
شانکر (Chancre) معمولا ۲۸-۱۴ روز پس از تماس مرحله اول
راش (Rash)، Condylomata lata و لنفادنوپاتی تقریبا ۶ هفته پس از ایجاد شانکر مرحله دوم
گوم‌های (Gomma) پوستی، غشای موکوسی و استخوان‌های دراز بیش از ۱۰ سال پس از عفونت مرحله سوم
بیماری های قلبی- عروقی و سیفلیس عصبی (Neurosyphilis) دیررس مرحله چهارم

 

سالیانه ۲۵۰۰۰ مورد جدید از ابتلا به عفونت با این باکتری در ایالات متحده رخ می‌دهد. سیفلیس مادرزادی ممکن است منجر به مرگ داخل رحمی و یا سقط در سه ماهه دوم حاملگی شود.

تشخیص این بیماری از طریق بررسی ترشحات زخم با میکروسکوپ زمینه تاریک و یا آزمایش‌های سرولوژیک Venereal disease research laboratory) VDRL)، RPR (rapid plasma reagin test)،TPHA (Treponema pallidum haemagglutination) و FTA (Fluorescent treponemal antibody) می‌باشد. اخیرا برخی از آزمایشگاه‌ها از IgG ضد ترپونما (Anti treponemal IgG) با استفاده از روش الیزا (ELISA) که بسیار حساس می‌باشد، برای تشخیص این باکتری بهره می‌برند. تنها عیب بزرگ این روش، نتایج مثبت کاذب به دلیل حساسیت بالای این روش می‌باشد، که در این موارد بایستی نتایج مثبت با این روش را با سایر روش‌های رایج (VDRL، RPR، TPHA و FTA) تایید نمود.

درمان از طریق پروکائین بنزیل پنی‌سیلین (بنزیل پنی‌سیلین) به صورت عضلانی و به مدت ۲۱-۱۰ روز (بسته به مرحله بیماری) می‌باشد.

 

اکتینومایکوزیس (Actinomycosis):

اکتینومایسس (Actinomyces) یک باکتری گرم مثبت بوده که به ندرت موجب سالپنژیت (Salpingitis) (اغلب یکطرفه و بیشتر در ناحیه سمت راست)، آبسه‌های مزمن Tubo-ovarian و فیستول می‌شود. اکتینومایکوزیس ممکن است ثانویه به آپاندیسیت و یا استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری داخل رحمی (IUCD) رخ دهد. از طریق جنسی منتقل نشده و درمان آن نیز به صورت دریافت طولانی مدت دوزهای بالای پنی‌سیلین از طریق خوراکی و یا تزریقی می‌باشد.

 

اندومتریت (Endometritis):

ترشحات کم که ممکن است خون‌آلود و بدبو (در نتیجه هجوم باکتری ها به اندومتریوم) باشند. یافته‌های همراه این بیماری ممکن است تب، درد ناحیه کمر و شکم، اسپاسم عضلا شکمی و دیسمنوره باشند.

سایر عفونت‌های ناحیه Vulvar (Other vulvar infections):

 

آبسه غدد بارتولین (Bartholin’s gland abscess):

درمان از طریق برداشتن این غدد با کمک جراحی و قرار دادن Word catheter صورت می‌گیرد.

پدیکولوزیس عانه (Pediculosis pubis):

 

پدیکولوزیس عانه شامل ابتلا به شپش عانه و یا نوعی خاص موسوم به گال (Scabies) بوده که یک بیماری منتقله از راه جنسی به شمار می‌رود. درمان انتخابی از طریق Lindane صورت گرفته و شریک جنسی نیز باید درمان شود.

Molluscum contagiosum:

یک بیماری پوستی ویروسی بدون علامت بوده که توسط پاکس‌ویروس (Pox virus) ایجاد شده و با پاپول‌های دهانه‌دار گرد، محکم و شفاف که حاوی یک ماده پنیری و اجسام کپسول‌دار عجیب و غریب هستند، مشخص می‌شود. در اغلب موارد، بدون استفاده از دارو نیز بهبودی حاصل می شود.

Necrotizing fasciitis:

این بیماری، یک عفونت پیشرونده سریع و اغلب کشنده، همراه با نکروز عفونی فاسیای سطحی و عمقی بوده که موجب ترومبوز در عروق زیر جلدی و گانگرن بافت زیر پوستی می‌شود. در بروز این نوع التهاب، عوامل بیماری‌زای متعددی شرکت داشته و به طور شایعی همراه با دیابت شیرین دیده می‌شود. در این موارد باید درمان فوری از طریق برداشتن بافت نکروزه و تجویز آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی صورت گیرد.

Hydradenitis suppurativa:

یک عفونت استافیلوکوکی و یا استرپتوکوکی غدد Vulvar بوده و درمان نیز از طریق برداشتن آن‌ها صورت می‌گیرد.

بیماری‌های منتقله از راه جنسی نادر ناحیه Vulvar:

این موارد شامل Lymphogranuloma (ایجاد شده توسط کلامیدیا تراکوماتیس)، شانکروئید (ایجاد شده توسط Haemophilus ducreyi) و Donovanosis/granuloma inguinale (ایجاد شده توسط Calymmatobacterium granulomatis) می‌باشند.

 

 

 

علل غیر عفونی ایجاد کننده ترشحات واژینال (Noninfective causes of vaginal discharge):

 

 

احتباس اجسام خارجی (Retained foreign bodies):

احتباس اجسام خارجی منجر به ایجاد ترشحات خون‌آلود و بدبو شده که از طریق معاینه، تشخیص تایید می‌گردد. احتباس اجسام خارجی، می‌تواند سبب ایجاد سندروم شوک سمی (TSS) (Toxic shock syndrome) شود. این اجسام خارجی در اغلب موارد با دست نیز خارج شده اما در برخی موارد نیز که اندازه آن‌ها کوچک می‌باشد (الیاف و یا دانه های کوچک به ویژه در واژن بچه ها، تکه‌های کوچک کاندوم پاره شده و …) به آسانی قابل مشاهده نبوده و نیاز به شستشوی واژن (Lavage) می‌باشد. در مورد بچه ها ممکن است که تجویز داروهای مسکن لازم باشد. در مورد افراد بزرگسال نیز در مواقعی که اندازه جسم احتباس شده بزرگ بوده و یا دارای شکل غیر منظمی می‌باشد و موجب اسپاسم دیواره واژن شده‌اند، استفاده از داروهای مسکن و یا بیهوشی ممکن است که مورد نیاز باشد. در برخی موارد نیز که احتباس جسم خارجی طول کشیده و موجب ایجاد عفونت ثانویه شده است، ممکن است که لازم باشد بیمار یک دوره کوتاه از آنتی بیوتیک دریافت نماید.

 

پولیپ‌های سرویکال و یا اکتوپیک (Cervical polyps and ectopy):

 

در این بیماری ممکن است که میزان ترشحات افزایش یافته و همچنین در فواصل بین قاعدگی نیز خونریزی وجود داشته باشد. پولیپ‌های سرویکال عموما بی‌ضرر و بدون علامت بوده و تشخیص نیز از طریق معاینه با اسپکولوم تایید می‌گردد. چنانچه اندازه آن‌ها بیش از اندازه بزرگ شود، ممکن است موجب ناباروری شوند. در برخی موارد ممکن است که برداشتن این پولیپ ها لازم باشد.

 

بدخیمی مجاری تناسلی (Genital tract malignancy):

تظاهرات این بیماری ممکن است متفاوت بوده اما در برخی موارد، وجود ترشحات مزمن واژینال که به درمان‌های رایج پاسخ نمی دهند، ممکن است که نخستین سرنخ باشد. سرطان سرویکس و یا اندومتر موجب ایجاد ترشحات مزمن، آبکی، چرکی و یا خونی شده که ممکن است با بوی بد نیز همراه باشند. تشخیص با معاینه و بیوپسی قطعی می‌شود.

 

فیستول (Fistulae):

در این موارد معمولا سابقه تروما و یا جراحی وجود دارد. ممکن است که ترشحات چرکی و یا حتی آلوده به مدفوع وجود داشته باشد که اغلب در ارتباط با عفونت‌های عود کننده مجاری ادراری می‌باشند.

 

واکنش‌های آلرژیک (Allergic reactions):

از طریق گرفتن شرح حال و بررسی سابقه فرد، تشخیص احتمالی واکنش های آلرژیک مطرح می‌گردد. مثلا در موارد استفاده از مواد شیمیایی محرک در دوش واژینال، تماس با کاندوم و یا مایع منی ممکن است که به نفع تشخیص واکنش‌های آلرژیک در فرد باشند. درمان این بیماران شامل تشخیص و حذف عامل آلرژن می‌باشد.

رفرنس‌ها:

  1. Mitchell H; Vaginal discharge – causes, diagnosis and treatment. BMJ. 2004; 328: 1306-1308.
  2. Management of vulvovaginal candidiasis, British Association for Sexual Health and HIV (2007)
  3. Spence D, Melville C; Vaginal discharge. BMJ. 2007; 335 (7630):1147-1151.
  4. Fauci, Anthony S., et al. Harrison’s Principles of Internal Medicine. 17th ed. United States: McGraw-Hill Professional, 2008
  5. Antenatal care: routine care for the healthy pregnant woman, NICE Clinical Guideline (March 2008)
  6. Management of Sexually Transmitted Infections and Related Conditions in Children and Young People, British Association for Sexual Health and HIV (2009)
  7. Handbook of Signs & Symptoms (Third Edition). Lippincott Williams & Wilkins (2006)

 

معصومه جرفی- کارشناس ارشد میکروب شناسی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز

مراد رستمی کارشناس ارشد بیوشیمی بالینی، گروه بیوشیمی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز

ماهنامه اخبار آزمایشگاهی