ورزش های مخصوص واریس

نرمش برای واریس،درمان واریس پا با ورزش.درصد بالایی از جمعیت جهان از بیماری واریس رنج می‌برند و بخش بزرگی از آنها متخصصانی هستند که به واسطه شغل خود مجبورند روزانه ساعت‌های متمادی در وضعیت ایستاده باشند. عروقی برجسته و متورم، با رنگ بنفش تیره در قسمت داخلی ساق و عضلات پشتی آن، تابلوی اصلی ابتلا به این بیماری است.
این لکه‌ها که معمولا از لحاظ ظاهر و زیبایی شکایت اصلی افراد خصوصا خانم‌هاست، به‌دلیل عدم کارایی دریچه‌های لانه کبوتری موجود در سیاهرگ‌های ساق و بعضا ران به وجود می‌آیند. بروز درد و خستگی و تورم در ساق‌ها می‌تواند انجام تمرین را در این افراد با مشکل مواجه کند.
اگرچه واریس پاها می‌تواند دلایل وراثتی داشته باشد اما راه‌هایی وجود دارد که با آگاهی و انجام آنها می‌توان از بروز واریس پیشگیری کرد و درد و تورم ناشی از آن را کاهش داد.

رابطه کفش و واریس
استفاده از کفش‌های مناسب یکی از راه‌های مهم پیشگیری از بروز واریس و عوارض آن است. حتما می‌دانید که شیوع واریس در خانم‌ها بیشتر است چون آنها از کفش پاشنه بلند استفاده می‌کنند. کفش پاشنه بلند، باعث کاهش فعالیت عضلات پشت ساق و اختلال در عملکرد عروق این ناحیه می‌شود. از این رو، توصیه می‌شود از کفش‌هایی با حداکثر 3 سانتی‌متر پاشنه استفاده شود.
کفش‌های با پاشنه کوتاه‌تر، گردش خون را در اندام‌های تحتانی افزایش می‌دهند و از این طریق به عملکرد بهتر سیاهرگ‌ها کمک می‌کنند. کفش باید راحت باشد، کاملا پا را دربرگیرد و فشار قابل کنترلی بر پا وارد کند.
به این ترتیب کفش‌های کیپ و کمی تنگ برای افرادی که مستعد واریس هستند مناسب‌ترند و باید دقت شود که کاملا قوس‌های کف پا و مچ را حمایت کنند.
فراموش نکنید که ورزش اسکی به علت بی‌حرکت شدن مچ پا و فعالیت نداشتن عضلات ساق و اعمال فشار زیاد روی پا می‌تواند سبب بدتر شدن علائم این بیماری شود. هنگام انجام فعالیت‌های سنگین حبس نفس در سینه می‌تواند باعث اعمال فشار بیشتر بر سیاهرگ‌ها و وخامت بیشتر واریس شود. فراموش نکنید که هنگام اعمال نیروی زیاد عمل بازدم انجام دهید و هوا را از ریه‌ها خارج کنید.
نوشیدن آب کافی در روز، بالا قرار دادن پاها در انتهای هر روز و کاهش وزن می‌توانند مانع از بروز این بیماری در افراد مستعد شوند. دوش آب سرد با تنگ کردن عروق، باعث جریان بهتر خون در آنها می‌شود. از این رو، به بیماران خصوصا در ابتدای روز توصیه می‌شود.

پیشگیری از واریس
مهم‌ترین و بهترین اقدام پیشگیرانه و درمانی در واریس، استفاده از جوراب واریس مناسب و بلند است. میزان فشار این جوراب‌ها متفاوت است و بنا به تشخیص پزشک، برای بیمار تجویز می‌شود.
استفاده مداوم از این جوراب‌ها، مخصوصا در زمان نشستن و ایستادن طولانی‌مدت، بسیار حائز اهمیت است. فیزیوتراپی می‌تواند در کنار استفاده از جوراب واریس به بیمار کمک کند تا جریان خون بهتری در اندام‌های تحتانی و خصوصا ساق‌ پاهای خود داشته باشد.
بیمار در فیزیوتراپی ضمن آموزش و انجام تمرین‌های فعال و کششی اندام‌های تحتانی، از دستگاه‌های اعمال فشار متناوب برای تحریک عروق این ناحیه برخوردار می‌شود که علاوه بر احساس خوشایند و آرامش‌بخش این دستگاه برجستگی و تیرگی لکه‌های واریسی را کاهش می‌دهد.

با ورزش به جنگ واریس بروید!
پیاده‌روی روزانه و مداوم یک تمرین ساده و موثر برای پیشگیری از واریس است. تحرک مناسب نیز باعث افزایش خون در اندام‌های تحتانی و خصوصا ساق‌ها می‌شود و به همین دلیل پیاده‌روی از تمرین‌های کلیدی در واریس محسوب می‌شود.
شنا، یوگا، تای چی و تمرین‌های کششی که فیزیوتراپیست به این بیماران آموزش می‌دهد هم در کنار پیاده‌روی در پیشگیری و درمان واریس بسیار مفیدند. شنا و تمرین در آب نیز به علت فشار هیدرواستاتیک آب بر عضلات ساق و فعالیت این عضلات نقش مهمی در هدایت خون به نواحی بالاتر و بهبود علائم واریس دارد و به بیماران توصیه می‌شود.

تمرین اول
پدال زدن روی دوچرخه ثابت یا دوچرخه‌سواری در پارک می‌تواند تمرینی مفید برای حفظ آمادگی عروق و عضلات ساق‌ پاها محسوب شود. اما علاوه بر آن و به عنوان یک تمرین ورزشی می‌توانید در حالی که طاقباز روی زمین خوابیده اید و دست‌ها را برای حمایت کمر زیر باسن‌ها قرار داده‌اید، پاهایتان را بالا بیاورید و حرکت پدال زدن را در فضا را بازسازی کنید.

تمرین دوم
بلند کردن پاها در حالی که به پشت روی زمین دراز می‌کشید، ورزش مناسبی برای آسان شدن برگشت خون وریدی از ساق‌ها به قلب است. از بیمار می‌خواهیم طاقباز دراز بکشد، دست‌ها را زیر باسن‌ها قرار دهد و پا را با زانوی صاف بالا بیاورد تا کاملا عمود بر زمین شود.
این وضعیت را تا جایی که احساس سبک شدن و تخلیه خون از ساق به ران در بیمار ایجاد شود، حفظ کند و سپس آن را پایین آورد و از او می‌خواهیم تمرین را برای پای دیگر انجام دهد. فرد این تمرین را می‌تواند با هر 2 پا در مقابل دیوار انجام دهد، به‌طوری که پاها را در حالت 90 درجه به دیوار تکیه دهد تا برگشت خون از ساق کاملا انجام گیرد.

تمرین سوم
بلند کردن پاها از کنار و مخصوصا استفاده از نوارهای کشی از تمرین‌های موثر دیگر در کاهش علایم واریس است. انقباض عضلات اطراف ران و باسن نیز می‌تواند به بیشتر شدن جریان خون در اندام‌های تحتانی کمک کند.

تمرین چهارم
در حالت ایستاده، قرار گرفتن روی پنجه و سپس روی پاشنه پا از تمرین‌هایی است که با فعالیت مستقیم عضلات ساق، موجب پمپاژ بهتر خون در پاها می‌شود. انجام 30 مرتبه از این تمرین (3 بار در روز) می‌تواند از شدت یافتن واریس جلوگیری کند.

پرهام پارسانژاد
فیزیوتراپیست و عضو هیئت‌ مدیره انجمن فیزیوتراپی ایران
منبع:سلامت

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده