معماری

استئومیلیت مزمن چرکی

استئومیلیت مزمن چرکی

این ضایعه ممکن است به دنبال پیشرفت استئومیلیت حاد چرکی به سمت فرآیند التهابی مزمن و یا مستقیماً از یک عفونت دندانی مزمن ایجاد شود (۲۳).

 

 

خصوصیات کلینیکی:

ویژگی های کلینیکی این نوع استئومیلیت شبیه نوع حاد است. اما علایم آن خفیف تر می باشد. تورم، درد، تب خفیف، تشکیل سینوس تراکت، تخلیه چرک، تشکیل سکستروم، اختلال حسی و لنفادنوپاتی مشاهده می گردد (۵۱و۵۰).این نوع استئومیلیت در نواحی خلفی مندیبل بیشتر دیده شده و تشخیص آن با توجه به علایم بالینی و عوامل زمینه ساز و دوره های عود و تشدید عفونت برقرار می شود (۵۲).

خصوصیات رادیوگرافی:

از نظر رادیوگرافی به صورت رادیوسنسی با حدود نامشخص، لکه لکه یا patchy آشکار می شود که اغلب شامل نواحی کانونی یا مرکزی رادیواپک که همان سکسترها هستند، می باشد. گاهی استخوان اطراف ضایعه، افزایش تراکم یا رادیودانسیته و سطح کورتیکال استخوان، هیپرپلازی پرئوستئال استئوژنیک نشان می دهد. در صورت ایجاد واکنش التهابی حاد در استئومیلیت مزمن، رادیو دانسیته استخوان اطراف و هیپرپلازی پریوستئال استئوژنیک ممکن است کاملأ واضح نباشد و حدود ضایعه معمولأ محوتر می گردد
(شکل ۱۲) (۲۴و۲۳).

خصوصیات هیستوپاتولوژیک:

در بیوپسی از این ضایعه، بافت همبند فیبروزه التهابی حاد یا مزمن بین ترابکول های استخوانی مشاهده می شود. استخوان نکروتیک (سکستر) همراه با خطوط معکوس ناشی از فعالیت استئوکلاستها، همچنین بافت جوانه ای اغلب در استئومیلیت مزمن پیشرفته دیده می شود (۲۳). تشکیل بافت نکروتیک چرکی درتشدیدهای حاد استئومیلیت مزمن بیشتر دیده می شود (شکل ۱۳) (۵۱،۲۳).

درمان و پیش آگهی:

جهت درمان، بررسی عوامل زمینه ساز، تجویز آنتی بیوتیک مناسب و درناژکافی لازم است. همچنین درمان ریشه و رزکسیون اپیکال دندان های عامل یا عفونی، خارج کردن دندانهای عفونی در محل و برداشت استخوان نکروتیک از طریق جراحی لازم است. کاربرد اکسیژن پرفشار به عنوان روش های درمانی مکمل مفید بوده است (۵۰).

                     تشخیص افتراقی استئومیلیت های چرکی

مواردی که در تشخیص افتراقی با استئومیلیت های چرکی قرارمی گیرند شامل آبسه مزمن دنتوآلوئولارو ضایعات استخوانی مانند ائوزینوفیلیک گرانولوما واستئوسارکوما می باشند.آبسه مزمن دنتوآلوئولاریا استئیت مزمن هر چند از نظر اساس پاتولوژیک،مشابه استئومیلیت می باشد ولی در واقع عفونت محدود به استخوان آلوئول فک ،بدون پیشرفت وگسترش در فضاهای مغز استخوان بوده وبرخلاف استئومیلیت ،مشی وپیش آگهی مناسب تری دارد.در صورتی که ناحیه تخریب استخوانی بزرگ بوده وفاقد درد باشد،احتمال وجود ائوزینوفیلیک گرانولوما را باید در نظر داشت که بیوپسی در این موارد کمک کننده است.احتمال استئومیلیت به ویژه در بیماران دارای نقص ایمنی یا بیمارانی که تحت پرتودرمانی قرارداشته اند، باید به دقت بررسی شود.اگر فیستول ایجاد شده در ارتباط به بدنه استخوان فک بوده،به ویژه اگر عوامل مستعد کننده یا زمینه سازی که قبلاً اشاره شد،در بیمار وجود داشته باشد(نظیر دیابت کنترل نشده)،بایستی احتمال وجوداستئومیلیت را در نظر گرفت. به علاوه در موارد شکستگی های جوش نخورده نیز بایستی احتمال وجود استئومیلیت را درنظر داشت.نمای رادیوگرافی وحتی کلینیکی استئوسارکوما هم ممکن است بی شباهت به استئومیلیت نباشد.بالاخره توجه با این نکته ضروری است که ممکن است با یک بدخیمی استخوان مواجه باشیم که برروی آن ،استئومیلیت سوار شده است

پاسخ دهید