معماری

تشخیص افتراقی ضایعات پری اپیکال مزمن

تشخیص افتراقی ضایعات پری اپیکال مزمن

در صورت وجود ضایعه پری اپیکال در رادیوگرافی، دنتال گرانولوما و کیست های رادیکولار اولین تشخیص های مطرح هستند. نقص جراحی یا اسکار پری اپیکال نیز در تشخیص افتراقی قرار می گیرد (۴۲). همچنین سمنتواسئوس دیسپلازی پری اپیکال در مراحل اولیه به ویژه در ناحیه قدام مندیبل، Traumatic bone cyst در قسمت های خلفی فکین و همچنین کیست کانال اینسیزیو در نواحی قدامی ماگزیلا نیز مطرح می شوند (۲۳).

در برخی موارد، ادنتوژنیک کراتوسیست، آملوبلاستوما، ژانت سل گرانولومای مرکزی، کیست آنوریسمال استخوان، تومورهای متاستاتیک ، مالتیپل میلیوما، آملوبلاستیک فیبروما، سمنتوبلاستوما در مراحل اولیه، کیست پریودنتال طرفی و کیست پریودنتال التهابی نیز در تشخیص افتراقی قرار می گیرند که با توجه به نمای بالینی، تست های حیاتی، تغییر زاویه افقی تابش اشعه و در برخی موارد بررسی هیستوپاتولوژیک به تشخیص صحیح فراهم می شود (۱). در ضایعات پری اپیکال با منشأ عفونت دندانی معمولأ دندان به وایتالیتی تست ها پاسخ نداده و غیرزنده می باشد. در حالیکه در سایر ضایعات دندان وایتال می باشد. در ضایعات با منشأ عفونت دندانی برخلاف ضایعات غیر التهابی، با تغییر زاویه تابش اشعه x محل آن نسبت به اپکس ریشه تغییر نخواهد کرد

پاسخ دهید