معماری
اوتیسم

تشخیص و درمان بیماری اوتیسم

اوتیسم،درمان اوتیسم،تشخیص و علائم بیماری اوتیسم.یکی از بیماری های جدی از گروه بیماری های رشدی اختلالات طیف اوتیسم بوده که در اوایل دوره کودکی (معمولا قبل از ۳ سالگی) ظاهر می شود. هرچند علایم و شدت آن در افراد مختلف، متفاوت است، اما همه انواع اوتیسم بر توانایی برقراری ارتباط با دیگران توسط کودک، تاثیر می گذارد.
به نظر می رسدکه یک اختلال در سیستم عصبی که باعث عدم عملکرد صحیح مغز می شود در ایجاد این بیماری مؤثر است. تعداد کودکان مبتلا به اوتیسم در حال رشد است. هرچند درمان و شفای کاملی برای درمان اوتیسم وجود ندارد، اما درمان جدی و به موقع اوتیسم تغییرات بزرگی در زندگی کودکان مبتلا به بیماری ایجاد میکند.
این اختلال در بیماران اُوتیستیک باعث می شود که مغز نتواند در زمینه رفتارهای اجتماعی و مهارت های ارتباطی به درستی عمل کند. کودکان و بزرگسالان اُتیستیک در زمینه ارتباط کلامی و غیر کلامی، رفتارهای اجتماعی، فعالیت های سرگرم کننده و بازی دارای مشکل هستند.
اوتیسم یکی از پنج بیماری است که در مجموع به آن ها “ اختلالات نافذ رشد“ یا به اختصار “پی دی دی “ می گویند. این پنج بیماری عبارتند از : اوتیسم، اختلال آسپرگر، اختلال عدم تمرکز دوران کودکی، اختلال رِت و اختلالات نافذ رشد که با معیارهای بیماری های ذکر شده مطابقت ندارند.

تاریخچه
تا اواسط قرن بیستم هیچ نامی برای اختلالی که هم اکنون عنوان اختلال اوتیستیک را به خود گرفته است وجود نداشت. هنری موزلی نخستین روان پزشکی بود که در سال ۱۸۶۷ به طور جدی به کودکان خردسالی که مبتلا به اختلال شدید روانی بودند توجه کرد. هانس آسپرگر در سال ۱۹۳۸ از واژگان فنی بلولر کلمه اوتیسم را بر گرفت و در فرهنگ آلمانی در روانشناسی کودک به کار برد. لئو کانر هم اولین بار کلمه اوتیسم را در فرهنگ انگلیسی به کار برد. او یک گروه ۱۱ نفره از کودکانی را توصیف کرد که الگوی بسیار مشخصی از نشانه های خاصی را از خود نشان می دادند و در عین حال از کودکان مبتلا به دیگر اختلالات کودکی متمایز بودند. کانر، این شکل شدید از آسیب شناسی روانی کودک را « اوتیسم اولیه کودکی» نام نهاد. کودکانی را که وی توصیف کرد از ابتدای زندگی به طور آشکار گوشه گیر و منزوی بودند. این کودکان همانند بچه های چند ماهه به آغوش کسی نمی رفتند، از نگاه داشته شدن بیزار بودند و در آغوش والدینشان آرام و قرار نمی گرفتند و بیشتر ترجیح می دادند که تنها باشند. این کودکان به افراد و همچنین محیط، واکنش نشان نمی دادند، آن ها اغلب اشیا را به شکلی یکنواخت و قالبی، دستکاری می کردند و بازی مناسبی نداشتند. کانر همچنین خاطر نشان ساخت که این کودکان نمی توانستند به درستی تکلم کنند، به علاوه بیشتر این کودکان از خود پژواک گویی تاخیری نشان می دادند و در استفاده از ضمیر در جمله مشکلاتی داشتند. همچنین کودکان توصیف شده در مورد یکنواختی در محیط، خاطرات خوب مربوط به گذشته، ظاهر جسمانی عادی، پافشاری اضطراب آلود از خود بروز می دادند و از توانایی شناختی خوبی برخوردار بودند. بعدها آیزنبرگ و کانر در یک مقایسه، نشانه های اصلی را محدود به دو ویژگی اولیه کردند: ۱- تنهایی شدید و ۲- اصرار وسواس گونه در حفظ یکنواختی. بنابراین، نابهنجاری های زبانی که قبلا نشانه های اصلی نشانگان در نظر گرفته می شد حذف شد.
در اواخر سال ۱۹۶۰، اوتیسم به عنوان یک سندرم مشخص پایه گذاری شد و از عقب ماندگی ذهنی، اسکیزوفرنی و دیگر اختلالات رشد متمایز شد و همچنین بیان شد که الگوهای مداخله ای در برنامه های فعال در درمان موثر است.
بیش از چهار دهه از شناساندن اوتیسم توسط کانر سپری شده است. اطلاعات زیادی درباره این نشانگان به دست آمده است. اوتیسم تقریبا در ۵/۴ مورد از ۱۰۰۰۰ تولد زنده رخ می دهد. در بین کودکان اوتیستیک، پسرها به نسبت ۳ یا ۴ به ۱ از دختران پیشی می گیرند. اوتیسم با گوشه گیری شدید، کمبودهای نافذ در زبان، رفتار اجتماعی و توجه و بروز رفتارهای عجیب و غریب یا تکراری مشخص شده است. معمولا اوتیسم در بین سنین ۲ و ۵ سالگی تشخیص داده می شود.

 علایم ابتلا به اوتیسم
علایم و نشانه های اوتیسم بیشتر اوقات قبل از سن ۳ سالگی شروع به ظهور می کند. در اوایل والدین کودک مبتلا به اوتیسم متوجه میشوند که کودکشان شروع به صحبت نکرده و مانند سایر کودکان هم سنش رفتار نمی کند. اما این که کودک مانند سایر کودکان و در سن آن ها شروع به صحبت کرده و بعد مهارت های کلامی خود را از دست دهد، نیز ممکن است. علایم اوتیسم شامل:
تاخیر در یاد گیری صحبت کردن و یا اصلا صحبت نکردن.
کودک ممکن است ناشنوا به نظر برسد حتی اگر آزمایش شنوایی سنجی را طی کرده و نتایج آزمایش شان نرمال باشد.
انواع رفتارها، علایق و بازی های تکراری.
ناتوانی در گفتن اسم، برقراری ارتباط چشمی، اجتناب از نوازش شدن و بغل شدن و یا کمک نخواستن.
ناتوانی از شروع مکالمه و صحبت با دیگران و یا عدم توانایی در حفظ مکالمات.
حساس بودن به نور، صدا و یا لمس شدن و در عین حال بی توجه به درد.
عادات غذایی عجیب
رفتار خودزنی مثلا کوبیدن سر به زمین یا دیوار و یا با دست ها.
کودکان مبتلا به اوتیسم در رفتار با دیگران مشکل دارند. زمانی که این کودکان بزرگتر می شوند بعضی از آن ها ممکن است بیشتر علاقه ارتباط با دیگران داشته و کم تر دچار پریشانی شوند. بعضی دیگر تقریبا سبک زندگی نزدیک به سبک زندگی سالم و عادی دارند. با این حال سایر این کودکان باز هم در مهارت های زبانی و اجتماعی دچار مشکل بوده و دوران نوجوانی و بلوغشان بیماری آن ها را شدید ترمی کند.
اغلب کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری علم و مهارت کند بوده و بعضی از آن ها نشانه هایی از هوش پایین را نشان می دهند. سایر کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری مشکلی نداشته اما در ارتباط اجتماعی، کلامی و زندگی طبیعی مشکل دارند. تعداد کمی از کودکان مبتلا به اوتیسم به صورت بالقوه توانایی های بالایی داشته و مهارت های مثال زدنی در بعضی از مهارت های خاص همچون هنر، موسیقی و یا ریاضی از خود نشان می دهند.

عواملی که خطر ابتلا به اوتیسم را افزایش می دهند
همه کودکان از هر نژاد و یا ملیتی ممکن است دچار بیماری اوتیسم شوند، اما عواملی خاص که در ادامه گفته می شود می تواند خطر این بیماری را افزایش دهد، این عوامل شامل:
جنسیت کودک – پسرها چهار تا پنج برابر بیشتر در خطر ابتلا به بیماری اوتیسم هستند.
سابقه خانوادگی – در خانواده هایی که یک کودک مبتلا به اوتیسم وجود دارد، خطر این که کودکی دیگر با این بیماری داشته باشند بیشتر است. همچنین خیلی غیرمعمول نیست که پدر و مادر و یا سایر اقوام نزدیک کودک مبتلا به اوتیسم، در ارتباط با دیگران و … مشکلاتی داشته باشند.
سایر اختلالات – کودکانی که بیماری خاصی دارند بیشتر از کودکان سالم در خطر ابتلا به بیماری اوتیسم هستند.
سن والدین – ممکن است بین سن والدین و ابتلای کودک به اوتیسم رابطه ای وجود داشته باشد. اعتقاد بر این است که فرزندان والدین بزرگسال بیشتر از دیگران در خطر ابتلا به این بیماری هستند. بااینحال تحقیقات بیشتری در این رابطه مورد نیاز است.

پیشگیری از اوتیسم
هنوز هیچ راهی برای پیشگیری از ابتلای کودک به اوتیسم یافت نشده است. با اینحال با درمان بموقع بیماری بهبود یافته و مهارت های اجتماعی و کلامی کودک ارتقا پیدا می کند. اگر کودکی مبتلا به اوتیسم است با مراجعه به مشاوران و متخصصان برای آشنایی با راه های مختلف بهبود کودک، می توان به کودکتان کمک کرد. درمان به موقع برای کودک مفید بوده، زندگی را برای او آسان تر کرده و از افزایش شدت بیماری اوتیسم پیشگیری می کند.
اوتیسم در سراسر دنیا دیده می شود و فقط در پسران بیشتر از دخترها مشاهده شده است. به عبارت دیگر نژاد، مکان زندگی، میزان سواد، وضعیت مالی، نوع اعتقاد، شیوه زندگی و… هیچکدام تأثیری در شانس بروز اوتیسم ندارند.
هر شخص اُوتیستیک مانند بقیه افراد جامعه دارای شخصیت مختص به خود است و مانند تمامی افراد خصوصیات خاصی را دارا است. بعضی از این کودکان ممکن است که از نظر گفتاری تأخیر کمی داشته و بتوانند با کمی کمک، ارتباط کلامی مناسبی را با دیگران بر قرار کنند ولی همین کودکان ممکن است از نظر ارتباطات اجتماعی رفتار مناسبی را از خود نشان ندهند. گاهی این کودکان برای شروع صحبت و تبادل کلامی ممکن است مشکل داشته باشند. افراد اوتیستیک معمولا در مکالمات، یکطرفه رفتار می کنند یعنی فقط در رابطه با چیزی که خود علاقه دارند صحبت می کنند و از صحبت های طرف دوم چیزی نمی فهمند.

علل بروز اوتیسم
تا کنون هیچ علت مشخصی برای اوتیسم کشف نشده است ولی مشخص شده است که عملکرد غیر عادی مغز باعث ایجاد حالات اوتیسم می شود. اسکن های مغزی در بعضی موارد نشان داده است که مغز کودکان اُوتیسیک از نظر اندازه و ساختار با مغز کودکان سالم متفاوت است.
در حال حاضر تحقیقات فراوانی در رابطه با احتمال دخالت عوامل ژنتیکی و عوارض داروئی در بروز اوتیسم در حال انجام است. در بعضی از خانواده ها مشاهده شده است که اوتیسم مانند بیماری های ژنتیکی از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود که این خود می تواند تئوری ژنتیکی بودن اوتیسم را در بعضی موارد ثابت کند. ولی در بسیاری از موارد هم مشاهده شده است که سابقه اوتیسم درخانواده و یا اقوام وجود نداشته است.
همچنین در بعضی از کودکان مشخص شده است که در بدو تولد نشانه هائی از اوتیسم را دارا هستند ولی این مورد هم عمومیت ندارد. هنوز محققان نتوانسته اند علت خاصی را به تنهائی برای ایجاد بیماری اوتیسم کشف کنند و می توان یک سری علل را در بروز آن مؤثر دانست.
محققان دیگری نیز معتقدند که تحت شرایط خاصی تعدادی از ژن های ناپایدار باعث اختلال در عملکرد مغز و در نهایت بروز اوتیسم می شوند. تعداد دیگری از محققان نیز بر روی احتمال بروز اوتیسم در دوران بارداری تحقیق می کنند. آن ها معتقدند که یک عامل ویروسی ناشناخته، اختلال متابولیسمی و یا آلودگی به مواد شیمیائی محیطی در دوران بارداری می تواند عامل ایجاد این بیماری باشد. احتمال بروز اوتیسم در کودکانی که بیماری هائی مانند سندرم ژن ایکس حساس، توبروس سلروسیس، سندرم روبلا، و فنیل کتنوریای درمان نشده داشته باشند بیشتر است.
بعضی از مواد خطرناک مانند جیوه نیز که در دوران بارداری وارد بدن مادر شوند می توانند احتمال بروز اوتیسم را افزایش دهند.
در سال های اخیر سوالی در مورد رابطه واکسیناسیون و بروز اوتیسم مطرح شده است که همچنان مورد بحث است. در سال ۲۰۰۱ در آمریکا تحقیقاتی در این مورد انجام شد که در آن رابطه واکسن “ ام ام ار “ و اوتیسم بررسی شد. در این تحقیقات معلوم شد که در برخی از کودکان این واکسن باعث بروز بیماری اوتیسم شده است. با این حال محققان دیگر این بررسی ها را کافی ندانسته و خواهان تحقیقات بیشتر هستند.
به هر حال علت اوتیسم هر چه که باشد، باید دانست که این کودکان یا با اوتیسم به دنیا می آیند و یا این که آمادگی ابتلاء به آن را دارند. این بیماری برخلاف آنچه که تصور می شد به خاطر بدی تربیت و یا عدم توانایی والدین در بزرگ کردن کودک نیست. اوتیسم یک بیماری روانی نیست. کودکان اُتیستیک قابل درمان هستند و نباید از آن ها قطع امید شود و نیز بهتر است بدانید که هیچ عامل روانی شناخته نشده است که باعث بروز اوتیسم درکودکان شود.

تشخیص اوتیسم
برای تشخیص این بیماری هیچ تست پزشکی وجود ندارد. برای تشخیص اوتیسم در یک کودک باید رفتار، ارتباط و سطح رشد ذهنی کودک به دقت بررسی شود. از آن جایی که بعضی از علائم این بیماری با بعضی از بیماری های دیگر مشترک است ممکن است متخصصان آزمایش ها و تست های پزشکی متفاوتی را برای کودک تجویز کنند تا از وجود یا عدم وجود مشکلات دیگر در کودک مطمئن شوند.
با یک بررسی کوتاه در یک جلسه ممکن نیست که بتوان به طور قطع وجود اوتیسم را در کودکی ثابت کرد. مشاهدات والدین و بررسی کامل مراحل رشد کودک از الزامات تشخیص اوتیسم در یک کودک است. در نگاه اول ممکن است کودک اُوتیستیک به نظر عقب مانده ذهنی، دارای اختلال رفتاری، دارای مشکل شنوائی و یا دارای رفتارهای عجیب به نظر برسد. البته ممکن است تمام این علائم در یک کودک اُوتیستیک وجود داشته باشند که این امر خود باعث مشکلتر شدن تشخیص می شود.
اوتیسم یک بیماری روانی نیست. کودکان اُتیستیک قابل درمان هستند و نباید از آن ها قطع امید شود و نیز بهتر است بدانید که هیچ عامل روانی شناخته نشده است که باعث بروز اوتیسم درکودکان شود.
به هر حال در ابتدای امر بایستی معاینه دقیق و کاملی از کودک به عمل آید زیرا به این ترتیب می توان یک برنامه مناسب و دقیق برای کمک به کودک اُتیستیک و درمان او تهیه کرد.

تشخیص زودهنگام
تحقیقات نشان داده است که تشخیص زودهنگام اوتیسم در درمان و بهبود وضعیت کودکان مبتلا بسیار مؤثر است. هر چقدر زودتر بتوان اوتیسم را در یک کودک تشخیص داد، زودتر هم می شود از برنامه های درمانی برای کمک به این کودکان بهره برد.

روش های تشخیص
علائم و نشانه های اوتیسم ممکن است در زمان نوزادی بروز کنند و شاید هم این اتفاق نیافتد ولی نشانه های این بیماری حتما بین ۲۴ ماهگی الی ۶ سالگی خود را نشان خواهند داد. یک دکتر متخصص بایستی یک سری سئوالات مشخص و دقیقی در رابطه با چگونگی رشد جسمی و ذهنی کودک تهیه کرده و جواب آن ها را از طریق والدین و مشاهدات دقیق به دست آورد.
انجمن ملی پرورش و سلامت کودکان در آمریکا این پنج سئوال اولیه را برای یک معاینه از کودک اُوتیستیک تهیه کرده است:

۱- آیا کودک شما تا قبل از ۱۲ ماهگی صدا سازی و نجوا داشته است؟
۲- آیا کودک شما تا قبل از ۱۲ ماهگی از اشاره، اَداها و یا گرفتن دست دیگران و همین طور بای بای کردن استفاده کرده است ؟
۳- آیا کودک شما تا قبل از ۱۶ ماهگی از کلمات تنها استفاده کرده است ؟
۴- آیا کودک تا قبل از ۲۴ ماهگی از ترکیب دو کلمه استفاده کرده است ؟
۵- کودک هیچ کدام از مهارت های کلامی و اجتماعی خود را از دست داده است ؟
در صورت جواب منفی به چهار سئوال اول و جواب مثبت به سئوال آخر احتمال وجود اوتیسم در کودک داده می شود. البته باز هم یادآوری می شود که برای تشخیص قطعی نیاز به بررسی های بسیار دقیق و جامعی است که باید توسط افراد متخصص و آگاه صورت بگیرد. برای یک بررسی دقیق و کامل یک کودک مظنون به اوتیسم بایستی توسط متخصص اطفال، روانشناس، مشاور آموزش و یاد گیری کودکان، متخصص اعصاب، متخصص گفتار درمانی و سایر متخصصان در زمینه اوتیسم معاینه شود.
مشاوره با متخصصان : اگر کودک از طرف شما و یا دکتر مخصوص خود مظنون به اوتیسم باشد به هر حال بایستی توسط شخصی که در زمینه اوتیسم تخصص دارد معاینه دقیق شود. ممکن است این فرد یک روانشناس، روانپزشک و یا یک متخصص رشد اطفال باشد.
گاهی ممکن است برای یک تشخیص دقیق و درمان به یک تیم متخصص نیاز شود این تیم می تواند از افراد زیر تشکیل شود:
۱- متخصص رشد در اطفال: این فرد می تواند مشکلات سلامتی و رشد در کودکان را درمان کند.
۲- روانپزشک کودک: این فرد می تواند در تشخیص اولیه کمک کرده و در صورت نیاز داروهائی را برای کمک به کودک تجویز کند.
۳- روان شناس کودک: در شناخت عادات و حالات روانی کودک کمک کرده و ناتوانی های کودک در زمینه های رشد ذهنی، روانی و اجتماعی را بررسی می کند. همچنین یک روانشناس می تواند در بهبود رفتاری کودک و افزایش مهارت های اجتماعی کودک به شما کمک کند.
۴- رفتار درمان: این شخص می تواند علاوه برکمک به بهبود توانائی های کودک در کارهای روزانه مانند لباس پوشیدن، غذا خوردن و سایر کارهای استقلالی، همچنین در بهبود وضعیت حواس پنجگانه، قدرت تشخیص و سایر توانائی های کودک او را یاری کند.
۵- کار درمان: یک کار درمان کودک را در استفاده درست از عضلات و اندام های بدن برای انجام کارهای بزرگ و کوچک بدنی می تواند یاری کند.
۶- گفتار درمان: در بهبود وضعیت گفتار کودک و افزایش توانائی او در مهارت های کلامی بسیار مؤثر است.
۷- مشاور خانواده: این شخص می تواند علاوه بر راهنمائی در امر روابط والدین با کودک خود، والدین را در بهره وری بهتر از منابع و مراکز موجود در جامعه برای کمک به درمان کودک کمک کند.

درمان اوتیسم و انواع آن
در حالی که هنوز درمان مشخصی برای اوتیسم پیدا نشده است ولی روش های درمانی مناسبی وجود دارند که با آن ها می توان به این کودکان کمک کرد تا از توانائی های بیشتری بهره مند شده و حتی نمونه هائی نیز از بهبود کامل دیده شده است. این روش های درمانی علاوه بر این که کمک می کنند تا رفتارهای اختلالی کودک کم شوند، همچنین کارهای استقلالی را نیز به کودک می آموزند تا کودک بتواند به طور مستقل نیازهای خود را برآورده وبه تدریج به یک زندگی عادی برسد. از آنجائی که رفتارها و اختلالات در کودکان اوتیستیک بسیار متفاوت و متغیر است، تاکنون چندین برنامه درمانی برای آن ها مدنظر قرار گرفته است که هر کدام موفقیت هائی نیز به دنبال داشته اند. در درمان کودکان اوتیستیک باید حتما این مورد در نظر گرفته شود که روش درمان برای هر کودک باید متناسب با توانائی ها و شدت اختلالات او برنامه ریزی شود. درمان هایی که حول محور کودک اوتیسم قرار دارد، شامل ۱- خود کودک اوتسیتیک ۲- والدین وی و۳- متخصصان درمانگر است. مسلم است که کودک در واقع نقطه ای است که مجموعه برنامه ریزی در حول آن سازمان می یابد و نیازهای وی در زمینه بازپروری، تعیین کننده محتوای برنامه های ویژه خواهند بود ضمن آنکه آماده سازی والدین و نیز روش های آماده سازی که درمانگران به کار می بندند با چگونگی نیازهای کودک مرتبط اند. درمان ها به طور کلی به چند دسته طبقه بندی می شوند که عبارتند از :
درمان های رفتاری و آموزشی: از سال ۱۹۸۰ تا کنون محققان گزارش های گوناگونی را از تاثیر برنامه های مداخلات رفتاری در درمان کودکان اوتیستیک گزارش کرده اند. این نتایج شامل افزایش سطح رشدی کودک، به دست آوردن نمرات برتر هوشی، رشد رفتارهای اجتماعی و مهارت های ارتباطی و نیز کاهش رفتارهای اوتیستیک بوده است. از جمله درمان ها و روش های مورد استفاده در این حیطه عبارتند از:
مداخله رفتاری فشرده اولیه: این درمان با نام های مختلف
(EIBI)، (IBI)، لوواس تراپی شناخته شده است. مبنا و هسته اساسی همه این برنامه ها مبتنی بر نظریات رفتار گرایی، کاربرد اصول یادگیری، شرطی شدن و استفاده از روش های افزایش، کاهش و حذف رفتارها است.
تحلیل رفتار کاربردی، از دیدگاه ها، اصول و برنامه های تغییر رفتار اسکینر اقتباس شده است. این روش که به طور مخفف BA خوانده می شود، سعی شده است تا از طریق مشاهده مستقیم رفتار کودک، ارزیابی و تحلیل دقیق آن، رابطه میان محیط و رفتار کودک آشکار و نیز آن دسته از ویژگی های محیطی که می تواند موجب ایجاد رفتار جدید، تقویت و یا کاهش رفتار در کودک شود، کشف شود. درمانگران سال ها است که با کمک روش علمی ABA به توسعه رفتار اجتماعی کودک اوتیستیک و رفع نارسایی های کلی رفتاری در کودک پرداخته اند.
درمان پاسخ محوری: یک مداخله برگرفته شده از اصول ABA است که به جای استفاده از رفتارهای افراد، هدف آن حوزه های اساسی از رشد کودک مثل انگیزش، مراقبت از خود است.
 TEACCH: این روش اولین روشی بود که در آمریکا برای کودکان اوتیستیک به کار گرفته شد. نام این روش مخفف عبارت ”درمان و آموزش کودکان اوتیستیک و ناتوانی های ارتباطی مرتبط با این بیماری “ است. در این روش اعتقاد بر این است که محیط زندگی کودک باید با او تطبیق داده شود نه اینکه کودک با محیط تطبیق داده شود. در این روش از تکنیک خاصی استفاده نمی شود بلکه برنامه درمانی بر اساس سطح عملکرد کودک پایه ریزی می شود. توانائی های کودک بر اساس معیارهای آموزش های روانی بررسی می شود و تکنیک های درمانی در جهت بهبود ارتباط، مهارت های اجتماعی و انطباقی طراحی می شوند. در این روش به جای اینکه به کودک یک مهارت و توانائی خاص آموزش داده شود، سعی بر این است که به کودک مهارت هائی آموزش داده شود تا بتواند محیط اطراف خود و رفتارهای اطرافیان خود را بهتر درک کند. به عنوان مثال، برخی از کودکان اوتیستیک هنگام احساس درد شروع به فریاد زدن می کنند، در این روش سعی برآن است که به کودک آموزش داده شود تا هنگام احساس درد چگونه با برقراری ارتباط آن را به اطرافیان خود بفهماند.
Floor time: این روش توسط یک روانشناس کودک به نام ”استانلی گرین اسپن“ ارائه شده است. این روش بسیار شبیه بازی درمانی است. در این روش سعی بر این است که ارتباط کودک با یک فرد دیگر از طریق برنامه های دقیق بازی بیشتر و مؤثرتر شود. این روش شامل شش مرحله است که کودک در مراحل طی آن ها تقلید و چگونه یاد گرفتن را از یک بزرگتر فرا می گیرد و به عبارتی کودک باید نرد بام شش پله ای را طی کند. ممکن است کودکان در این روش با مشکلاتی نیز روبرو شوند مثلا به علت اختلالات حسی در درک بعضی از تمرینات خواسته شده مشکل پیدا کنند و یا اینکه قادر به انجام برخی از تمرینات بدنی موجود در برنامه نشوند. در این برنامه والدین و درمانگران سعی می کنند تا پیشرفت کودک را از طریق مسیرهایی که کودک دوست دارد و با جهت دادن به این مسیرها، فراهم کنند تا کودک بتواند شش مرحله پیشرفت موجود در این روش درمانی را طی کند. این روش به طور مجزا کودک را در بدست آوردن مهارت های گفتاری و بدنی کمک نمی کند بلکه از نظر احساسی و روانی به کودک کمک می کند تا کودک بتواند درک بیشتری پیدا کرده و از طریق آگاهی و تجربه مهارت های دیگر را نیز بدست آورد. معمولا از این روش در کنار روش های دقیق تر دیگر مانند ABA در ساعات فراغت کودک استفاده می شود.
یکپارچگی حسی: آیرز بنیان گذار تئوری یکپارچگی حسی در سال ۱۹۷۲ میلادی، یکپارچگی حسی را به عنوان توانایی سازمان دهی اطلاعات و دریافت های حسی جهت استفاده تعریف و بعدها با تفصیل بیشتری نیز به آن پرداخت. در این روش درمانی که می تواند توسط بازی درمان، کاردرمان و یا گفتار درمان انجام شود به کودک کمک می شود تا بهتر از اطلاعات حسی بهره ببرد. مثلا اگر کودک با حس لامسه خود مشکل دارد از کودک خواسته می شود تا اشیاء متفاوت با جنس های متفاوت را لمس کرده و با آن ها کار کند.
داخلات ارتباطی: این درمان به دو گروه تقسیم می شود. در گروه اول بسیاری از کودکان اوتیسم که قادر به سخن گفتن نیستند یا کم صحبت می کنند، قرار دارند. این مداخلات سعی در بهبود ارتباطات دارد که توسط گفتار درمانگرها انجام می شود و از روش های افزاینده ارتباط مثل روش های بصری استفاده می کنند. در گروه دوم مهارت های اجتماعی کودک درمان می شود، که مشکل اساسی این بیماران به شمار می رود. به این منظور طیف وسیعی از رویکردهای مداخله جویانه شامل مدل سازی، تقویت، مدیریت خود و آموزش مستقیم استفاده می شود.
پسخوراند عصبی: مشخص شده است که این درمان برای تقویت تمرکز و کاهش اضطراب کودکان اوتیستیک و مبتلایان این طیف نقش دارد. در یک مطالعه که بر روی بیماران آسپرگر انجام گرفت حاکی از ثمربخشی این روش بوده است.
PECS: سیستم ارتباط بر مبنای مبادله تصاویر (Picture Exchange Communication System ( PECS )) برنامه ای است برای آموزش ارتباط غیر کلامی ( سمبلیک). تحقیقات بسیاری وجود دارد که نشان می دهند افراد اوتیستیک از طریق تصویر بهتر یاد می گیرند و نیز تمایل بیشتری به استفاده از سمبل های غیر کلامی دارند. هدف این برنامه آموزش گفتار به کودک نیست هرچند که در مراحل به ویژه پایان این برنامه کودک ممکن است به توسعه گفتار نیز برسد. بلکه هدف اولیه، ایجاد و تقویت یک سیستم ارتباطی بین کودک و محیط او است.
داستان های اجتماعی: این داستان ها برای آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان اوتیستیک آماده شده اند. از طریق این داستان ها به کودک آموزش داده می شود که چگونه احساسات، منظور و برنامه های دیگران را درک کنند. در این روش یک داستان براساس یک موقعیت و شرایط خاص با اطلاعات فراوان تهیه شده است که به کودک از طریق گوش کردن به آن کمک می شود تا بفهمد چه جواب یا عکس العمل مناسب را باید از خود نشان دهد. این داستان ها معمولا از سه جزء اصلی تشکیل می شوند : ۱- اطلاعاتی در مورد افراد داستان، مکان و اجزاء آن ۲- احساسات و افکار افراد داستان ۳- جواب ها و عکس العمل های مناسبی که باید وجود داشته باشند. این داستان ها باید بر اساس نیاز کودک برای او خوانده شوند و حتما باید از قول اول شخص مفرد و در زمان حاضر باشند. این داستان ها در صورت همراهی با تصاویر و موسیقی می توانند تأثیر بیشتری داشته باشند. بایستی داستان های فراهم شده به گونه ای باشند که نقاط ضعف کودک را تصحیح کنند. مثلا کودکی که از شرایط بخصوصی ترس دارد و یا این که در او ایجاد استرس می کند بهتر است داستان های مناسبی در مورد این شرایط برای او گفته شود این روش ابتدا به وسیله سیک کارول گری طرح و توسعه پیدا کرد.
مداخلات مربوط به والدین: مطالعات نشان داده است که آموزش والدین به کاهش افسردگی مادران، افزایش آگاهی مادران اوتیسمی و شیوه برخورد و بهتر ارتباط برقرار کردن با کودک اوتیسم منجر می شود. در واقع، پیشنه پژوهشی ای که به این موضوع مهم پرداخته است بسیار گسترده است. عموما، والدین به وسیله یک درمانگر برای اجرای اصول و روش های تغییر رفتار آموزش داده می شوند و بنابراین می توانند به عنوان کنترل کننده های اولیه برای کودکشان عمل کنند.آموزش والدین دارای مزایای زیادی است. علاوه بر این لوواس و همکارانش در یک مطالعه اهمیت زیاد آموزش والدین به عنوان بخشی از درمان کودک اوتیستیک اثبات شده است.
رمان دارویی: تجارب بالینی پیشنهاد می کند که غیر اختلال رت اطلاعات به دست آمده از مطالعات دارویی روی کودکان و نوجوانان مبتلا به اوتیسم قابل تعمیم به سایر اختلالات نافذ رشد نیز است. بنابراین داروها در درمان اوتیسم جهت موارد زیر به کار می روند.
کاهش شدت بسیاری از علایم اصلی
کمک به کنترل رفتارهای مخاطره آمیز ( مثل خود آزاری)
تسهیل دسترسی بیمار به درمانهای روان شناختی، اجتماعی و مداخلات تکلمی و گفتاری
بهبود کلی کیفیت زندگی بیمار

درمان های دارویی
دارو درمانی: داروهای مورد استفاده در این اختلال آنتی سایکوتیک ها، داروهای آنتاگونیست گیرنده دوپامین بیشترین داروهایی هستند که در درمان کودکان اوتیستیک مورد مطالعه قرار گرفتند. تجویز این داروها در دوزهای پایین رفتارهای کلیشه ای و بی قراری این کودکان را کم می کند. برخی یافته ها حاکی از این است که ترکیب این داروها با رفتار درمانی موثرتر از استفاده هر کدام از این داروها به تنهایی است. از جمله داروهای مورد استفاده دیگر، نورولپتیک های قوی مثل متیل فنیدیت، لیتیم، کاربامازپین، کلوپرامین، هالوپریدول، کلونیدین و مهارکننده های اختصاصی گیرنده ای سروتونین است.
رژیم غذایی: یکی از درمان هایی که بسیاری از والدین به کار می برند استفاده از رژیم غذایی فاقد گلوتین و کازئین است. گلوتین بیشتر در دانه های غلات مثل گندم، ذرت و جو یافت می شوند. کازئین، پروتئین اصلی شیر است. از آنجایی که این مواد در بسیاری از غذاها وجود دارد رعایت این رژیم برای خانواده کار بسیار مشکلی است. یک مکمل غذایی که برخی والدین فکر می کنند برای کودکشان مفید است ویتامین B6 است که به همراه منیزیم داده می شود. شاید بتوان گفت یکی از بیشترین ویتامین های استفاده شده برای کودکان اوتیستیک، ویتامین B است. این ویتامین در ساختن آنزیم هائی که مغز برای فعالیت خود به آن ها احتیاج دارد مؤثر است. در ۱۸ تحقیقی که در مورد این ویتامین انجام شده است نشان داده شده است که حدود نیمی از کودکانی که این ویتامین در رژیم غذائی آن ها بیشتر شده بود، تأثیرات مثبتی در آن ها به وجود آمده بود که این تاثیرات شامل بهبود رفتار، بهبود تماس چشمی، توجه بیشتر و افزایش توانایی یادگیری در این کودکان بود.
درمان با شلاتورها: موادی هستند که با اتصال به فلزات سنگین و یون هایی که دارای خاصیت سمی هستند باعث کاهش اثرات خطربار آن ها می شوند. یکی از این مواد به نام TTFDمشخص شده است که دارای اثرات بالینی سودبخشی در درمان بیماران اوتیسم است.
درمان با اکسیژن فشار بالا: در این نوع درمان با استفاده از اکسیژن فشار بالا می توان بر جریان خون کاهش یافته در برخی اعضا با افزایش فشار اکسیژن کمک کرد. ثابت شده است که درمان می تواند سبب بهبود برخی علایم اوتیسم شود.
درمان با سلول های بنیادی: سلول های بنیادی مزانشیمی و سلول های خون ساز خون بند ناف برای درمان کودکان اوتیسم در برخی مطالعات پیشنهاد شده اند.

درمان های مکمل
با وجود این که تشخیص زودهنگام و درمان زودهنگام اوتیسم بهترین روش در کمک به این کودکان و درمان آن هاست، برخی از والدین و محققان معتقدند که روش های درمانی مکمل دیگری نیز وجود دارند که می توانند ارتباط کودک با دنیای اطراف و سایرین را بهبود بخشیده و رفتارهای آن ها را بهتر کنند. این درمان ها می توانند به صورت فردی با کودک کار شده و یا در مراکز مخصوص به صورت جمعی کار شوند. در تمامی این روش ها افزایش قدرت ارتباط، بهبود روابط اجتماعی و افزایش اعتماد به نفس مشترک است. همچنین این روش ها کمک می کنند تا کودک بتواند رابطه بی خطر و مفیدی را با درمانگر خود و سایرین برقرار کرده و با آن ها مأنوس شود. از جمله این درمان ها عبارتند از:
موسیقی درمانی: موسیقی پدیده ای است برخاسته از فرد و تاثیر گذار بر فرد و به همین دلیل است که به عنوان روش درمانی استفاده می شود. کاستن یکی از پایه گذاران اولیه موسیقی درمانی بر این واقعیت تاکید می کند که موسیقی رفتار انسان است نه چون انسان آن را خلق می کند بلکه چون انسان بستگی و ارتباط خود را با آن می آفریند. موسیقی درمانی استفاده تجویز شده و سازمان یافته از موسیقی یا فعالیت های آن برای حالات ناسازگار زیر نظر پرسنل آموزش دیده برای کمک به مراجعان در رسیدن به اهداف درمانی است. برخی از موسیقی درمانگرها پی برده اند که موسیقی می تواند وسیله موثر جهت برقراری ارتباط با کودکان اوتیستیک باشد. موسیقی پدیده ای است که کودکان اوتیستیک با علاقه و رغبت به آن توجه نشان می دهند. فعالیت های موسیقی غالبا تقویت کننده موثر در ایجاد پاسخ های متقابل وآگاهانه کودکان اوتیستیک است مانند افزایش تکلم، ایجاد پاسخ های شفاهی، افزایش تماس چشمی، رشد آگاهی های محیطی و رفتارهای مناسب اجتماعی.
انزجار درمانی: در این روش از شوک ( شوک الکتریکی که برای چند ثانیه به پوست وارد می شود ) برای کنترل رفتار بیماران اوتیسم استفاده می شود.
بسته بندی: در این روش کودک به طور کاملا محکمی برای حداقل یک ساعت در بین ورقه های خیسی که پیش از این سرد شده اند قرار می گیرد به طوری که فقط سر کودک بیرون می ماند. این درمان برای چندین بار در هفته تکرار می شود و برای کودکان اوتیستیکی که به خود صدمه می زنند به کار می رود. چنین روش هایی در قرون پیش مورد استفاده قرار گرفته است و شکل جدید آن بر پایه تئوری” مادران یخچالی” است. این روش هم اکنون در صدها کلینیک فرانسه استفاده می شود.
ماساژدرمانی: این درمان برای کودکان اوتیستیک با اهدافی چون ایجاد آرامش، افزایش توجه و تمرکز، کمک به تولید گفتار هدفمند و تقویت حرکات در اندام های گوناگون انجام می شود.
حیوان درمانی: حیوان درمانی معمولا شامل اسب سواری و شنا با دولفین ها است. در این درمان ها کودک توانائی هماهنگی عضلات و اندام ها را می تواند بدست آورد همچنین احساس دوست داشتن و اعتماد به نفس نیز از فوائد این نوع درمان است.
هنر درمانی: هنر به خصوص می تواند در رفع مشکلات حواس پنجگانه کودک مفید باشد زیرا توسط آن ها قدرت درک، شنوائی و دیداری کودک تقویت می شوند.
تربیت شنیداری: در آموزش این روش باید به نکاتی توجه کرد از جمله قبل از شروع آموزش تربیت شنیداری باید از کودک اوتیستیک توسط یک متخصص معاینه گوش به عمل آید، جلسات به صورت ۱۸ تا ۲۰ جلسه نیم ساعته برگزار می شود، در آموزش تربیت شنیداری صدای ۸۵ دسی بل کافی است. دکتر برارد دستگاهی به نام اودیوکینترون را به منظور تربیت شنیداری اختراع نموده است.

درمان کودکان مبتلا به بیماری اوتیسم با ربات
یک گروه از محققان، رباتها را به عنوان مربی کودکان کم سن مبتلا به اوتیسم برای شناسایی و مبارزه با این بیماری قرار دادند، آزمایشها در مورد این کودکان موفقیت آمیز بود و محققان بر این باورند که ربات میتواند کلیدی برای تشخیص و درمان اوتیسم باشد.
«آنتونی ارسری» یک پسر هفت ساله مبتلا به اوتیسم است که مورد آزمایش قرار گرفت؛ در این آزمایش لباسهای این کودک پوشیده از سنسور بود تا بتواند با رباتی به نام «زنو» ارتباط برقرار کند؛ ربات سوال کرد: «چه غذایی دوست داری؟» آنتونی گفت: «شیرشکلات و چیپس».
ربات بازوهایش را باز کرد، کودک همان کار را کرد؛ در واقع هر حرکتی که ربات انجام میداد را آنتونی تقلید میکرد و آنتونی ربات را مانند یک دوست میدید.
تشخیص اوتیسم در کودکان اغلب از طریق صحبت کردن و تمرینات زبان است چون این کودکان نمیدانند چگونه باید صحبت کنند اما ربات زنو از طریق حالات چهره، حرکات و ژستها میتواند به خوبی با کودک ارتباط برقرار کند و نیازی به زبان نیست.
گاهی کودکان مبتلا به اوتیسم، ارتباط اجتماعی را به عنوان یک تهدید حس میکنند حتی با اعضای خانواده نمیتوانند ارتباط برقرار کنند اما آزمایشها نشان داد این کودکان به آسانی با ربات زنو ارتباط برقرار میکنند.
تا به حال آنتونی توسط زنو درمان شده است که پیشرفت در رفتار بوده و آرامش بیشتری داشته است. وظیفه ربات آموزش کودک به روابط اجتماعی است، تمام واکنشهای کودک را محاسبه میکند و زمان واکنشها نسبت به درجه مختلف بیماری، رعایت میشود.
این ربات حتی میتواند ژستها و حرکات کودک را تقلید کند و از کودک حرکات بیشتری یاد بگیرد در نتیجه ارتباط بهتری با کودک خواهد داشت؛ زنو دارای یک برادر به اسم «میلو» است که در حال حاضر در یک محیط پژوهشی استفاده میشود.
این ربات به طور مستقیم میتواند با کودک ارتباط برقرار کند، در صورتی که برخی کودکان مبتلا به اوتیسم هرگز با یک معلم بزرگسال نمیتوانند سخن بگویند یا ارتباط برقرار کنند.
در طول این ارتباط چشمهای ربات قادر است واکنشهای کودک را ثبت کند، تغییرات ضربان قلب و احساسات کودک را اندازهگیری کند؛ ربات مانند یک درمانگر عمل میکند و قادر است به کودک آموزش دهد و در پیشرفت رفتاری کودک بسیار موثر باشد.
«کاسپر» ربات دیگری است که توسط گروه تحقیقاتی در انگلستان طراحی و ساخته شده است؛ برخلاف دو ربات دیگر به اندازه یک بچه کوچک است و فرقی که با رباتهای دیگر دارد این است که به کودک اجازه میدهد آنطور که مایل است، سخن بگوید؛ این ربات برای کمبود اختلالات رشدی و کمبود توجه یا تریزومی۲۱ توسعه داده شده است.
ربات دیگری در سال ۲۰۰۶ توسط «آلدباران روباتیک» به نام «نائو» برای استفاده در خانه ساخته شد که به عنوان یک ابزار آموزشی در مرکز اوتیسم و آموزش و پرورش بیرمنگام استفاده شد؛ این ربات نیز مانند ربات کاسپر هیچ عکس العملی در چهره ندارد. به گفته محققان در حال حاضر این رباتها در آموزش و پرورش کودکان مبتلا به اوتیسم نقش موثری داشتهاند.

درمان پیشنهادی
 مداخله رفتاری فشرده اولیه
این درمان یک رویکرد بسیار سازمان یافته، جزء درمان های رفتاری است که به طور دقیقی طراحی شده و الگوی خاصی از آموزش را به همراه دارد و بر اساس بهترین اصول یادگیری انسان پایه گذاری شده است و طیف سنی ۳ تا ۱۴ سالگی را در بر می گیرد.
مطالعاتی که از اصول و روش های مداخله رفتاری فشرده اولیه و تحلیل رفتار کاربردی استفاده کرده اند، این مطلب را بیان می کنند که این درمان برای بسیاری از کودکان اوتیسم و کلا مبتلایان به اختلالات نافذ رشد، بسیار مفید است. اگرچه بین مطالعات صورت گرفته تغییراتی وجود دارد، ولی این مداخلات عموما از ۵ فاکتور یا ملاک مهم تشکیل شده اند.
تاکید بر رشد مهارت ها از طریق تقویت مثبت.
درمان با اندازه گیری رشد مهارت ها و کمبودهای عادی و معمول کودک شروع شود و اهداف آموزشی، روش های تدریس، تقویت ها و مهارت های بعدی، همه با توجه به ویژگی ها و نیازهای هر کودک تغییر و هماهنگ شود.
حیطه همه مهارت ها فهرست بندی شود .
استفاده فراوان از مشاهدات مستقیم و اندازه گیری عملکرد کودکان تا معلوم باشد که پیشرفتی اتفاق افتاده است یا خیر و همچنین اهداف آموزشی باید با والدین و همکاران درمانگر هم هماهنگ باشد.
این درمان باید به وسیله افراد متخصص و آموزش دیده انجام گیرد.
در بین مطالعات انجام شده بیشترین پیشرفت و بهترین نتیجه از عملکرد نرمال یا نزدیک به نرمال از آن کودکان اوتیستیکی بود که ۳۰ ساعت در هفته تمرین داشته و در حدود ۲ تا ۳ سال و کودکانی که قبل از ۶ سالگی درمان را شروع کرده بودند. لوواس و همکارانش طی مطالعات خود یافتند که در حدود ۴۷ درصد از کودکانی که این درمان را دریافت کرده اند، توانستند به طور مستقل عمل کنند و در کلاس های درس عادی موفق باشند و ۴۰ درصد دیگر از کودکان پیشرفت اساسی داشتند اما هنوز به بعضی مداخلات ویژه نیاز داشتند، ۱۰ درصد باقیمانده پیشرفت کمی داشتند و به مداخلات ویژه فشرده نیاز داشتند.
بعصی از خدمات و تکنیک هایی که از طریق این درمان انجام می شود، عبارتند از :
آموزش فعالیت های ارتباطی، آموزش زبان اشاره، آموزش بهبود ارتباطات بر اساس تصاویر، تجزبه و تحلیل تجربی، آموزش والدین، سنجش رفتاری عملکردها و الگوبندی عملکردها.

خلاصه مقالات و یافته های پژوهشی در حوزه درمان
همان گونه که در مبحث درمان ها اشاره شد، پژوهش ها در اختلال اوتیسم در سه زمینه، کودک اوتیستیک، والدین او و درمانگر، صورت می گیرد. لذا سعی شده است در هر زمینه یک پژوهش تجربی انجام گرفته شده، ذکر شود.
در مقاله ای با عنوان “مداخله رفتاری فشرده اولیه برای کودکان اوتیسم : خود کارایی درمانی والدین” نویسنده ها پیشنهاد کردند که کیفیت عملکرد درمانگر مسئول برخی تفاوت ها در نتایج مشاهده شده در درمان مداخله رفتاری فشرده اولیه برای کودکان اوتیسم است. این درحالی است که مطالعات تئوری و تجربی مشخصی به منظور نمایان کردن عملکرد درمانگر در این زمینه وجود ندارد. در مطالعه حاضر، یک پیش بینی کننده یک متغییری شناسایی شد و اعتقاد بر این است که یکی از تاثیرات نقش درمانی ممکن است عملکرد درمانگر باشد. ۸۵ مادر انگلیسی که به عنوان درمانگر برای بچه هایشان بودند، یک پرسشنامه را تکمیل کردند. نتایج نشان داد که متغیرهای برنامه ( مثل، تعداد ساعات درمان در هر هفته، زمان از شروع برنامه) با خودکارایی درمانی مادران غیر مرتبط بود. البته نتایج، شدت اوتیسم و استرس مادرانه را پیش بینی معناداری کرد. آنالیز رگرسیون هم چنین نشان داد که استرس مادرانه بر روی حمایت برنامه و شدت اوتیسم بر روی خود کارایی درمانی مادر، اثر دارد. محدودیت های مطالعه، پیشنهادات برای تحقیقات بعدی و تلویحات کاربردی به طور خلاصه بحث شده اند. به طور ویژه از یک نقش برای سرپرست در تحلیل و ایجاد مداخلات برای رفتار درمانگر حمایت می شود.
در تحقیق دیگر با عنوان”مداخله رفتاری شدید اولیه برای کودکان اوتیسم: رویکردهای درمانگر در بدست آوردن یک فرایند صحیح” ذکر شده است که تفاوت در نتایج بدست آمده از مداخلات رفتاری فشرده اولیه خانه محور برای کودکان اوتیسم تا اندازه ای مربوط به نتیجه کیفیت عملکرد درمانگر است. در این خصوص، رفتار درمانگر به خوبی مطالعه نشده است. برای دست یافتن به چنین دانشی، ضروری خواهد بود که مشخص شود، چگونه فاکتور هایی نظیر درمانگر، کودک و خصوصیات برنامه مداخله ای علاوه بر نظارت و تمرین، برهمکنش کودک و درمانگران را تحت تاثیر قرار می دهد. این مطالعه فاکتورهای کمک کننده و موانعی که درمانگران در ارتباط توانایی آنان برای انجام مداخله رفتاری فشرده اولیه اوتیسم در نظر می گیرند، مشخص کرده است. ۱۹ درمانگر در مراکز خدماتی مختلف جنوب انگلستان مورد مصاحبه قرار گرفتند. به طور کلی، پاسخ ها نتایج متفاوتی را نمایان کردند. برای نمونه، ویژگی های مربوط به کودک مثل تسلیم و توانش می توانند آموزش را تسهیل کنند، در حالی که رفتارهای چالش آور و فقدان پیشرفت می توانند باعث جلوگیری از آموزش شوند. این موضوعات با دانسته های تحقیقات پیشین درباره رفتار درمانگران در زمینه های مربوطه مطابقت داشت. فاکتورهای مشخص شده، مسیر ویژه ای را برای پرسشنامه و تحقیقات تجربی به منظور اعتبار بخشی به نتایج، پیشنهاد کردند که می تواند برای خدمات معمول دارای مفهوم بوده و ممکن است سبب بهبود نتایج بدست آمده از مداخله رفتاری فشرده اولیه برای کودکان شود.
اگرچه سودمندی برنامه رفتاری فشرده برای کودکان خردسال تر طیف اوتیسم به خوبی در برنامه های مدل کوچک به اثبات رسیده است، سودبخشی برنامه رفتاری فشرده در جامعه (یعنی اینکه آیا در” دنیای واقعی”هم سودمند است ؟) کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است و ممکن است موثر نباشد. مطالعه ” اثر بخشی مداخلات رفتاری فشرده بر اساس برنامه های بزرگ جامعه محور” نتایج ۳۳۲ کودک ۲ تا ۷ ساله را که در یک برنامه رفتاری فشرده عمومی و جامعه محور بزرگ در انتاریوی کانادا ثبت نام کرده بودند بررسی و گزارش می کند. بازبینی نتایج در ورودی وخروجی در یک پایه گروهی و پایه فردی با یکدیگر مقایسه شدند نتایج حاکی از پیشرفت های معنادار هم از لحاظ آماری و هم از لحاظ بالینی بود: کاهش در شدت اوتیسم، رشد در سطوح شناختی و انطباقی، علاوه بر دو برابر شدن نرخ رشد کودکان. ناهمگونی آشکاری در نتایج وجود داشت، چنانچه انتظار می رفت و کودکان بر اساس پیشرفت نتیجه به ۷ گروه تقسیم شدند. اکثریت کودکان ( ۷۵% ) در حین برنامه های رفتاری فشرده پیشرفت نشان دادند و ۱۱% عملکرد متوسط به دست آوردند. اگرچه این مطالعه محدودیت های روش شناسی آشکاری دارد (خصوصا نبود یک گروه مقایسه ای)، پیشنهاد می کند نتایج رفتاری فشرده می تواند در یک برنامه بزرگ جامعه محور به طور کارایی مورد استفاده قرار گیرد.
مداخلات رفتاری والدین محور برای کودکان اوتیسم تحت تحقیق است. در تحقیق “پیشرفت و نتایج کودکان اوتیسم که مداخلات فشرده آن ها توسط والدین مدیریت شده است” نتایج ۶۶ کودک که توسط ۲۵ مشاور مداخله اولیه متفاوت پیشنهاد شده بودند، آنالیز شد. بعد از ۶/۳۱ ماه به طور میانگین مداخله، نتایج IQ تغییری نداشتند (۲۲=n). نمرات رفتاری انطباقی وایلند به طور معناداری در حدود ۹/۸ نمره افزایش یافت (۲۱=n). هیچ یک از کودکان که سنشان از ۷۲ ماه بیشتر بود، یا به عبارتی IQ بیشتر از ۸۵ داشتند عملکرد نرمال کسب نکردند و نمی توانستند به مدارس عادی بروند (۲۲=n). پیشرفت های ۶۰ کودک در عرض ۱۲ ماه برای سن عقلی (۴/۵ ماه)، رفتار انطباقی (۷/۹ ماه) و زبان (۱/۵ ماه)، بدست آمد. مداخلات، نتایج حاصل از برنامه های حرفه ای هدایت شده بالین محور را باز تولید نکرد. سودبخشی مدل مداخله ای والدین محور آن چنان که ایجاد شده است و کفایت خدمات حرفه ای در این مدل بحث شده است.
در تحقیق “درمان رفتاری فشرده برای کودکان اوتیسم: پیش بینی و نتایج ۴ سال” ابتدا ۲۴ کودک اوتیسم به طور تصادفی به یک گروه هدایت شونده توسط کلینیک، یا به یک گروه هدایت شوند توسط والدین البته با ساعات فشرده تر و سرپرستی ضعیفتر، ارجاع شدند تا از لحاظ پارامترهای رفتار فشرده اولیه در دانشگاه کالیفرنیا، بررسی شوند. نتایج بعد از ۴ سال درمان شامل، معیارهای شناختی، زبانی، انطباقی، اجتماعی، تحصیلی، برای هر دو گروه یکسان بودند. پس از ترکیب کردن گروه ها، دریافت شد که ۴۸ درصد از همه کودکان یادگیری سریع، به دست آوردن نمرات پس از درمان در حد میانگین، از خود نشان دادند و توانستند در سن ۷ سالگی به کلاس های آموزشی عادی بروند. نتایج درمان بیشتر توسط تقلید پس از درمان، زبان و پاسخ دهی اجتماعی، پیش بینی شد.
ثابت شده است که مداخله رفتاری فشرده اولیه
( EIBI-Early intensive behavioral intervention) یک درمان با کارایی بالا برای درمان کودکان اوتیسم است. از زمانی که برنامه های EIBI پیشرفت کرده اند، آن ها هم تغییر کرده اند و هم کامل تر شده اند که سبب تفاوت های بین برنامه ای در تمرینات ویژه شده است که البته این موارد کاملا طبیعی ومعمول است. متاسفانه وسعت این تفاوت های فرایندی نامشخص است. هدف این تحقیق ” درمان مداخله رفتاری شدید و اولیه برای کودکان اوتیسم، یک پرسش نامه از تمرینات بالینی”، مستند کردن تمرینات خاص برنامه های EIBI است. یک پرسش نامه اینترنتی که حاوی ۴۳ سوال بود در بین سرپرستان حرفه ای برنامه های EIBI در مورد ویژگی های برنامه هایشان، توزیع شد. همه ۲۱۱ سرپرست درباره شماری از تمریناتشان مثل برنامه کلاسی، حجم برنامه، مهارت و آموزش درمانگر، سرپرستی، پراکندگی آموزش، پیامد و نتیجه، حذف سریع، حفظ مهارت، درمان و ارزیابی رفتار مسئله ساز، اطلاعاتی دادند. نتایج حاکی از تفاوت های آشکار در تعدادی از تمرینات EIBI است.
تحقیق دیگر با عنوان « ارزیابی سیگنال مغزی الکتروانسفالوگرام کودکان مبتلا به اوتیسم در مقایسه با کودکان سالم و بررسی تعاملات نواحی مختلف مغزی با استفاده از تبدیل فوریه زمان کوتاه و و تابع شباهت همدوسی» توسط علی شیخانی و همکاران بیان شده است که اوتیسم از جمله بیماری های نافذ رشد در دوران کودکی است که در ارتباطات، درک و شناخت کودک اختلال ایجاد می کند. در این تحقیق از طیف اسپکتوگرام جهت تفکیک کودکان اوتیسم ( ۱۵ نفر در محدوده سنی ۶ تا ۱۱ سال) از کودکان سالم (۹ نفر در همان محدوده سنی) استفاده شده است. آنالیزها در پنج باند فرکانسی دلتا، تتا، آلفا، بتا و گاما بین دو گروه مقایسه شده اند. نتایج نشان داده اند که پروتکل ثبت سیگنال همراه با نشان دادن تصویر غریبه به صورت وارونه در باندهای فرکانسی بتا، آلفا و گاما به ترتیب ۳/۸۳%، ۳/۷۷% و ۷/۷۲% جداسازی دو گروه را در پی داشته است. از آنجا که باند بتا انعکاس دهنده فعالیت کانال های همسایه است، در این باند فرکانسی با استفاده از تابع شباهت همدوسی تعامل کانال های همسایه (۱۱۲ زوج کانال) ارزیابی شده است. نتایج نشان داده است که بیشتر نابهنجاری ها در کودکان اوتیسم مربوط به نواحی لوب پیشانی و آهیانه ای و ارتباط این نواحی با ناحیه لوب مرکزی است.
با توجه به شیوع بالای صفات طیف اوتیسم در افراد دارای افسردگی و هم چنین تشخیص اختلالات خلقی در افراد با صفات طیف اوتیسم بالا، هدف از پژوهش « رابطه صفات طیف اوتیسم و افسردگی در دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی ایلام»بررسی رابطه صفات طیف اوتیسم (مهارت اجتماعی، تغییر توجه، ارتباط، توجه به جزئیات و خیال پردازی) و افسردگی در دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی شهر ایلام بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی شهر ایلام بود که در این پژوهش ۲۵۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند. پرسش نامه های مورد استفاده شامل پرسش نامه ۵۰ سوالی ضریب طیف اوتیسم و مقیاس افسردگی SCL-90بود. داده های حاصل از پرسش نامه با استفاده از رگرسیون چند متغیری به روش ورود و گام به گام مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که به طور کلی صفات طیف اوتیسم می تواند ۷ درصد واریانس افسردگی در دانشجویان را پیش بینی کند. در بهترین حالت از بین صفات طیف اوتیسم، نقص در ارتباط و مهارت اجتماعی بهترین پیش بینی برای واریانس افسردگی در گروه نمونه بود. با توجه به نقش صفات طیف اوتیسم بایستی متخصصان جهت پیشگیری از گرایش به اختلالات روانی در دانشجویان به آن ها توجه نمایند.

چند تن از معروف ترین افراد اتیستیک
بیماری اوتیسم علاوه بر این که افراد عادی را تحت تاثیر قرار داده، برخی افراد مشهور دنیا نیز به این بیماری مبتلا شده اند.

اوتیسم و نوجوانی
اکثر نوجوانان در این سنین به طور طبیعی دچار تنش های زیادی هستند. از دل مشغولی های مربوط به جوش های پوستی بلوغ گرفته تا این که آن ها چه کسی هستند و برای چه به دنیا آمده اند؟ بیشتر نوجوانان در این سنین علاقمند به برقراری رابطه های صمیمانه تر هستند در حالی که افراد اوتیستیک در برقراری رابطه مشکل دارند چه برسد به نوع صمیمانه آن. فرد اوتیستیک مانند هر فرد دیگری می تواند دچار این تصور نه چندان صحیح، اما شایع باشد که تفاوت داشتن با دیگران ناخوشایند است و یا اینکه او نسبت به همسالان خود کمتر است. تنش های نوجوانی افراد عادی را سمت اختلال های اضطرابی و افسردگی سوق می دهند اما در افراد اتیستیک بالا رفتن این تنش ها موجب تکرار و یا عود رفتارهای وسواس گونه، کلیشه ای یا مجموعه رفتار های اوتیستیک می شود و از طرف دیگر فرد را به سمت پرخاشگری سوق می دهد. نوجوانان اوتیستیک و خانواده های ایشان باید چند موضوع را بدانند. اینکه هر نوجوانی در این سن به حمایت احتیاج دارد نه فقط فرد اوتیستیک و این حمایت ها شامل صحبت کردن با افراد بزرگتر و با تجربه تر، پزشک ها و مشاورها می شوند، مهمترین مساله این است که به حرف آنان گوش داده شود و مشکلات شان درک شود، پس از این بسیاری از نوجوانان قادرند خود از پس مسائل خود بر بیایند. در مورد افراد اوتیستیک علاوه بر همه این ها باید برنامه ریزی جهت فراگیری مهارت های برقراری ارتباط اجتماعی انجام افراد اوتیستیک اگر به نیمه پر لیوان خود نگاه کنند متوجه خواهند شد که می توانند آنچه ندارند را یاد بگیرند و اینکه آن ها در بسیاری از موارد اشخاصی هستند که یادگیرنده های فوق العاده ای هستند و با وجود دشواری های زیاد شانسی وجود دارد که این افراد در یکی از استعداد های خود به طرز حیرت انگیزی شکوفا شوند. حقیقت این است که هر انسانی می تواند در استعدادی شکوفایی خود را نشان دهد و تا زمانی که آن استعداد را نیافته نیز چندان خوشحال و موفق نخواهد بود، پس این شرایطی نیست که مخصوص این افراد باشد.

پاسخ دهید