معماری
عفونت گوش میانی

عفونت گوش مياني

عفونت گوش میانی

 

 

 

به التهاب مخاط گوش مياني اوتيت مياني (OM) گفته مي شود و بعد از عفونتهاي تنفسي شايعترين بيماري در كودكان است . بطوري كه حدود 65%-5% كودكان تا سن يكسالگي و 85%-70% كودكان تا سن 3 سالگي حداقل يكبار دچار (OM) مي شوند.
اختلالات شيپور استاش و عفونتهاي مجاري تنفسي فوقاني مهمترين و اصلي ترين عامل در بروز (OM) هستند. عوامل مستعد كننده و خطر ساز ديگري از اين دو طريق عمل مي كنند عبارتند از:
اختلالات آناتوميك (نظير شكاف كام)
رينيت آلرژيك
رينيتوازوموتور
تريزومي21
فيبروز سيستيك
آدنوئيد
انسداد دهنده
تغذيه با شيشه شير(خصوصاً در حالت دراز كش)
در معرض دود سيگار قرار گرفتن.
وضعيت اقتصادي و بهداشتي پايين
زندگي در مناطق شلوغ و پر جمعيت(از جمله نگهداري اطفال در مهد كودك)
هيوتيروئيدي
هواي سرد
تومورهاي نازوفارنكس و جنس مذكر
از نقطه نظر مقاصد عملي و درماني (OM) را به چند نوع تقسيم كرده و مورد بررسي قرار مي دهيم:
1. اوتيت مياني حاد: به بروز اخير عفونت علامت دار گوش گفته مي شود.
2. اوتيت مياني مقاوم: به تداوم علايم و نشانه هاي عفونت حاد 48 ساعت پس از شروع درمان آنتي بيوتيكي اطلاق مي شود.
3. اوتيت مياني با افيوژن: به وجود مايع در گوش مياني براي مدتي بيش از 3 هفته در غياب علايم عفوني گفته مي شود.
4. اوتيت مياني حاد راجعه: به بروز حملات حاد عفونت گوش مياني 3بار طي 6ماه و يا4 بار طي يك سال گفته مي شود.
5. اوتيت مياني چركي مزمن: به وجود سوراخ يا پارگي پرده صماخ همراه با ترشح از گوش به مدت بيش از 6 هفته گفته مي شود.

پاسخ دهید