معماری
الزایمر

ژن های دخیل در آلزایمر

نتایج تحقیقات نشان می دهد کسانی که برادر، خواهر یا فرزند مبتلا به آلزایمر دارند احتمال بروز این بیماری در آن ها وجود دارد و با افزایش تعداد بیماران در خانواده این خطر افزایش می یابد. دو گروه عامل وراثتی یا به اصطلاح ژن در ابتلا به آلزایمر وجود دارند: 1- ژن های خطرساز 2- ژن های قطعی. ژن های خطرساز احتمال پیشروی بیماری را افزایش می دهد ولی وقوع آن را قطعی نمی کند. یکی از مهم ترین آنها ژن است. در افرادی که یک نسخه از آن را به ارث ببرند احتمال ابتلا به آلزایمر  افزایش می یابد. محققان آلمانی دریافتند که رابطه بین عامل پرخطر آپولیپو پروتئین e4 و نقایص شناختی، به ویژه حافظه، در بین افراد مبتلا به کلسترول بالا و بیماری قلبی بسیار قوی است. ژن های قطعی (پریسینیلین یک و دو و پروتئین پیش ساز آمیلوئید) مستقیما باعث بروز آلزایمر می شود و تضمین می کند که اگر کسی آنها را به ارث ببرد بیماری را نشان دهد. تنها در کمتر از 5 درصد نمونه های آلزایمر   منجر به بروز زودهنگام بیماری در دهه های 40 و 50 سالگی می شوند. 13 درصد آلزایمر زودهنگام، به صورت فامیلی است.

تشخیص زودهنگام:

بیمارى آلزایمر متاسفانه درمانى ندارد اما می توان با تشخیص زودهنگام و آگاهی بخشی و اطلاع رسانی درباره آن از پیشرفت آن جلوگیرى کرد. مطالعه ای در دانشگاه کالیفرنیا یک روش “استاندارد طلایی” برای تشخیص نشانه های اولیه آلزایمر را تایید کرده است. این تکنیک با متد MRI، کاهش بافت در ناحیه هیپوکامپ مغز و تجمع نوع خاصی از پروتئین را اندازه گیری می کند. در روشی دیگر نیز با اندازه گیری محصول چندین ژن در مایع مغزی نخاعی، برای تشخیص زودهنگام این بیماری تلاش می شود.

پاسخ دهید