8 راهکار برای کنار آمدن با بیماری لوپوس

وقتی با واژه سوگ روبرو می‌شویم، این طور به نظر می‌رسد که فردی، عزیزی را از دست داده، اما سوگ پدیده‌ای است که در هر نوع از دست دادن دیده می‌شود. در بیماری‌های مزمن فرد سلامت و توانمندی‌های خود را از دست می‌دهد. اغلب این افراد، تا پذیرش بیماری مراحل سوگ که شامل انکار، خشم، افسردگی، چانه‌زنی و… را طی می‌کنند و خوشبختانه بسیاری از آنها بعد از گذشت زمان، خودبه‌خود یا با کمک مشاوران در نهایت به پذیرش می‌رسند. بیماری‌های مزمن یا صعب‌العلاج بیماری‌هایی هستند که فرد باید بپذیرد تا آخر عمر با آنها کنار بیاید، اما نحوه کنار آمدن افراد مشابه یکدیگر نیست و بعضی‌ها واقعا نیاز به کمک دارند چون بدون کمک دیگران مراحل سوگ طولانی می‌شود و ممکن است بیمار و خانواده آسیب زیادی ببینند. سوگ استرس بزرگی محسوب می‌شود و می‌تواند وضعیت روانی و جسمی بیمار را تهدید کند، اما مشکلات را چگونه می‌توان از جلوی پای بیمار و خانواده برداشت؟

1)بیماری خود را پنهان نکنید
مشاهدات نشان می‌دهد پنهان کردن بیماری توسط بیمار یا خانواده شرایط را بسیار دشوار می‌کند. حتی دیده شده وقتی دوستان و آشنایان جویای حال بیمار می‌شوند با برخورد خشن از سوی آنها مواجه می‌شوند. این کار بین خانواده و اطرافیان فاصله ایجاد می‌کند و باعث می‌شود از حمایت‌های احتمالی محروم شوند. فرض کنید بیمار در بیمارستان بستری می‌شود یا مرتب باید به مطب دکتر سربزند. بردن کودکان به این اماکن ممکن نیست و نبود حمایت از سوی اطرافیان باعث می‌شود در مواقع ضروری نتوانند کودک را به کسی بسپارند.

2)به پیامدهای مثبت و منفی عدم پذیرش بیماری‌تان فکر کنید
در این مواقع از بیمار و خانواده او می‌خواهیم به دقت در مورد عدم پذیرش و پذیرش و پیامدهای منفی و مثبت ناشی از آن فکر کنند. قطعا پذیرش و قبول کمک از سوی دیگران زندگی را آسان‌تر خواهد کرد. همچنین وقتی فرد شرایط را می‌پذیرد می‌تواند راه‌حل‌های مختلفی را هم پیدا کند؛ اینکه کجای زندگی قرار گرفته و با توجه به وضعیت جدید چگونه می‌تواند زندگی خود را دوباره سازمان‌دهی کند.

3)محدودیت‌ها را رها کنید و به توانمندی‌هایتان پروبال دهید
وضعیت و شیوه زندگی جدید را باید از نظر فیزیکی ارزیابی کرد. بیمار تا دیروز چگونه زندگی می‌کرد و حال چه تغییراتی ایجاد شده است؟ درست است که محدودیت‌هایی ایجاد شده ولی توانمندی‌هایی نیز باقی مانده است. با آن توانمندی‌ها چه کار می‌توان کرد؟ باید به نقاط قوت پروبال داد تا ناتوانی‌ها جبران شود. از طرفی، انتظارات بیمار از خودش باید واقع‌بینانه باشد. با توجه به وضعیت جسمانی لازم است شیوه زندگی، خورد و خوراک، رفت و آمدها و… تغییر کند. وقتی فرد به این بینش می‌رسد که بیماری بخشی از زندگی و دوست اوست، با درمانگر خود نیز تعامل و همکاری بهتری برقرار می‌کند. این روند حتما به بهبود وضعیت کمک خواهد کرد.

4)ارتباطتان را با شبکه‌های اجتماعی مستحکم کنید
فرد باید ارتباط خود را با شبکه‌های اجتماعی محکم‌تر کند. شبکه‌های اجتماعی این پیام را به فرد القا می‌کنند که او تنها نیست و افراد زیادی هستند که مشکلاتی شاید به مراتب بیشتر از او دارند. همچنین می‌تواند از تجربیات آنها بهره ببرد.

5)به معنویات بپیوندید
گرویدن به معنویات کمک زیادی به بیماران می‌کند. خواندن قرآن، رفتن به مسجد و مراسم مذهبی آرامش‌بخش است. تجربه ثابت کرده، افراد معنوی، آسان‌تر خودشان را با ناملایمات زندگی وفق می‌دهند. آنها به حکمت و تقدیر اعتقاد دارند و مصایب زندگی را نیک و هدفمند می‌پندارند.

6)ورزش کنید
ورزش راه‌حل مناسبی برای کاهش استرس و فشارهای روانی روی بیمار است ولی ورزش باید متناسب با شرایط فیزیکی بیمار باشد.

7)روی اعتماد به‌نفستان کار کنید
فرد باید خودباوری و اعتماد به‌نفسش را بالا ببرد. بیماری فقط بخشی از زندگی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. افرادی که اعتماد به‌نفس بالایی دارند می‌توانند نقصان‌های زندگی را جبران کنند. تحقیقات نشان داده امید، اعتماد به‌نفس فرد، خودباوری و توکل به خدا، برای غلبه بر بیماری تاثیر بسیار مهمی در کاهش فرایند رشد بیماری دارد.

8)مهارت‌های زندگی را بیاموزید
آموزش برای یادگیری مهارت‌های زندگی و سازش با شیوه جدید زندگی هم کمک زیادی به بیماران و خانواده خواهد کرد.

سلامت

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده