معماری
تب خال و دندانپزشکی

مراجعان دندان‌پزشکی مبتلا به تبخال باید چه کار بکنند؟

مراجعان دندان‌پزشکی را ۲ گروه تشکیل می‌دهند؛ بیماران اورژانسی که با درد شدید و غیرقابل‌کنترل مراجعه می‌کنند و مبتلا به هرپس هستند.
این افراد حتی‌الامکان در مراکز درمانی با کنترل عفونت می‌توانند درمان اورژانسی شوند.
در برخی مواقع داروهای ضدویروس هم برای این بیماران تجویز می‌شود و مورد استفاده قرار می‌گیرد اما برای مراجعان عادی این اجبار وجود ندارد.
وقت درمان آنها تا زمان بهبود تبخالشان (که می‌تواند با خشک شدن زخم تبخال یا محو کامل آن مشخص شود) به تاخیر می‌افتد.
به این ترتیب خطرات پخش ویروس در محیط درمانی برطرف می‌شود.

بعضی از مراجعان به دندان‌پزشکان تبخال را زخمی عادی و ساده می‌پندارند و اصرار دارند با حضور تبخال برای آنها کار درمانی انجام شود.
حقیقت است که ویروس عامل تبخال در افراد سالم، مشکلی ایجاد نمی‌کند اما در افراد کهنسال، نوزادان، بیماران دچار نقص ایمنی و بیمارانی که پیوند عضو برایشان انجام گرفته،حتی می‌تواند به آنسفالیت و مرگ منجر شود بنابراین با وجود ساده‌انگاری از سوی برخی از مراجعان، قضیه به این سادگی نیست و خطرهایی برای سلامت بقیه بیماران حتی با وجود تدابیر شدید کنترل عفونتی در مراکز درمانی در پی دارد.
ویروس هرپس پتانسیل انتقال بالایی به افراد دارد. به همین دلیل برای جلوگیری از پخش شدن ویروس نیاز است تدابیر بهداشتی سفت و سختی در مورد بیماران مبتلا به هرپس اندیشیده شود.
کار برای بیماران دچار تبخال برای دندان‌پزشکان هم عوارضی دارد و می‌تواند نوعی از زخم انگشت (به نام هرپتیک ویتلو) ایجاد کند.