معماری
پیرسینگ

پیرسینگ گوش،لب،ناف (عوارض،خطرات،نحوه انجام و عکس)

پیرسینگ (Piercing) یا همان سوراخ کردن پوست به منظور وارد کردن اشیای تزئینی و جواهرات است که شایع‌ترین و قدیمی‌ترین نوع آن سوراخ کردن نرمه و غضروف گوش است اما امروزه برای قسمت‌های دیگر بدن ازجمله بینی، زبان، لب، ابرو، ناف، دندان و حتی چشم هم انجام می‌شود. پیرسینگ نرمه و غضروف گوش معمولا با استفاده از گان‌های مخصوص (دستگاه تفنگ مانند) انجام شده و برای قسمت‌های دیگر بدن از سوزن استفاده می‌شود. همچنین درمورد پیرسینگ دندان ابتدا سطح دندان تراش می‌خورد و بعد جواهر روی آن نصب می‌شود. در پیرسینگ چشم هم شیء تزئینی از طریق جراحی زیر ملتحمه قرار می‌گیرد که برای درآوردن آن هم بار دیگر به عمل جراحی نیاز خواهد بود.

آیا می‌دانید چه کسانی پس از پیرسینگ دچار گوشت اضافه می‌شوند؟

شاید زبان‌تان عفونت کند

دکتر یزدانیان معتقد است یکی از مهم‌ترین عوارض پیرسینگ، عفونت باکتریایی و ویروسی است. او می‌گوید:«در این رابطه مناطقی مثل لب و زبان بیشتر مستعد عفونی شدن هستند زیرا با باکتری‌های بیشتری تماس دارند. اما به هر حال عفونت ممکن است در هر قسمتی از بدن پس از پیرسینگ ایجاد شود به‌خصوص اگر اصول بهداشتی رعایت نشود. برای مثال باقی ماندن خون روی وسایل می‌تواند فرد را در خطر ابتلا به بیماری‌هایی مثل هپاتیت B، هپاتیت C و HIV قرار دهد. »

چه کسانی گوشت اضافه می‌آورند؟

گرچه پیش از این ادعا کردیم که پیرسینگ بدن اگر با اصول بهداشتی انجام شود، آسیب زیادی را به همراه نمی آورد؛ اما برخی مشکلات حتی می‌تواند پس از کمک گرفتن از متخصصان مجرب و با رعایت اصول بهداشتی هم اتفاق بیفتد. یکی از عوارض احتمالی پیرسینگ، ایجاد گوشت اضافه یا کلوئید است.

دکتر یزدانیان توضیح می‌دهد:« این عارضه در هر قسمتی از بدن می‌تواند ایجاد شود و در کسانی که زمینه ارثی کلوئید دارند، بیشتر دیده می‌شود. به عبارتی ممکن است براثر پیرسینگ در ناحیه مورد نظر بافت اسکار رشد کند که نمای ظاهری بدی دارد و برای برطرف کردن آن جلسات درمانی زیادی لازم است. همچنین اگر فرد بار دیگر پیرسینگ انجام دهد دوباره دچار گوشت اضافه یا کلوئید خواهد شد.

علاوه بر اینها، بعضی مناطق بدن بیشتر مستعد آوردن گوشت اضافه هستند ازجمله ناحیه گردن به بالا، ناحیه پشت، سینه، شانه و …  اما احتمال ایجاد کلوئید در نواحی پایین‌تنه کمتر است مگر اینکه فرد استعداد کلوئید داشته باشد.»

سوراخ کردن غضروف خطرناک است

دکتر محمود صدوقی، متخصص گوش و حلق و بینی و دانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهران معتقد است: «پیرسینگ گوش اگر در غضروف و کمی بالاتر از نرمه گوش ایجاد شود، می‌تواند باعث عفونت غضروف شود که اگر سریع درآورده و درمان نشود ممکن است حتی باعث عفونت‌های جدی، بدشکلی و درد گوش شود.

سوراخ کردن بینی هم کار صحیحی نیست و می‌تواند مشکل‌ساز شود. حتی انجام عمل‌های جراحی با وجود این سوراخ‌ها با اشکال روبه‌رو می‌شود. درواقع هرگونه مداخله و وارد کردن جسم خارجی در بدن کاری غیرمنطقی است. بافت زیرین پوست نباید با محیط بیرون در ارتباط باشد. با انجام پیرسینگ میکروب‌ها می‌توانند از طریق سوراخ ایجاد شده به راحتی وارد بدن شوند. پیرسینگ معمولا توسط پزشکان متعهد انجام نمی‌شود زیرا از نظر آنها چنین کاری صحیح نیست.»

به گفته دکتر یزدانیان«سوراخ‌هایی که روی نرمه گوش ایجاد می‌شوند معمولا خیلی مشکل‌زا نیستند اما سوراخ‌های متعدد روی غضروف گوش می‌توانند به غضروف آسیب برسانند. علاوه براین، کشیده شدن این جواهرات گاهی اوقات باعث پارگی گوش می‌شود که در این صورت محل پارگی باید ترمیم شده و حتی بخیه زده شود.»

مراقب باشید!

سوراخ‌هایی که روی نرمه گوش ایجاد می‌شوند معمولا خیلی مشکل‌زا نیستند اما سوراخ‌های متعدد روی غضروف گوش می‌توانند به غضروف آسیب برسانند. پس اگر تمایل به دو سوراخه کردن گوش تان دارید،‌لااقل ناحیه بالایی گوش را دست‌کاری نکنید.

فراموش نکنید!

افرادی که مستعد حساسیت هستند بهتر است از فلزات حاوی نیکل یا بدلیجات استفاده نکنند. در صورت وقوع حساسیت باید آویز از پوست جدا شده و برای دریافت درمان مناسب به متخصص پوست مراجعه شود.

از آویز نیکل استفاده نکنید!
دکتر یزدانیان یکی دیگر از عوارض احتمالی پیرسینگ را حساسیت یا آلرژی نسبت به آویزهای تزئینی می‌داند و معتقد است:« این حساسیت معمولا در مورد فلز نیکل اتفاق می‌افتد و احتمال آلرژی به طلا خیلی کمتر است. از علائم آن هم می‌توان به قرمزی، پوسته‌ریزی و خارش در محل اشاره کرد. البته در موارد شدیدتر ممکن است مناطق دیگر بدن هم دچار علائم حساسیت شوند بنابراین افرادی که مستعد حساسیت هستند بهتر است از فلزات حاوی نیکل یا بدلیجات استفاده نکنند. در صورت وقوع حساسیت باید آویز از پوست جدا شده و برای دریافت درمان مناسب به متخصص پوست مراجعه شود.»

دهانشویه قرقره کنید
دکتر شیده یزدانیان درمورد مراقبت‌های بعد از سوراخ کردن پوست توضیح می‌دهد:«بعد از انجام پیرسینگ معمولا حدود شش هفته طول می‌کشد تا محل آن ترمیم شود. البته این زمان برای بعضی افراد می‌تواند طولانی‌تر باشد. به هر حال در این دوره باید نکات بهداشتی خاصی را رعایت کرد برای مثال درمورد پیرسینگ لب و زبان باید بعد از هر بار غذا خوردن و قبل از رفتن به تختخواب از دهانشویه‌های آنتی‌باکتریال استفاده کرد طوری که دهانشویه چند دقیقه در دهان باقی بماند. همچنین باید مرتب مسواک زده شود. پیرسینگ‌های روی پوست هم بهتر است روزانه با صابون‌های آنتی باکتریال شست‌وشو داده شوند.

با الکل ضدعفونی نکنید
نباید پس از سوراخ کردن پوست از الکل، بتادین و موادی مانند آنها روی محل مورد نظر استفاده کنید چراکه باعث خشک شدن و آسیب رساندن به پوست می‌شوند. عفونت ناحیه سوراخ شده، از مشکلات دیگری است که افراد را نگران می‌کند. دکتر شیده یزدانیان می‌گوید:« بعد از گذشت چند ماه معمولا دیگر سوراخ باز می‌ماند و احتمال بسته شدن آن کم است. باید توجه داشته باشید که یک مقدار قرمزی، التهاب و حتی ترشحات زرد و سفید و خونریزی مختصر در ناحیه طی روزهای اول طبیعی است و به مرور برطرف می‌شود اما اگر این علائم شدید باشند حتما باید به پزشک مراجعه کرد.»

با حوله خشک نکنید
«بعد از انجام پیرسینگ تا پایان زمان ترمیم، آن را دستکاری نکنید و آویز را تغییر ندهید.» دکتر یزدانیان علاوه بر این توصیه، تاکید می‌کند در سه تا چهار ماه اول بیشتر از دو بار در روز ناحیه را شست‌وشو ندهید و برای خشک کردن محل پیرسینگ از حوله کاغذی استفاده کنید زیرا حوله‌های پارچه‌ای معمولا آلوده به باکتری هستند. این متخصص می‌گوید در چند ماه اول سعی کنید روی پیرسینگ خود نخوابید و از لباس‌های تنگ در آن محل استفاده نکنید. همچنین هفته‌ای یک بار ملحفه‌های تختخواب‌تان را عوض کنید. علاوه براینها تا کامل شدن دوره ترمیم از رفتن به استخر، وان آب، جکوزی، دریا و … خودداری کنید.

اگر با تجربه باشد اشکالی ندارد!
به گفته دکتر شیده یزدانیان، متخصص پوست و مو در کشورهای پیشرفته برای انجام پیرسینگ مراکزی وجود دارند که حتما باید گواهی یا مجوز این کار را داشته باشند اما یزدانیان معتقد است:«در کشورهایی مثل ایران جواز کاری برای پیرسینگ وجود ندارد و خیلی اوقات این عمل در آرایشگاه‌ها توسط افراد غیرمتخصص انجام می‌شود. به هر حال فردی که می‌خواهد پیرسینگ انجام دهد باید حتما تجربه این کار را داشته باشد و اصول بهداشتی را رعایت کند ازجمله اینکه برای هر فرد از وسایل یکبار مصرف استفاده کند و دستگاه‌های غیر یکبار مصرف را حتما ضدعفونی و استریل کند تا بیماری‌ها از فردی به فرد دیگر منتقل نشوند. همچنین باید قبل از انجام این کار دستان خود را به خوبی شست‌وشو دهد و از دستکش یکبار مصرف استفاده کند.»

قابل توجه خانم‌های باردار!
به گفته دکتر آزیتا صفارزاده، متخصص زنان و فوق‌تخصص نازایی، ناف منطقه‌ای است که به‌ندرت تمیز می‌شود و حفره مانند است بنابراین احتمال وقوع عفونت با سوراخ کردن آن افزایش پیدا می‌کند. او می‌گوید:« این پیرسینگ در زمان جراحی و سزارین می‌تواند منبعی برای عفونت باشد. به همین دلیل به خانم‌ها توصیه می‌شود در زمان بارداری پیرسینگ ناف را خارج کنند.» دکتر یزدانیان هم تاکید می‌کند که پیرسینگ ناف بهتر است در زمان بارداری خارج شود زیرا در این دوران پوست کشیده می‌شود و احتمال پارگی و آسیب پوستی وجود دارد.

 

خطرات پیرسینگ

عفونت مسری

سوراخ کردن بدن عملی مطابق مد روز محسوب می شود؛ اما لازم است بدانید که این کار با عفونت هایی همراه است که شما را به کام بیماری های مرگباری می کشاند. از آنجاکه عمل سوراخ کردن بدن توسط ابزار های ساخته شده به دست انسان انجام می شود، این عمل پایگاه مناسبی برای ویروس ها، باکتری ها و عفونت هاست. عفونت های مسری بر اثر واکنش های آلرژیک به فلزات استفاده شده در سوراخ کردن بدن به وجود می آیند.

بیشتر این عفونت ها در سوراخ کردن زبان و ناف می تواند باکتری های کوچک بیماری های هپاتیت B و C را پرورش دهند که در نهایت می توانند منجر به مرگ شوند. گزارش شده است که بیماران مبتلا به دیابت و بیماری های پوستی بیشتر ممکن است بر اثر این باکتری ها گرفتار بیمارهای عفونی شوند. دیده شده که این نوع بیماری های باکتریایی با علائم بالینی مانند تب، دردهای شکمی و آبسه همراه هستند.

خونریزی

هنگام سوراخ کردن بدن خونریزی مختصری در قسمتی که سوراخ شده است ایجاد می شود. به طور خاص در سوراخ کردن زبان به دلیل اینکه تعداد زیادی از مویرگ ها و انتقال دهندگان خون پاره می شوند، خون بسیار بیشتری از دست می رود.کوچک ترین بی توجهی می تواند باعث خونریزی بی اندازه و غیرقابل کنترل شود و تاثیرات مخربی روی قدرت تکلم و تنفس فرد بر جای بگذارد. متخصصان معتقدند سوراخ کردن اعضای بدن می تواند روی توانایی آنها برای اهدای خون نیز تاثیر بگذارد. این افراد پس از انجام این عمل، صلاحیت لازم برای اهدای خون را نخواهند داشت.

قطع شدگی عصب

در پاره ای از اوقات سوراخ کردن عضوی از بدن می تواند باعث پارگی یا قطع شدگی عصب آن عضو شود که با درد غیرقابل وصفی همراه است. هنگام سوراخ کردن زبان و ناف باید دقت بسیار زیادی به کار برده شود تا عصب های متصل به این بافت ها دچار آسیب دیدگی نشوند. عصب های بسیار حساسی در قسمت زبان و ناف وجود دارد که با ستون فقرات و فعالیت مغز به طور مستقیم در ارتباط هستند. کوچک ترین آسیب به این عصب ها می تواند باعث درد دائمی شود. مشکلات ناشی از اختلال در عصب ها بر اثر سوراخ کردن عضوی از بدن نه تنها خطرناک است، بلکه می تواند تا پایان عمر، به عنوان خطری دائم برای سلامت بدن تلقی شود.

عدم تمایل به بهبود

در قسمت های مختلفی از بدن که سوراخ شده عوارضی همچون عدم تمایل به بهبود دیده می شود که بعد از سوراخ کردن مراقبت های بسیار زیادی لازم است اما در موارد بسیار دیده شده است که فرد نمی تواند مراقبت صحیح از عضو سوراخ شده انجام دهد و همین موضوع باعث عدم بهبود یا طولانی شدن مدت بهبودی آن عضو می شود. از آنجاکه سوراخ کردن عضو های حساسی همچون زبان، ناف، بینی و گوش زمان زیادی برای بهبود طلب می کند، کوتاهی در نگهداری و مراقبت از آنها باعث ضعف در سیستم ایمنی می شود. بزرگ ترین مشکل هنگام بهبود این بافت ها، استفاده از جواهراتی بسیار تنگ و چسبیده به عضو، استفاده از گوشواره های میخی و رعایت نکردن مسائل بهداشتی است. هر سوراخ کردنی زمانی معمول برای بهبودی دارد که بر اثر استفاده از روش های ناایمن برای سوراخ کردن می تواند طولانی تر نیز شود.

اختلال در بارداری
ممکن است به نظر شما غیرواقعی باشد ولی در صورت بارداری، سوراخ کردن عضوی از بدن می تواند خطرات زیادی برای جنین به همراه داشته باشد. در طول بارداری به شدت در مورد سوراخ کردن ناف و بقیه اعضای بدن، به دلیل تغییرات فیزیکی که ایجاد می شود، هشدار داده شده است. در این شرایط، تاول زدن، خراشیدگی بافت ها و ایجاد شدن سوراخ ها می تواند مکان مناسبی برای عفونت پدید آورد. سوراخ کردن ناف برای سلامت جنین و مادر بسیار مضر است.

پارگی بافت ها

پیرسینگ بینی معمولا منجر به خراشیدگی با زخم به خصوص از نوع کلوئید می شود که کلوئید نوعی از جوشگاه است که بر اثر پرسازی بافت کلاژن در محل زخم های پوست و یا شکاف های جراحی، تولید شده و رشد می کند. این ضایعه پوستی نتیجه رشد بیش از حد پدیده ترمیم زخم است و چون پیشرونده است با جوشگاه های معمولی زخم ها تفاوت دارد.

خراشیدگی کلوئید نوعی از تومور است که تهدیدی برای سلامتی محسوب نمی شود ولی در ناحیه ای که آسیب دیده است شروع به رشد می کند. خراش یا پارگی بافت ها معمولا خطر آسیب دیدگی را با خود به همراه دارد که روی بیمار اثرات روحی و روانی منفی به جای می گذارد. زخم بافت ها در سوراخ کردن گوش و لب هم متداول است که عوارضی همچون کیست، زخم های بزرگ یا اشک و التهاب با خود به همراه دارد. این عوارض نه تنها برای روش های سنتی سوراخ کردن بدن گزارش شده اند بلکه برای روش های غیر سنتی و مدرن نیز وجود دارند. علائم خراش یافتگی یا پارگی بافت ها عبارتند از قرمزی، تورم و تاول های مترشح. معمولا افراد، این زخم ها و کلوئید های اطراف نقاط سوراخ شده را با جوش اشتباه گرفته و می خواهند آنها را بترکانند ولی این کار منجر به بیماری های باکتریایی بسیار دردناکی می شود.

خطر التهاب لایه داخلی قلب

در بیمارانی که از ناراحتی قلبی رنج می برند، عفونت و التهاب در لایه داخلی مشکلی است که پس از انجام سوراخ کردن عضوی از بدن به وجود می آید. سوراخ کردن بدن شامل ورود به غشای مخاطی یا پوست سطحی عضو مربوطه است که می تواند فرد را در معرض ابتلا به بیماری های باکتریایی قرار دهد. این نوع از بیماری ها خطر ابتلا به التهاب لایه داخلی قلب را برای افراد مبتلا به بیمار های ارثی قلبی به دنبال دارد. برای بیمارانی که از ناراحتی های قلبی رنج می برند توصیه می شود از سوراخ کردن گوش و ناف خود بپرهیزند زیرا سوراخ کردن این بخش ها خطر بیماری های قلبی را افزایش می دهد. همچنین گزارش شده است که سوراخ کردن بخش پایینی بینی و اقدامات بهداشتی نامناسب و ضعیف بعد از آن رابطه مستقیمی با التهاب لایه داخلی قلب دارد.

سوراخ کردن زبان

بیماری های دهان و دندان سراغ تان می آید
مشکلات و اختلالات مرتبط با دهان و دندان هنگام سوراخ کردن عضو های مرتبط با دهان و دندان ممکن است اتفاق بیفتند. این قبیل مشکلات ممکن است پس از پیرسینگ زبان آغاز شود که شایع ترین آنها عبارتند از آنژین لودویگ (سلولیت به سرعت پیشرونده فضای ساب مندیبولار است که با جابه جایی زبان به بالا و عقب همراه است و در بزرگسالان مبتلا به عفونت های دندانی همزمان دیده می شود) و سلولیت دهان که منجر به اختلال در دندان، لثه و تورم دردناک در لثه به خصوص هنگام انجام عمل جویدن می شود.

در میان این مشکلات، اختلال در عصب لثه به عنوان مضر ترین شناخته شده و ممکن است منجر به پوسیدگی دندان شود. سوراخ کردن هایی که به وسیله فلزات در زبان انجام می گیرد، می تواند منجر به عفونت های دهانی شود که می تواند در صورت مراقبت نکردن مناسب بعد از پروسه سوراخ کردن، منجر به خرابی های جدی در دندان ها شود.