داروهای ضد چاقی (کاهش وزن)

بهترین قرص لاغری بدون عوارض,داروی ضد اشتهای قوی,قیمت قرص ونوستات چربی سوز,قرص های لاغری گیاهی,قرص ضد اشتها موجود در داروخانه,بهترین قرص کاهش اشتها,قرص زنیکال,قرص لاغری گیاهی,قرص لاغری قوی تضمینی,قرص لاغری آدیوس,بهترین قرص لاغری بدون عوارض در ایران,قرص لاغری ایرانی,قرص لاغری ریداکتیل,بهترین داروی لاغری گیاهی,قرص لاغری ایرانی با مجوز بهداشت,لورکازرین

چاقی یک وضعیت مزمن پزشکی است که برای مدیریت موفقیت‌آمیز به رویکرد همه‌جانبه نیاز دارد. اگرچه تغییرات رفتاری در مدیریت این وضعیت، اساسی است و همه بیماران مبتلا باید تحت مشاوره برای تغذیه و فعالیت فیزیکی قرار گیرند، کسانی که به اصلاح تغذیه و فعالیت فیزیکی پاسخ نمی‌دهند، شاید از داروهای ضدچاقی مورد تائید سازمان غذا و داروی آمریکا بهره ببرند.
در شماره گذشته نگاهی داشتیم به داروهای فنترمین و اورلیستات که برای مدیریت چاقی تجویز می‌شوند. در ادامه، به دیگر داروها پرداخته خواهد شد.
داروهای جدید تائید شده برای استفاده طولانی‌مدت از سال ۲۰۱۲، چهار داروی جدید (فنترمین/توپیرامات گسترده‌رهش (Qsymia)، لورکازرین (Belviq)، نالتروکسان پیوسته‌رهش/بوپروپیون پیوسته‌رهش (Contrave)، لیراگلوتاید ۳ میلی‌گرم (Saxenda)) بوسیله سازمان غذا و داروی آمریکا تائید شده است.

این داروها شواهدی قوی در زمینه اثربخشی و ایمنی دارند. در مقایسه با داروهای قدیمی ساپرس کننده اشتها (مانند فنترمین)، داروهای جدید اثربخشی طولانی‌مدت و ایمنی خود را نشان داده و به‌طور رسمی برای تجویز طولانی‌مدت تائید شده‌اند.
برخلاف داروهایی که به صورت محیطی عمل می‌کنند و تاثیری بر اشتها ندارند، این داروها عملکرد مرکزی دارند و منجر به کاهش اشتها یا افزایش سیری می‌شوند. این موضوع اهمیت زیادی دارد، زیرا مطالعات (و تجربه‌های بالینی و شخصی) نشان می‌دهند که کاهش وزن تمایل دارد اشتها را بیشتر کند.
فنترمین/توپیرامات گسترده‌رهش
ترکیب دو داروی فنترمین و توپیرامات گسترده‌رهش، اثرات اضافی بر کاهش وزن می‌گذارد. در حالی که هر دوی این دو دارو، به تنهایی، اثر نسبتا اندکی بر کاهش وزن دارند، ترکیب هر دو با هم، حتی با دوزهای کم، منجر به کاهش وزن بیشتری می‌شوند.

در کارآزمایی SEQUEL، بیمارانی که با ترکیب این دو دارو با هم درمان شدند، به‌طور متوسط بیش از ۱۰ درصد از وزن بدن خود را در موقع آغاز درمان کم کردند، در حالی که بیماران گروه پلاسبو فقط ۲ درصد از وزن خود را از دست دادند.
بیماران درمان شده با Qsymia، با بهبود در مارکرهای کاردیومتابولیک نیز روبرو شدند و بسیاری از آنها توانستند داروهای ضدفشار خون یا ضددیابت را کاهش داده یا حتی قطع کنند. در مقایسه با پلاسبو، پیشرفت به سوی دیابت نوع ۲، در بیماران درمان شده با بالاترین دوز از این دارو تا ۷۶ درصد کاهش نشان داد. در کارآزمایی EQUIP، بیماران با چاقی شدید (شاخص توده بدنی مساوی یا بیشتر از ۳۵) که درمان را با این ترکیب دارویی (۱۵ میلی‌گرم/۹۲ میلی‌گرم) به مدت یک سال کامل کرده بودند، ۴/۱۴ درصد از وزن بدن و بیماران درمان شده با پلاسبو نیز ۱/۲ درصد از وزن خود را از دست دادند. بیماران با چاقی بسیار شدید (شاخص توده بدنی بیشتر از ۴۵)، گروهی که به ندرت وارد کارآزمایی‌های کاهش وزن غیرجراحی می‌شوند، حتی با مزیت بیشتری روبرو شدند، به طوری که بیش از ۵۰ درصد از افرادی که دوره درمان را کامل کردند، بیش از ۱۵ درصد از وزن اولیه خود و ۲۸ درصد از این بیماران بیش از ۲۰ درصد از وزن اولیه خود را از دست دادند.
برای درمان کاهش وزن، دارو را با دوز ۷۵/۳ میلی‌گرم فنترمین/۲۳ میلی‌گرم توپیرامات گسترده‌رهش آغاز و پس از ۲ هفته، به ۴۶/۵/۷ میلی‌گرم برسانید. پاسخ به درمان باید پس از ۱۲ هفته ارزیابی شود و اگر بیمار در این مدت حداقل به کاهش ۳ درصد از وزن خود نرسید، دوز دارو باید افزایش پیدا کرده یا قطع شود.
عوارض جانبی دارو عبارت است از پارستزی، گیجی، dysgeusia، بی‌خوابی، یبوست، و خشکی دهان. این عوارض اغلب خفیف و گذرا هستند.
کنتراندیکاسیون‌های تجویز آنها عبارتند از بارداری، گلوکوم، استفاده از مهارکننده‌های MAO، و هیپرتیروئیدیسم.

از آنجا که توپیرامات تراتوژن است، قبل از اغاز درمان باید بارداری رد شود و زنانی که در سنین فرزندآوری هستند نیز در طول استفاده از این دارو، از روش‌های پیشگیری از بارداری مطمئن استفاده کرده و ماهانه نیز تست بارداری بدهند.
لورکاسرین
لورکاسرین Lorcaseri- نوعی آگونیست گیرنده ۵HT-2c است که به‌طور اختصاصی گیرنده‌های ۵HT-2c را درمرکز اشتها در مغز تحریک می‌کند. برخلاف آگونیست‌های قبلی سروتونین، که برای کاهش وزن استفاده می‌شدند، لورکاسرین به جای تحریک دیگر گیرنده‌های سروتونین در مغز و بدن، به‌طور اولیه زیرگروه ۲c را تحریک می‌کند، به این ترتیب عوارض جانبی کمتری برجای می‌گذارد.
به‌طور متوسط، درمان با لورکاسرین پس از یک سال درمان منجر به کاهش وزن نزدیک به ۸ درصد می‌شود. بسیاری از فاکتورهای خطر قلبی‌عروقی حد واسط، از جمله فشار خون، ضربان قلب، لیپیدها، و کنترل گلیسمیک نیز با کاهش وزن بهبود می‌یابند.

درمان با لورکاسرین در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ با بهبود ۹/۰ درصدی در هموگلوبین A1c روبرو بود که بیشتر از میزان انتظاری است که از یک کاهش وزن متوسط به تنهایی می‌رود و همتراز با بسیاری از داروهای دیابت نوع ۲ است.
دوز درمانی لورکاسرین، ۱۰ میلی‌گرم دوبار در روز بوده و به تیتراسیون نیازی ندارد. بیمارانی که به این دارو پاسخ می‌دهند، اغلب پاسخ درمانی را خود را نسبتا سریع نشان می‌دهند. بنابراین، پاسخ به درمان باید پس از ۱۲ هفته از آغاز درمان ارزیابی شود. اگر بیمار ۵ درصد یا بیشتر از وزن پایه خود را از دست دهد، به احتمال زیاد با ادامه درمان وزن بیشتری از دست خواهند داد، بنابراین درمان ادامه پیدا کند. در مقابل، اگر بیمار پس از ۱۲ هفته حداقل ۵ درصد از وزن خود را از دست ندهد، درمان قطع شود، زیرا کاهش وزن بیشتر پس از این مدت احتمال کمی دارد.

منبع:سلامت

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده